Terwijl alle ogen op Beuningen en Werchter zijn gericht, ontluikt er in de bamboebossen van Kraggenburg nóg een festival. Kleiner, liever en lichter dan de rest. Wilde Weide – het brave jongste zusje uit de Kultlab-familie – is in alles de tegenhanger van de Grote Jongens. De chaos van de massale festivals, of überhaupt de buitenwereld, lijkt hier verder weg dan ooit. En dat is eigenlijk best fijn.

De zon schijnt en de eerste plukjes mensen dartelen over de camping, op zoek naar het mooiste plekje om zich te nestelen dit weekend. Hier geen terreinbestorming of gevecht tot de dood om de populairste campingplekken. Waarom zou je ook? Alles is hier binnen handbereik, en overal is het even mooi. Net als vorig jaar schittert het sprookjesachtige Netl-terrein met z’n talloze dwaalroutes als absolute hoofdact.

Ook het concept blijft hetzelfde: vier gezellige podia (Wildlive, Baan, Kas en Strand) vol kleine tot middelgrote dj’s, bands en rappers. Met zorg uitgekozen door uw curatoren van dienst: indie-queen Pip Blom, dj Moody Mehran, componist Joep Beving en de zingende stukadoors van Goldband. Als dat geen kleurrijk allegaartje wordt, weten wij het ook niet meer.

Dus waar wacht je nog op? De tweede editie van Wilde Weide begint, tijd om op expeditie te gaan. Klap je stoeltje in en wandel op je dooie gemakkie van de camping naar de Baan. Je halve liter nog in je hand. Kan hier gewoon.

Aldaar moet rapper Elmer ons iets bekennen: ‘Ik kom uit een dorp’, geeft ze toe. Een veld vol Randstedelingen in outdoorkleding kijkt haar argwanend aan. Ze maakt het nog bonter: ‘Er is niks leukers dan een dorpsfeest!’ Verwarring in het publiek. Loopt ze ons nou voor de gek te houden? Niet veel later moeten we haar toch een beetje gelijk geven. Samen met haar dansers tovert ze de baan om tot dorpsplein, zelf neemt ze de rol van volksmenner aan. Als een boze menigte stampen we op de beat, terwijl Elmer de ene na de andere ironische, maatschappijkritische leus het publiek in slingert. Eigenlijk best lekker, af en toe wat ongenuanceerde shit roepen. ‘Wat moet er met de buren? ALLE BUREN MOETEN DOOD!’

Een handjevol nieuwsgierigen verzamelt zich bij de Baan als Curator Pip Blom en Personal Trainer-frontman Willem Smit het podium beklimmen. Eindelijk. Al jaren vormen ze het koningspaar van de vaderlandse indiescene, en nu is het zover: ze zijn een band begonnen. Long Fling is de naam, en het is precies zo cool als je hoopte. Puntige, grungy indierock die klinkt als een combinatie van, eh, tja… Personal Trainer en Pip Blom. Het tweetal haalt het beste in elkaar naar boven: zijn absurdisme, haar catchy melodieën en synthlijntjes. Wel staat de muziek nog wat wankel op z’n kinderschoenen, maar dat is logisch: de band stond nog amper samen op het podium en drummer Sal Rubinstein (van Queen’s Pleasure) speelt vandaag pas voor het eerst mee. Met de liedjes zit het in ieder geval goed, en die band wordt ongetwijfeld nog veel beter.

Nattigheid. Het blijft festivalorganisatie Kultlab teisteren. Vorig jaar gingen zowel Wilde Weide als Wildeburg gebukt onder ontelbare buien, en ook dit weekend valt er aardig wat regen. De eerste druppels vallen bij Mula B, maar dat is niets vergeleken met de storm aan bangers die de rapper op de Wildlive loslaat. Van sloopkogels als D2 en Domme Jongens tot een ‘gevoelige’, akoestische versie van Goeie Sosa (‘backingtrack vergeten mee te nemen’), het komt allemaal even hard binnen. ‘s Lands enige leraar lyricale crackgeschiedenis geeft college – en Wilde Weide hangt een uur lang aan z’n lippen.

Tent slopen

‘Wilde Weide tent slopen!?’ Ja, laat die maar eens goed op je inwerken. Maar liefst twee weken heeft NONCHELANGE op deze woordgrap gebroed, en nu mag hij ‘m eindelijk delen met een propvolle (en snikhete!) Kas, om vervolgens een kampeertentje over het publiek te laten crowdsurfen. Vat je ‘m? De tent slopen? Het is duidelijk: NONCHELANGE is een lolbroek. Een indie-hofnar met Gucci-pet, die je vooral niet té serieus moet nemen. Toch heeft de Utrechter een paar serieus aanstekelijke tunes op zak, met refreintjes die je als vanzelf meezingt. En laat dat nou precies zijn waar de uitbrakkende Kas zin in heeft. Van de tent is nooit meer iets vernomen.

En zo worden er nog veel meer tenten afgebroken. Figuurlijk dan. Want op Wilde Weide stikt het van de feestjes. Op het strand, waar danceliefhebbers de hele dag hun heil zoeken, en op de Baan, waar de modderkluiten je om de oren vliegen bij punkbands als Maria Iskariot en L.A Sagne. Een van de leukste feestjes vinden we bij Parker Fans. Ja, alwéér Parker Fans. Als ongekroonde Popronde-winnaar duikt dit Amsterdamse trio werkelijk overal op. En dat is ook niet gek, hun übercoole indiedance vol breakbeats krijgt iedere festivalweide aan het bouncen. Ook Wilde Weide geeft zich over zonder verzet. De drummachines en housepianootjes buitelen over elkaar heen. Het publiek ook. De formule werkt. Alweer.

Niet overal op de Weide gaat het er even wild aan toe. Waar feestbands als Kin’Golo Kiniata en Arp Frique & The Perpetual Singers de boel binnen enkele minuten op z’n kop zetten, hebben geloofwaardige indiepopacts als Pip Blom en Sylvie Kreusch het een stuk moeilijker. Oké, de regen helpt natuurlijk niet – en op zondag zijn veel festivalgangers überhaupt al huiswaarts gekeerd – maar kom op, een icoon als Kreusch verdient echt wel wat meer liefde.

Terwijl de gemiddelde bezoeker er intussen bijloopt als een doorweekte vuilniszak op Crocs, demonstreert deze Vlaamse femme fatale even hoe je er wél cool uitziet in een regenjas. Alsof ze op de catwalk staat, zo paradeert ze over het hoofdpodium. De moves, het charisma, het dramatische ‘merciiiii’ na ieder nummer, het klopt allemaal. Zelfs haar Palestina-statement is stijlvol (een grote Watermeloen-parasol). Alle moeite ten spijt: haar fraaie cinematische popliedjes uit de Lana del Rey-school glijden van het publiek af als regen van een tentzeil.

Een act die wél op verrassend veel aandacht kan rekenen, is Mitsune, zij het met wat hulp van de weergoden. Van alle kanten glibberen verzopen festivalgangers de Kas binnen om – per ongeluk of niet – getuige te zijn van de meest excentrieke band op de line-up. Dit kwartet maakt een soort psychedelische Japanse folk met traditionele instrumenten – muziek die niet zou misstaan in het donkerste hoekje van Le Guess Who?. En dan rockt de frontvrouw ook nog een soort surrealistische kroon met twee handen die een schaar vasthouden. Het heeft alle ingrediënten om hét cultfeestje van het festival te worden, maar daar is de muziek toch iets te weird voor. Wel zijn ze enorm charmant, deze Berliner oddballs. De zangeres lacht breed, maakt grapjes en laat het publiek gekke vogelgeluiden maken in haar microfoon. De harten zijn opgewarmd, we kunnen er weer tegen.

Broodje haring

Kennen we hem nog, de olijke Amsterdammer die in buurman-en-buurman-outfit over de Wildlive stuitert? Het is Dio. Je weet wel, van megahit Tijdmachine. Na 10 jaar radiostilte is hij terug. En nee, niet met een nieuwe lading hits voor op je examenfeestje. Net als collega-rapveteranen Sef en Willem is Dio tegenwoordig serieuze shit. Conscious rap, over persoonlijke en maatschappelijke issues. Maar eerlijk is eerlijk: iedereen is hier stiekem toch vooral voor die ene hit. Dat weet Dio natuurlijk ook, en hij is de beroerdste niet. Jong, en oud, fijnproever en sfeerproever: iedereen springt in de Tijdmachine naar 2009. Twee dagen later schalt het refrein nog steeds over de camping.

Door naar Goldband. De Haagse trots speelde gisteren nog een zestigduizendkoppige festivalweide op Rock Werchter plat, maar kunnen ze datzelfde trucje herhalen op een regenachtige zondagavond in Kraggenburg? Het antwoord ligt ergens tussen ‘nee nee’ en ‘ja ja’ in. Hun show voelt een beetje als de uitlooptraining na een belangrijke overwinning. Ontspannen draven Milo, Boaz en Karel over de Wildlive. Ze kuiten er ouderwets op los, en nodigen zelfs chauffeur/volkszanger Raffie de Drivâh uit om een liedje te zingen. Lachûh toch? De Weide vermaakt zich prima, maar echt toehappen doet het publiek pas op het eind van de set, bij publieksfavoriet Noodgeval. Vervolgens dendert de band er nog even overheen met een metalversie van Mijn Stad, en de avond is gered. De Scheveningse vlag mag uit.

Knusse plek

Nog één opzettelijk verprutste groepsbuiging van Goldband en het publiek duikt de bamboebossen in voor de laatste uurtjes Wilde Weide. Een allerlaatste dansje op het strand bij Moody Mehran en house-godfather Benny Rodrigues, of nog één keer met je kop in de modder bij Ploegendienst. Na elven kuieren de laatste bezoekers richting tent. Een stoet die alweer wat langer is dan vorig jaar. Goed nieuws natuurlijk.

Maar we moeten ook eerlijk zijn: het terrein loopt nog niet vanzelf vol. Na twee edities lijkt Wilde Weide z’n plek op de verzadigde festivalmarkt nog niet helemaal veroverd te hebben. En dan rijst vanzelf de vervelende vraag: is die plek er wel? Hoeveel mensen tellen 250 euro (vijf tientjes minder dan Down the Rabbit Hole) neer voor een festival zonder echt grote namen?

Voor het antwoord moeten we terug naar Elmer: Wilde Weide is een dorp, waar iedereen elkaar lijkt te kennen. Waar je een Haags broodje haring kan halen bij Boaz van Goldband, terwijl zijn bandmaten zich een eindje verderop suf meppen op een boksbal. Waar artiesten zich massaal tussen de bezoekers mengen om bij hun vrienden te gaan kijken. Een knusse plek, waar het leven simpel is en niet altijd even spannend, maar waar je desondanks naar blijft terugverlangen. Zo’n plek moet je koesteren. De wereld is al hectisch genoeg.

Fotografie Fotograafniels

Gezien: 4, 5 en 6 juli in recreatiegebied Netl, Kraggenburg