Vier jaar geleden kwam WIES bij een groter publiek op de radar met de ietwat boze lockdownhit Bandje – geschreven als reactie op een uitspraak van toenmalig premier Mark Rutte, wiens opmerking over ‘oefenen met je bandje’ in coronatijd als laatdunkend werd opgevat door veel muzikanten. Sindsdien heeft WIES flinke stappen gezet. Het derde album AH! ligt nog maar net in de winkels of ze beginnen al aan een tocht langs de Nederlandse popzalen.
Van kleine cafés, tijdens hun deelname aan de Popronde in 2019, groeide ‘het bandje’ door naar zalen als Paradiso en nu ook de Ronda in TivoliVredenburg. Twee albums en meerdere tours later lijkt de grote doorbraak binnen handbereik. De grotere zalen vullen zich nog niet vanzelfsprekend, maar deze avond in Utrecht verkoopt op de dag zelf toch nog uit en dat is best knap als Nederlandse indieband.
Op het nieuwe album AH! komt het fenomeen ‘tijd’ veel aan bod. Frontvrouw Jeanne Rouwendaal zingt het woord maar liefst 52 keer. De nummers gaan vooral over het verstrijken van tijd: ouder worden, de groeipijnen van het twintigersbestaan. Veel is niet geschroefd aan de vertrouwde WIES-formule: de openhartige Nederlandstalige teksten worden opnieuw verdeeld over rocknummers en gemoedelijke popliedjes.
Nog voordat de band het podium betreedt staat de Ronda al goed vol. Wanneer WIES opent met Sigaret, begint het publiek meteen voorzichtig mee te zingen en klappen. Ondanks de nieuwe plaat bestaat een groot deel van de set uit ouder materiaal. Voor deze tour krijgt het vaste trio – bestaand uit bassist Teun van der Maarel, drummer Dan Huijser en Rouwendaal – versterking van een toetsenist en extra gitarist.
Dankzij deze toevoeging klinken de nummers live gelaagder en voller. Met snelle overgangen en een medley van Leugenaar I, II en III raast de band door haar repertoire. Bij het nieuwe nummer Spijt Is Iets Voor Later vraagt de band het publiek om gezamenlijk ‘Ah!’ te roepen – waarmee het nummer ook begint. Dat idee wordt direct omarmd en de rest van de avond klinkt de kreet bij vrijwel elke korte stilte door de zaal. Vanaf Blijf Weg gaan de stembanden van het publiek echt aan het werk.
Halverwege de set schakelt de band even terug. Tijdens de intro van Voor De Gek neemt Rouwendaal een moment om het publiek toe te spreken. Ze vertelt dat iedereen trots mag zijn dat ze de moeite hebben genomen om te komen, ook als het even lastig gaat. Met vochtige ogen deelt ze eerlijk dat ze zichzelf soms ook een loser voelt en dat ze iemand al maanden iedere dag mist. Het nummer draagt ze op aan ‘de gekken’ in haar hoofd die haar laten malen. Wanneer het nummer begint, valt de zaal stil, lichten overal telefoonlampjes op en klinkt hier en daar gesnik.
Maar tijd is ook iets dat je niet moet verliezen, dus wordt met Venus en Meisje het tempo weer verhoogd. Tijdens Barman verlaat het trio het podium en loopt via de tribune naar een kleine tweede set-up bovenin de zaal, voor een ingetogen versie van Radiostilte.
Het trio zet nog één keer alles in: Soms Is Het Te Laat en Bandje veranderen de Ronda in een springende massa, met hier en daar een kleine moshpit. Na Bandje lijkt de show voorbij, maar even later start de band vanachter het gordijn Als Het Gordijn Valt. Op het moment dat het refrein wordt ingezet, valt het gordijn letterlijk.
De avond eindigt met het rustige Behang. Na alle energie voelt dat slot wat misplaatst, maar het doet niets af aan de indruk die de band achterlaat. In TivoliVredenburg wordt duidelijk dat de groeipijnen van het ouder worden WIES goed hebben gedaan: de band klinkt volwassen, met een gelaagde liveshow, oprechte connectie met het publiek en een feilloze timing tussen gas geven en terugnemen. De grote doorbraak van Wies lijkt dan ook een kwestie van, inderdaad, tijd.
Gezien: 13 maart in TivoliVredenburg, Utrecht
Fotografie: Marit Veenstra
