Het creatieve ontdekkingsfestival Wilde Weide, gevestigd in de polder in Kraggenburg, sloeg eerder dit jaar alarm. Door de tegenvallende kaartverkoop stond het voortbestaan op losse schroeven. Organisator Kultlab stelde een ultimatum: als er vóór 1 maart geen 2.000 tickets verkocht zouden zijn, ging het festival niet door. De teller bleef daar net onder steken, maar het was genoeg om het festival op te bouwen. En dat deden ze. Resulterend in een festivalweekend waar niets te merken was van de onzekere aanloop.

Igor zet vrijdagmiddag meteen de toon. Zijn Nederlandstalige rap zorgt voor een warm welkom in De Kas, waar een verdwaalde vlinder zich nestelt op een van de decorstukken. Het voelt symbolisch voor de festivalganger dit weekend: rondfladderen en verdwalen is namelijk precies de bedoeling op Wilde Weide.

Het terrein is één grote speeltuin van bamboebosjes, kronkelende bospaadjes en bizarre uithoeken met randprogrammering. Denk aan het Kakkerlak Kasino waar je kakkerlakken kunt beglitteren, de Zweefhut met yoga en cacaoceremonies, maar ook Radio de Koperen Hond, dat zich middenin het bos heeft gevestigd in een Schiphol-achtig decor. De plattegrond helpt nauwelijks: dwalen hoort er simpelweg bij.

Min Taka staat net als Igor in De Kas, daar voorziet ze de nog frisse festivalgangers van mysterieuze indiepop. Ze zingt haar teksten in het Turks, maar de boodschap is ook zonder ondertiteling goed voelbaar.

Igor, kunstwerk op het terrein, Min Taka

De weg naar podium De Baan is zo’n route die je dit weekend tig keer loopt: een paar keer naar rechts, een stukje rechtdoor en uiteindelijk kom je uit waar je eigenlijk moest zijn. Daar wacht Yong Yello. Een goudeerlijke rapper met zachte G – en die eerlijkheid wordt beloond met een grote opkomst. De Antwerpenaar heeft een flink verrassingspakket bij zich, met onder meer een muziekdoos als intro van Als Ge Slaapt, de Belgische zangeres LOïS voor We Geven Ni Op en… Sef.

De man die hem een plekje gaf op het affiche, komt even langs voor hun gezamenlijke nummer Zoeke Naar Wa Liefde. Wilde Weide laat ieder jaar een selectie artiesten het programma cureren, dit jaar zijn dat Sef, Jungle By Night, Hiqpy en de dj-acts Tjade en KAMMA.

Verder dwalen brengt ons bij Wildlive. Achter de heuvel naast De Baan staat dit hoofdpodium, dat ook dit jaar een nieuwe uitstraling heeft gekregen. Hier vinden we Hang Youth met een volledig in wit gekleed 35-koppig koor. Wat begint met keurige koorzang, ontspoort al snel in totale chaos. Voor het laatste nummer klimt frontman Abel het publiek in: ‘Ik zal over jullie heen lopen en het water veranderen in wijn.’ Tijdens Belastingdienst wordt hij op handen gedragen.

Een paar bochten verder staat Grote Geelstaart. De Zeeuwse progrockers werden pas de avond voor het festival opgetrommeld, maar spelen alsof hun kenmerkende nette pakken al weken klaarlagen.

En wanneer Sef even later de eerste festivaldag afsluit, voelt hij zich zichtbaar thuis. Zijn optreden mondt uit in een dj-takeover bij De Baan, waarna hij lachend toegeeft: ‘We hebben geen plan, maar wel zin’. Producer Iliassopdebeat en rapper Mula B duiken onverwachts op en bewijzen dat de leukste festivalmomenten soms juist ontstaan zonder draaiboek.

Yong Yello, Sef, Hang Youth

Na een goede nacht slaap (de muziek gaat al om 2.00 uur uit op Wilde Weide) breekt de tweede dag aan met Lucky Fonz III, die het veld moeiteloos aan het zingen en zelfs aan het dansen met zijn zelfverklaarde sukkeldans. Iets later die middag toont Banji zijn veelzijdigheid op De Baan, met een set waarin explosieve rock en kleine, kwetsbare momenten elkaar perfect afwisselen.

Hoewel Wilde Weide bekendstaat als ontdekkingsfestival, blijkt een meer gevestigde artiest als Bente hier ook uitstekend op haar plaats. Als decor heeft ze een volledig huis meegenomen en iedereen is welkom binnen te stappen. ‘Mijn huis, mijn regels,’ verkondigt ze, waarna ze ons oproept vooral zo hard te dansen, zingen en lief te hebben als we willen. Het vat de sfeer op het terrein perfect samen: iedereen kan hier zichzelf zijn.

Een paar uur later klinkt op dezelfde plek een heel ander geluid. Waar Bente een gepolijste popshow brengt, kiest Kaat Van Stralen juist voor rafelranden. Psychedelische punk, spoken word en stevige gitaren wisselen elkaar in razend tempo af. De Vlaamse schakelt moeiteloos tussen schreeuwen en fluisteren en houdt de aandacht van het publiek knap vast.

Dat Jungle By Night nauwelijks woorden nodig heeft om indruk te maken, blijkt later die avond op de Wildlive. De zeskoppige band speelt met een ongekende vanzelfsprekendheid samen en valt geen seconde stil. Het publiek doet vrolijk mee en zingt zelfs de trompetpartijen, om uiteindelijk achtergelaten te worden met een mysterieuze tip: ‘Morgenavond om half 7 schijnt er iets bijzonders te gebeuren in De Kas’

De volgende dag blijkt waarom.

Terug de bossen in verschijnt Die Harden. Acht gemaskerde figuren lopen het podium op, gehuld in spiegelmaskers en ridderlijke pakken. Er wordt gegromd, geschreeuwd en gespeeld, maar antwoorden komen er niet. Na een half uur blijft de identiteit onbekend. Die Harden is een mysterie, een ontdekking die ook na de show nog ontdekt moet worden – met slechts één track op de streamingdienst (Die Harden Anthem).

Die Harden, moshpit bij Kaat van Stralen, Banji

De Jeugd Van Tegenwoordig hoeft op zaterdagavond nauwelijks moeite te doen om het veld op zijn kop te zetten. Na technische problemen in de openingsminuten, waarbij aanvankelijk alleen de vocalen te horen zijn en het geheel nogal ongemakkelijk aanvoelt, komt het feest alsnog los. Crowdsurfers en moshpits vullen de weide. ‘Wat voor weide is dit dan?’, roept Willie Wartaal, waarop het antwoord vanzelf komt: ‘Wilde!’

Op de slotdag openen de hemelsluizen zich terwijl Thomas Azier op Wildlive aftrapt. De regen valt met bakken uit de lucht. Het lijkt inmiddels haast bij Wilde Weide te horen, na twee eerdere edities met eveneens flinke regenbuien. Bijzonder moment tijdens de show van Azier: midden in het publiek ontstaat een pad waar een engelenstem vandaan komt. Het blijkt Pitou, die alvast een voorproefje geeft van haar stemgeluid.

Even later staat ze zelf in De Kas. Gehuld in een felrode outfit brengt de Amsterdamse zangeres haar breekbare liedjes. Festivalgangers zitten op de vloer en hangen aan haar lippen, terwijl de beats uit de nabijgelegen BUD X Lodge binnendringen. ‘Ik ga nu met The Flexican op de achtergrond een heel klein liedje voor jullie doen’, zegt ze lachend. Genoeg om de hele Kas stil te krijgen.

Via de bospaden gaat het tempo weer omhoog. C’est Qui en Hiqpy trappen het gas flink in, waarna Merol op de Wildlive een volledig opgewarmd publiek treft. Als zelfverklaarde heks spreekt ze haar ‘feekskinderen’ toe, zingt ze over schaamlippen, orgasmes en schoonheidsidealen en pakt voor Mommy haar moedermelkkanon erbij, waarmee ze het publiek natspuit. Absurd, grappig en tegelijkertijd verrassend inhoudelijk.

Merol, Pitou, Sophie Straat

De menigte stroomt daarna door richting Sophie Straat. Enkele weken geleden ontketende ze nog een politieke rel door haar ‘Witte mannen naar achteren’-oproep tijdens Best Kept Secret. Ze geeft eerlijk toe dat het spannend is om weer op te treden en krijgt direct een warm applaus. De zangeres vertelt over haatreacties, over hoe sommige dingen simpelweg niet goed komen en over het verdrietige feit dat haar protestliedjes eerder relevanter worden dan verouderen. Wanneer ze opnieuw vraagt om een moshpit zonder mannen, wordt daar direct gehoor aan gegeven met de grootste en gemoedelijkste pit van het weekend.

En dan zit het er alweer op. Nadat Pendulum zondagavond stipt om elf uur het laatste geluid liet klinken, vertrekken maandagochtend de laatste bezoekers met natte tenten en vermoeide benen richting de parkeerplaats.

Op papier beleefde Wilde Weide wellicht zijn spannendste editie tot nu toe, maar de festivalbeleving was ontspannen als altijd. Dat het festival eerder nog op wiebelende pootjes stond, was nergens merkbaar in Kraggenburg. Niet in de programmering, niet in de kunstzinnige aankleding van het terrein en bovenal niet in de unieke sfeer. Gelukkig maar, want het zou zonde zijn als dit festival verloren ging.

Gezien: 3, 4 en 5 juli in recreatiegebied Netl, Kraggenburg

Fotografie: Marit Veenstra