concert
Rock

Wolfmother geeft niks om hitteplan in Utrecht

Wie zegt dat gitaarrock dood is, moet deze week eens heel goed om zich heen kijken. Alleen deze dinsdagavond al treedt Rammstein op in de Kuip, Kiss in de Ziggo Dome en Wolfmother in de Ronda van TivoliVredenburg. En de komende dagen staan Wolfmother, Triggerfinger en Muse alleen al op het programma in Nijmegen. Genoeg gitaarwerk om van te genieten, in de warmste week van het jaar.

Genieten is trouwens ook exact het goede woord om het gevoel van de bezoekers van Wolfmother in TivoliVredenburg te omschrijven. Na Rhea en lokale trots DeWolff is het tijd voor de Australische hardrock van Wolfmother. Het merendeel van de bezoekers is op deze snikhete dag gekleed in het zwart. Sommige shirts vliegen al voor de show uit, wetende wat komen gaat. Dat er een grotere rij voor de mannen-wc staat vanavond, is ook niet gek. Dat de Australische band veel kapsels en kledingstijlen inspireert evenmin.

Deze formatie toert namelijk al jarenlang langs de grotere Nederlandse rockpodia. Het succes van liedjes als Woman en Joker & The Thief is nog niet geëvenaard, maar dit publiek brult vanavond alles mee. Als het ze lukt, want bij de eerste noten van Victorious begint de zaal al een massale pogo alsof ze midden in het concert zitten. Daarna volgt op bijna elk nummer een moshpit – behalve bij de ballad, die ironisch wordt geïntroduceerd met de woorden:

‘Nu komt er een balad, sorry alvast!’. Aan het eind van de set tellen we zo’n honderd stagedives en een fantastische afsluiter, maar daarover later meer.

Dat Andrew Stockdale, zanger en frontman van de band, niet meer met alle originele bandleden toert, drukt de pret nergens. Deze band speelt namelijk strak, alleen het orgel mag door de geluidsman een tikkeltje harder gezet worden in het begin. De sympathie straalt er bij Stockdale vanaf, hij heeft een stem om jaloers op te zijn in dit genre, maar het is het enthousiasme tussen hem en het publiek, die klik vanaf het begin, dat ervoor zorgt dat de zaal vanavond zo ontzettend losgaat.

Het is namelijk niet overdreven om te zeggen dat deze show van Wolfmother, op de dag dat de vijfmiljoenste bezoeker TivoliVredenburg binnenkomt, misschien wel één van de beste liveconcerten is in het vijfjarig bestaan van dit poppodium. Dat komt niet alleen door de band, maar ook door het publiek. De wisselwerking vanavond is zelfs als beschouwer van een afstandje om van te smullen. Er vliegen meer mensen door de zaal dan dat er op de grond staan, de moshpits leveren wel spektakel op maar geen schade. Anderhalf uur aan één stuk zweten, dansen, springen en meebrullen op één van de warmste dagen van het jaar: het is maar goed dat de airco het doet!

Tegelijkertijd is dit ook één van de weinige kritische noten op de avond: op een gegeven moment vliegen er zoveel mensen door de zaal, dat de bezoeker vooraan – die hier niet op zit te wachten – zich beter zo snel mogelijk uit de voeten kan maken. De kolkende massa, alsof Torre Florim van de Staat het nummer Witch Doctor live aan het praktiseren is, heeft namelijk geen geduld. En door al die stagedivers wordt het op een gegeven moment soms moeilijk om nog op de band te letten. Het zijn te veel prikkels, die afleiden van wat Wolfmother daar staat te doen. En dan ben je, hoe bezeten ook, gewoon doelloos aan het rondbeuken.

Het stagediven wordt zelfs irritant op het moment dat Babette, een meisje in de zaal, een bordje voor de neus van Stockdale houdt bij het laatste nummer Joker & The Thief – dit is die eerdergenoemde ‘fantastische afsluiter’, want deze rockchick mag het hele nummer de gitaarpartijen overnemen van frontman Stockdale. En dat doet ze met verve. Zo’n tweeduizend man kijken naar je, je bent waarschijnlijk kapot en moe van de hele tijd in die pit staan… en dan speel je opeens ‘de hit’ voor diezelfde menigte. Het is ook niet het makkelijkste nummer, dus extra respect voor hoe goed ze deze performance brengt. Ook respect wederom voor Stockdale, die weet te improviseren en Babette als een wolvenmoeder (pun intended) leidt op het podium en extra laat genieten. De dynamiek tussen de twee is gaaf, aandoenlijk, maar vooral supercool om te zien. Dit moet voor Wolfmother zelf ook één van de wildste shows ooit zijn geweest.

Waar Stockdale en Babette een geweldige dynamiek hebben, zijn het echter wel weer de stagedivers die Babette op een gegeven moment in de weg lijken te gaan zitten, door iets te hard te gaan en geen enkele nuance lijken te kennen. Vlak langs haar rennen en springen en continu de aandacht op jezelf vestigen kon al het hele concert, maar moet blijkbaar zelfs nu gebeuren. Als er op een gegeven moment vijf man tegelijk op het podium staan, vindt ook de stagecrew van TivoliVredenburg het welletjes en vraagt de mensen op het podium zo snel mogelijk weer eraf te springen. Deze vraag had vanavond eerder gemogen, want blijkbaar snappen mensen dat één stagediver leuk is, een tweede nog leuker, maar vanavond zijn het er echt iets te veel. Voor de overige mensen, die van de band willen genieten, is dat echter wel nadelig.

Tegelijkertijd, als je kritiekpunt op een hele avond is dat men misschien iets te vaak en iets te hard losging, dan heb je als band een performance neergezet die nog lang in het geheugen van de bezoekers gegrift staat. Benieuwd wat een uitverkocht Doornroosje de Australische rockers vanavond gaat bieden.

Gezien: 25 juni 2019, TivoliVredenburg, Utrecht

Fotografie: Jelmer de Haas

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam
concert
Neil Young

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam

Nog maar een paar jaar geleden stroomde het publiek nog tijdens de show van Neil Young de Ziggo Dome uit ...
North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.
concert
Dobet Gnahoré

North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.

Over smaak valt eindeloos te twisten, maar jazz? Daar lijkt de meerderheid het wel over eens. Jazz is hectische pleurisherrie ...
North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe
concert
Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3, op papier een dag vol bewezen klappers. Kamasi Washington: altijd machtig. Janelle Monáe: altijd een ...

Recensie: Wolfmother geeft niks om hitteplan in Utrecht (concert) | OOR