Iedereen krijgt dit festivalweekend wel een keer een nat been. Vrijdag van het noodweer. Zaterdag van een verdwaalde fluim van IDLES-frontman Joe Talbot. En zondag door drie dagen zweten op een drafrenbaan in Landgraaf. En dan moet Wet Leg nog beginnen, in de volle zon op de North Stage.
Over Wet Leg is al heel wat gediscussieerd. Na de virale doorbraak van Chaise Longue werd het duo prompt weggezet als industry plant, alsof Rhian Teasdale en Hester Chambers niet al jaren op Isle of Wight speelden voordat platenlabel Domino aanklopte. Ook hun droge humor en ogenschijnlijk achteloze gitaarpop verdelen de meningen. Maar terwijl internetfora blijven debatteren over authenticiteit, doet Wet Leg vooral waar het goed in is: onweerstaanbare indierock maken zonder zichzelf ook maar een seconde serieus te nemen.
Opener Catch These Fists zet meteen de toon: scherper, steviger en zelfverzekerder dan het Wet Leg van pak ‘m beet Werchter vorig jaar. Wel nog steeds opvallend is de transformatie van Rhian Teasdale tot bronstige bikinibabe. De zangeres die haar absurde teksten ooit met de uitstraling van een verveelde caissière de wereld in stuurde, heeft zich ontpopt tot een echte frontvrouw, terwijl haar partner in crime in haar schaduw aan de snaren plukt. De onderkoelde blik van Teasdale is gebleven, maar ze combineert het met heupwiegen, poses en grijnzen.
Wet Dream en Ur Mum werken nog altijd als instant festivalbrandstof, terwijl Liquidize en Pillow Talk laten horen dat de gitaren inmiddels net zo belangrijk zijn als de punchlines. Teasdale is echter niet iemand van de lange verhalen, zo verzekert ze zelf. Een mededeling die ironisch genoeg een prima praatje oplevert. Wet Leg laat met plezier de muziek spreken.
Alleen na Davina McCall vlakt de energie op het veld heel even af. Niet omdat het nummer tekortschiet, maar omdat de festivalweide het zichtbaar beleefder ontvangt dan de hits ervoor. Er wordt wat minder gesprongen, wat meer geknikt en hier en daar een biertje gehaald. Niemand die afhaakt, niemand die wegloopt; het is simpelweg een adempauze. Tegen die tijd hangt de warmte voor het laatst als een natte deken boven Megaland en lijkt zelfs de schaduw te zweten.
De overstap van slimme gimmick naar volwaardige festivalact voelt niettemin voltooid. En wanneer de laatste noten van Mangetout nog nét niet hebben geklonken, hebben wij de uitnodiging in Chaise Longue voor de goede orde maar even genegeerd:
Hey, you, in the front row, are you coming backstage after the show? Because I’ve got a chaise longue in my dressing room and a pack of warm beer that we can consume.
Wij slaan even over. Als dat bier lauw is, draait er vast ook geen airco.
Gezien: Pinkpop 2026, zo 18.30 (North Stage).
Fotografie: Hub Dautzenberg
