Krap drie jaar terug stonden de schuchtere festivaldarlings van Wet Leg, de hype van Isle of Wight, nog voor een slordige driehonderd man in een broeierig EKKO. Chaise Longue, een uit de hand gelopen grap, was net viral gegaan. Nu kraakt de grote zaal van Paradiso in zijn voegen.
Rhian Teasdale blijkt gemetamorfoseerd tot een lichtgevende zeemeermin die met haar présence moeiteloos de regie neemt. Ze kruipt, kronkelt en verleidt, terwijl Hester Chambers drie stappen terug letterlijk in haar schaduw staat. De machtsverhouding is duidelijk verschoven, maar niemand lijkt daar rouwig om. Teasdale is dan wel de magneet van het podium, maar zoekt haar muzikale wederhelft voortdurend op.
Het optreden bestaat uit negentien nummers, waarbij het zwaartepunt iets overhelt naar het nieuwe album Moisturizer. We krijgen vanavond geen obligate toegift voorgeschoteld, maar een aaneengesloten, solide set. Opvallend, want eerder deze tournee deden ze dat wel. Wij klagen niet. Live klinkt Wet Leg een stuk rauwer en ongepolijster dan op hun studiowerk. De drie c’s – cool, calm, collected – die beide albums kenmerken worden vanavond losgelaten. Cool is het zeker, maar verder wordt er vrijelijk buiten de lijntjes gekrast.
Bij Pillow Talk, het fijnste nummer van Moisturizer, gaan de feedbacksluizen vol open; de zang hangt qua volume soms wat laag in de mix, maar deze geluidsmuur van delay en ruis draait sowieso elke vocale uiting de nek om. Voor de mede-nerds: op de drie strak opgebouwde pedalboards spotten we onder meer Chase Bliss Mood en Habit, een EarthQuaker Hoof Reaper en een Strymon BigSky, top-notch gereedschap voor dikke fuzzlagen en ambientloops.
De beroemde schreeuw in Ur Mum laat Teasdale ditmaal over aan de aanwezigen. ‘Scream as loud as you can’, draagt ze de zaal op en Paradiso gehoorzaamt. Het blijft ons verbazen hoe de zangeres het publiek benadert en bespeelt. Ze oogt tussen de nummers door verbaal misschien nog wat verlegen, maar van enige fysieke remming is geen enkele sprake meer.
Artistiek hoogtepunt is haar tête-à -tête met de vloerventilator. Tijdens Mangetout hangt ze eroverheen, windmachine vol op haar gezicht, de lange haren die alle kanten opgaan, terwijl ze herhaalt: ‘You’re standing in my light’. Een gotspe, want als deze avond één ding heeft bewezen, is het dat er niemand meer in het licht staat van Rhian Teasdale.
Gezien: 3 november 2025 in Paradiso, Amsterdam.
Fotografie: Alicia Karsonopoero
