concert
Pop

White Lies preekt voor eigen parochie in Paradiso

Drie jaar geleden stond White Lies ook in Paradiso. Waar de band in de tussentijd mee bezig geweest is? Vooral met het afstevenen op de Death waarover de Britten zongen op de doorbraakhit van debuut To Lose My Life. Tweede album Rituals werd al net zo ritueel afgefakkeld door pers . . .

Vierde plaat Friends, vorige week uitgekomen, draagt bij aan dat gevoel. De tracks van het album klinken ook live als matige Killers-tracks. Precies, dat zegt wat. Zodra White Lies opent met Take It Out On Me, het enige écht goede nummer van de plaat, blijkt echter dat de band live in mindere mate – zoals we in onze recensie schreven – ‘een geloofwaardigheidsprobleem heeft’. In Paradiso gelooft iedereen nog in de white lie, het leugentje om bestwil. Die kalende man in een Joy Division-shirt, die weet al lang dat White Lies een schaap in wolfskleren is die meer lijkt op Coldplay dan op de formatie rondom Ian Curtis. Toch zingt hij luidkeels mee. Hij is de enige niet. De rest van het indrukwekkende openingssalvo, There Goes Our Love Again en To Lose My Life, krijgt dezelfde behandeling. White Lies preekt in de Amsterdamse poptempel voor eigen parochie.

Het grote verschil tussen het podium en de plaat heet Harry McVeigh. Dankzij hem wordt de hele band vanavond op zijn blauwe ogen geloofd. Hoewel hij zijn handen nog altijd om de haverklap ter hemel heft, is het megalomane er bij McVeigh inmiddels wat vanaf. Het gebaar lijkt nu eerder een signaal van zelfmedelijden. Het is niet eens onterecht. Paradiso hoort namelijk een verdienstelijk zanger die zelden verdrinkt in het bombast van zijn bandgenoten en ziet een sympathieke jongeman die het publiek na ieder nummer op identieke wijze bedankt. Al dat leed dat hij bezingt, dat gun je hem niet. Gelukkig zijn de teksten afkomstig van Charles Cave, die zelfs voor een bassist een wel erg anoniem podiumbestaan leidt. Eigenlijk gun je het McVeigh ook niet om die clichématige teksten te moeten zingen, overigens. Leuke glimlach heeft ‘ie nog, maar het glazuur op zijn tanden moet inmiddels verdwenen zijn.

White Lies smaakt als cake op een begrafenis: een hapje is best lekker, maar verder blijft het een wat verdrietige aangelegenheid. Het baksel zakt na de vliegende start namelijk zo erg in elkaar dat alleen de fans met Rituals-shirts zich nog lijken te vermaken. In de eerste helft van de set oogsten oudjes Unfinished Business en Farewell To The Fairground nog wat bewondering, maar na rust lukt dat alleen afsluiter Death en toegift – gelukkig het enige nummer van de tweede plaatop de setlist – Bigger Than Us nog. Dit zijn anthems die je de arena’s waarvoor ze geschreven zijn niet misgunt.

Het is dan ook zonde dat het maken van een Greatest Hits zo lang duurt als iedere plaat maar één hit bevat. White Lies is nu veroordeeld tot een set met hoge pieken, maar veel meer diepe dalen. Je zou toch zeggen dat de wisselende publieksrespons de Britten ertoe zou aanzetten weer eens een plaat als To Lose My Life te maken. ‘It’s bigger than us’, zingt McVeigh herhaaldelijk voor hij met een gehavende bos rozen het podium verlaat. Misschien moeten we hem op dat gebied ook maar geloven.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 13 oktober 2016, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Music Of The Spheres
album
Coldplay

Music Of The Spheres

Opmerkelijk: op 'Everyday Life', de vorige Coldplay, zong Chris Martin over kinderleed, wapenbezit en migranten. Op 'Music Of The Spheres', ...
Nick Cave en Warren Ellis in Carré: God is in het huis
concert

Nick Cave en Warren Ellis in Carré: God is in het huis

Nu de concerten na twintig lange maanden weer op gang komen, staan Nick Cave en Warren Ellis vooraan in de ...
Stromae terug met eerste single in jaren: 'Santé'
luisteren

Stromae terug met eerste single in jaren: ‘Santé’

Naast Adele maakt ook Stromae zijn comeback. Op vrijdagochtend bracht de Belgische superster zijn nieuwe single 'Santé' uit ...

Recensie: White Lies preekt voor eigen parochie in Paradiso (concert) | OOR