concert

WOO HAH!: De grootste turn up van het jaar

Wat doe je als je zelf eigenlijk te oud bent voor een festival, en zoonlief te jong? Dan ga je samen. OOR-chef Koen Poolman (sr) bezocht WOO HAH! met Colin Bot (jr) en zijn vriend Andrew Geddes. Een verslag met twee perspectieven.

Een volwaardig driedaags hiphopfestival, compleet met camping, food court, waterplas, zelfs waterfietsen en een hoofdpodium waar menig rockgigant zijn tanden op stuk zal bijten, dat kennen we nog niet zo lang. Eigenlijk pas sinds vorig jaar, toen het door 013 en Mojo geïnitieerde hiphopfestival de industriële Spoorzone naast Tilburg CS verruilde voor de pittoreske spot bij vakantiepark Beekse Bergen, bekend van Best Kept Secret – je weet wel, het festival van de papa’s en mama’s van de WOO HAH!-bezoeker.

Het concept (en publiek) van WOO HAH! is zó jong dat er in heel Europa nauwelijks een equivalent te vinden is. Van heinde en verre komt de jeugd op vrijdag 12 juli naar Tilburg, waar de voertaal in de rij voor de pendelbus naar hét hiphopfeest van het jaar wisselend Vlaams, Scandinavisch, plat Brits, randstedelijk of gewoon Brabants met een zachte g is. WOO HAH! is big news, dit zesde jaar 37.000 bezoekers groot en een aanwinst voor het Nederlandse festivallandschap, zal de komende drie dagen blijken.

Maar eerst die rij. De aanloop naar het festival verloopt stroef, om het zachtjes te zeggen. Een honderden meters lange rij slingert vrijdagmiddag rond drie uur voorlangs het Centraal Station van Tilburg naar de beloofde opstapplaats, waar eens in de tien minuten een pendelbus arriveert. Het is wellicht te wijten aan de werkzaamheden op de A65 van Den Bosch naar Tilburg, waarvoor de organisatie van tevoren al waarschuwt, al zouden die pas om 22.00 uur beginnen. Hoe dan ook, het verkeer op de provinciale weg staat muurvast, en de pendelbussen dus ook. Met een slakkengang worden de Beekse Bergen bereikt.

Daar wacht om half zeven een tweede kolossale opstopping voor de entree van het festivalterrein, waar iedere bezoeker een minuut lang gefouilleerd wordt en zijn portemonnee en telefoonbeschermhoes aan een inspectie dient te laten onderwerpen. Het zal niet voor niks zijn, zo’n strenge security check, want ja, de jeugd wil drank & drugs, maar evengoed gaat het zo natuurlijk uren duren voordat iedereen de oversteek van de camping naar het festivalterrein maakt. De eerste act begint een half uurtje later, meldt de WOO HAH! app terstond, nog voordat het festival goed en wel begonnen is.

De intieme Lil Cube, met surprise optredens en nieuw talent

Als Jacin Trill & Leafs tegen half acht aftrappen, hebben hooguit duizend bezoekers de Desert Stage aan de verre overkant van het terrein bereikt – en zijn er al twee naast ons in de rij voor de poort afgevoerd die serieus begonnen te flippen, van de drukte, het ongeduld, gebrek aan frisse lucht, dorst, en ja, vast ook van wat anders. Maar hey, we zijn binnen, het feest kan beginnen.

We zijn OOR sr en jr, met een leeftijdsverschil waar twee WOO HAH!-bezoekers in passen; de één schreef al stukjes toen Travis Scott nog geboren moest worden, de ander debuteert hier als recensent (have mercy!).

En het feestvarken van dienst is Jacin Koot uit Hoorn, alias Jacin Trill, want hij is jarig. 21 is hij vandaag geworden. Hij trakteert de eerste rijen op slagroomtaart. Driemaal raden wat daarmee gebeurt. Voor zijn verjaardag heeft hij een gouden plaat gekregen voor Happyland 2.0, die hij trots toont. Waarna de onvermijdelijke megahit Byenkorf en de turn up volgt. ‘Ik loop mank in de Bijenkorf (in de Bijenkorf)’, wie het niet kent is voorbij de dertig en heeft geen kinderen. Voor al die mensen: de turn up is het onderdeel van de hiphopshow waar het publiek helemaal loos gaat. Op BKS noemen ze dat een pogo of een moshpit, op WOO HAH! draait het zeker deze eerste dag, als iedereen nog strak staat van de adrenaline, maar om één ding: cirkel maken, veelal op regie van de artiest die het publiek vraagt zich op te splitten, de cirkel nog iets groter maken, tot voorbij de buitenste tentpalen en tot aan de mengtafel, ja, zo is ’t goed vanaf het podium bezien, en dan als de drop valt als een malle allemaal weer naar binnen rennen en springen.

De turn up dus. Hoe gekker, hoe beter. Schoenen, T-shirts, ledematen vliegen door de lucht. Wat dat betreft is hiphop in al die veertig jaar dat OOR sr het genre met plezier vanaf de zijlijn aanschouwt weinig veranderd: hiphop is nog steeds een game van wie de grootste heeft. De grootste moshpit, sorry, turn up, welteverstaan.

Jacin Trill & Leafs scoren verdienstelijk op de turn up-meter, zeker gezien het vroege tijdstip. En het duo (plus twee dj’s en een aangever) heeft meer pijlen op zijn boog. De Nikes-hit, met maatje Bokoesam, die natuurlijk komt buurten. De ene na de andere gast-mc bestijgt het plankier. We kennen ze lang niet allemaal. ‘Waar is het feestje? Hier is het feestje!’ tetteren ze schaamteloos, en een feestje is het. Steeds meer publiek sluit aan. Wie kan er meer lawaai maken, de jongens of de meiden? ‘En we gaan naar links. Links! We gaan naar rechts. Rechts!’ Zwaaien met die handjes. Op het einde worden er wat T-shirts het publiek ingegooid, waarmee OOR de hele hiphop-bingokaart al bijna vol heeft. En iets zegt ons dat we alle trucs komende dagen nog wel vaker voorbij zullen zien komen. Sommige dingen zullen nooit veranderen.

Desert Stage, die als eerste door Ocean Wisdom wordt afgebroken (hier niet op de foto overigens)

De eerste surprise van de dag komt uit Camden, Londen. Ocean Wisdom (21.45) is de naam. Zijn reputatie: hij rapt sneller dan jij schiet. Een levende spraakwaterval, dat is de 26-jarige mc, die zijn strepen in de lokale grime-scene heeft verdiend maar ook niet vies is van wat old school rap. De turn up aan het begin van zijn show, als hij undergroundhit Revvin’ (op plaat met leermeester Dizzee Rascal) inzet, is krankzinnig. Meteen volgt Don, die andere kneiter van een hit van zijn album Wizville, met zo’n heerlijk ouderwetse Bambaataa-junglebeat onder zijn woordenvloed. Nu het volume van zijn microfoon nog wat opschroeven, want wat zakt hij diep weg in de geluidsmix. Eye Contact, nog zo’n hit. Brick Or Bat, met z’n old school Cypress Hill vibe. Het door Method Man meegeschreven Ting Dun.

Een vloedgolf is het, deze Ocean Wisdom, een van de coming men van de UK grime, die nog even freestyled over het uit duizenden herkenbare intro van die andere golden boy, Elf Kid. ‘No dilly, no dally.’ ‘Love this tune’, zegt hij liefdevol. Grandioos. Even voelt senior zich weer als die eerste keer dat hij The Message hoorde, gewoon in de hitparade, tussen Duran Duran en Spandau Ballet door, en zeven jaar later de avonturen van Slick Rick uit het plastic haalde. Grime leeft, ook al lijkt niemand buiten de UK scene er een bal om te geven. Of nee, dat was buiten Stormzy en Glastonbury gerekend. Maar daarover later meer. Voor nu is Ocean Wisdom onze held. Hij beloont zichzelf op het eind met een rewind van Revvin’ en een nóg grotere turn up. ‘Why you try to rev? / About revvin’ my face on a Sunday / Till I hit man with a awkward leg / Awkward elbow / Top of the head / Like boom bow / Put him to bed / Why you try to rev?’ Je zou je buurman bijna een hoek geven, maar zo zijn we niet opgevoed, in Amsterdam-Noord.

Pusha-T

Over opvoeden gesproken. Hoe vergaat het ondertussen OOR jr? Die rusht langs Lil Mosey (‘wat mat’) en Pusha-T (‘luister ik toch liever op plaat, zo goed al Daytona wordt het maar niet’). Junior en senior agree to disagree. De oud-Clipse-rapper is een ambachtelijke vakman, een wat ouderwetse wellicht, zonder veel show appeal en testosteronverhogende climaxen, maar een vakman. Junior wordt pas echt enthousiast bij Killy (23:00).

‘Even lijkt het dat het bij Killy net zo stil zal zijn als bij Lil Mosey en dat de lont alleen in het kruitvat gaat bij die ene hit, No Sad No Bad. Maar Killy’s energie laat het publiek de volle drie kwartier losgaan op nummers die vrijwel niemand kent. De rapper uit Toronto is zijn stem al kwijt van vorige shows, maar met wat live autotune houdt hij het toch de hele show vol om mee te schreeuwen met zijn (toegegeven, niet al te originele) trap bangers in de tent van de Desert Stage.’

Ook Rico Nasty (00:15) scoort bij de youngsters: ‘Mijn persoonlijke favoriet van de vrijdag. Zelfs met pijn in haar rug laat ze het publiek ragen op haar muziek vol opgefokte 808’s en geschreeuw. Mijn benen deden na een halfuur pijn van het springen. Roof, Countin’ Up, Tia Tamera, Rico grossiert in nummers met veel bas waarbij je niet stil kan blijven staan. Aan het einde deed ze nog een paar verzoeknummers, een sympathiek gebaar wel. Rico Nasty is cool.’

Gunna

Ook Schoolboy Q (00:00) heeft een topdag. Hij heeft de mooiste vrouwen gezien en de hele dag wiet gerookt en niemand die er iets van zei… hoe cool is dat! De Amerikaan is als headliner voor de vrijdag aangetrokken en maakt zijn geld meer dan waar. Na de vele rappers die zichzelf overschreeuwen over een tape met hun studiovocalen is het een verademing om iemand daadwerkelijk te horen en zien rappen. De kunst van het rappen is toch wat anders dan het spuwen van wat ad-libs. Voor iedereen boven de dertig: kreetjes, grunts, lachjes, vocale versierinkjes als soort van persoonlijke handtekening van de rapper, die steeds vaker vergeet dat ie eigenlijk op een podium is gezet om zijn verses te spugen.

Dit vakmanschap kan Schoolboy Q niet ontzegd worden. De vele tracks van hitalbum Oxymoron worden enthousiast onthaald. U weet inmiddels hoe dat gaat: met een enorme cirkel, een beat die dropt en een cirkel zich weer sluit, als een woeste kernreactie. Keer op keer. Het nieuws van de arrestatie van A$AP Rocky en twee crewleden in Stockholm (na een uit de hand gelopen vechtpartij op straat) verleidt Schoolboy Q en alras het hele veld tot het scanderen van ‘Free A$AP!’ ‘Fuck Sweden!’ voegt hij eraan toe. Er gaat geen enkele Amerikaanse rapper meer naar Zweden komen, let op zijn woorden. ‘Als je nog een Amerikaanse rapper in Zweden ziet… fuck that nigga!’ Waarna hij een track van A$AP inzet. ‘Tell me what you niggas are about.’

Te verkrijgen bij de bar: het WOO HAH! mondkapje

Zaterdag 13 juli

Observaties van een festivalveteraan die voor het eerst op WOO HAH! rondloopt.

Het publiek is jong. Ik ben oud, héél oud. Zo oud voelde ik me nog nooit. Ik kan het goed verbergen, maar hier, tussen al deze scholieren en leerlingen op de vervolgopleiding, is er geen ontkomen aan. Gelukkig valt rond half tien ’s avonds de duisternis.

Mensen trekken een sprint van 100 meter voor de turn up. Ook tijdens de pauze-dj. Ik heb het meermaals gezien; het was geen intervaltraining, dat zou ik herkennen.

Circle Jerks, ik zou ze boeken. En dan JPEGMAFIA op de punkfestivals. Eerlijk oversteken. Wat ons bij Ray Fuego brengt. Zometeen. Als ik uitgemijmerd ben.

Ik heb vast tien modetrends overgeslagen, gemist en niet begrepen, maar dat mondkapje, al dan niet met WOO HAH!-logo… What the fuck?! Japanse en Chinese toeristen in Amsterdam met een mondkapje, die ken ik. Bang dat ze thuis meteen naar de longarts moeten. Maar dit mondkapje zegt vast wat anders dan: steek die jonko een paar meter verderop op, broeder. Je verpest mijn lucht.

[Pas op de derde festivaldag leer ik de herkomst van deze merkwaardige modetrent. Vorig jaar, tijdens het eerste lustrum van WOO HAH! en het debuut in de Beekse Bergen, had het festival te kampen met enorme zand- en stofwolken door de droge zomer. Het strand bij het hoofdpodium veranderde in een opstuivende woestijn. Dit jaar heeft de organisatie voorzorgsmaatregelen getroffen: er liggen plastic matten over de barre vlakte voor de main stage. De regen doet de rest. Als Amsterdammer heb ik nog eens extra diep adem gehaald en mijn longen gevuld. Waarom je met zo’n kapje zou rondlopen begrijp ik dus nog steeds niet. Maar da’s goed. Stel je voor dat ik de jeugd zou begrijpen. De jeugd zou geen knip voor de neus waard zijn.]

De jeugd is een stuk modieuzer dan in mijn tijd. Om een T-shirt, bandana, of whatever tickles your pickle te kopen, trek je een nummertje in de rij voor de officiële merch stand, no kidding.

Ik heb een foto gemaakt van een bar waar negen (9!) barmedewerkers staan te wachten op een klant. Een lege bar. Toegegeven, het was vrijdag begin van de avond, de meeste bezoekers zochten nog naar hun vloetjes, maar kom daar maar eens om bij de festivals die ik doorgaans afloop, met hun rijen voor de bierpomp. Klem gezet tussen twee bierbuiken, je kent ’t wel. Die schitteren hier ook door afwezigheid, de bierbuiken. Ik vermoed een correlatie.

Hiphop is still a man’s game. Hoe leuk zoonlief Rico Nasty ook vindt, de tent is voor een kwart gevuld. Bij Schoolboy Q staan op dat moment véél meer mensen. Idem voor mijn favoriete vrouw op WOO HAH!, Little Simz. Wat een schatje. Mag ik dat zeggen? Op WOO HAH! durf ik dat wel.

Biertje, iemand?

Jay Rock, die het hoofdpodium, de Snipes Stage, opent op zaterdag

Goed, Ray Fuego (15:30) dus. Drie weken geleden nog met zijn punkband Ploegendienst op Loose Ends gezien, het nieuwe garagerockfestival op de NDSM in Amsterdam. Hier is hij zijn rappende zelve, te midden van tal van vrienden, waaronder zijn SMIB-kompanen en naar ik aanneem Bokoedro – om half tien staat hij in de Lil Cube, kondigt hij zelf aan, dus dat moet ‘m geweest zijn (zo’n festival is WOO HAH! ook: één grote familie van vrienden en collega’s die samen een feestje maken. Je moet aardig in de Nederhop thuis zijn om te weten wie er nu weer op het podium staan naast de aangekondigde artiest).

‘Ik wil drank, uit een fles’, of woorden van die strekking, rapt de Amsterdammer als Shaun Ryder na de drooglegging. Ray Fuego gaat kapot, is kapot, zijn hele wezen is die van een man die tot het gaatje gaat. Wat een heerlijk karakter en wat een showman, al houdt ie deze keer zijn broek aan. Op Loose Ends eindigde hij in zijn slip. Zijn carrières met SMIB en Ploegendienst geven hem een aardig inkijkje in de Nederlandse live-scene. ‘Deze shit’, zegt hij over WOO HAH!, ‘is de Lowlands van de jeugd. Die mensen kunnen niet eens springen. Jullie wel. Hier kunnen we wel gek gaan…’ En daar volgt de volgende turn up.

‘Laat me die kankerhandjes zien!’ Ja, Ray is niet voor tere zielen. Crowdsurfend neemt hij afscheid, zijn laatste verses rappend op de handen van onze toekomst.

Een band op het podium. Ik herhaal: een band op het podium. Helemaal gestoken in het wit, compleet met wit drumstel, witte basgitaar en witte gitaar. Alleen Little Simz (17:00) – volledige naam: Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo, Britse met Yorubaans/Nigeriaanse roots –permitteert zich een zwarte tuinbroek over haar witte blouse. Die basgitaar staat er trouwens voor ‘Simbi’ zelf; ontspannen bast ze een jazzy intermezzo mee met haar drummer, toetsenist en dj/sidekick. De gitaar staat er voor de show, Little Simz eerst en vooral om te rappen. Pijlsnel, zoals in de grime gebruikelijk, maar ook soulvol en intelligent, als een ver nichtje van Badu en Lauryn Hill, een echo uit een tijd dat rappers nog wel eens een band op tour meenamen.

Ze doet vooral tracks (101FM!) van haar dit voorjaar verschenen derde album Grey Area, waarmee ze hoge ogen gaat gooien in de eindlijsten, in eigen land dan toch zeker. Zo muzikaal en ook welbespraakt – ze kan dus echt rappen hè, écht, verstaanbaar, live, zonder tapes, zonder trucs, zonder clichés, recht voor z’n raap, met een boodschap die zonder uitroeptekens wordt overgebracht – hebben we ‘t dit weekend nog niet gehoord. Again, wat een schatje. Zelfs als ze er al haar gif in legt (Venom) en ook háár circle pit opeist, blijft ze vriendelijk lachen. Die pit komt amper van de grond, de testosteronbommen staan bij een ander podium.

Je hebt dus hiphop en je hebt iets dat in de volksmond hiphop heet. Of wil heten. Joost (19:15) is, blijkens de reacties en ook zijn eigen woorden, een controversiële boeking van WOO HAH! De Fries is niet real. Beetje een Lullo-rapper, een parodie op iemand die heel graag een rapper wil zijn. De Jeugd Van Tegenwoordig, maar dan van tegenwoordig, nu De Jeugd halverwege de dertig de eerste midlifecrisis nadert en hun navolgers denken dat ze er met een lullig accentje en een flauwe grap al zijn.

Enter Joost. YouTuber turned sort-of-hiphopper. Iemand die vijfduizend mensen tegelijk ‘Suck my dick bitch’ laat roepen over een happy hardcore deun. ‘Wie ben jij? Ik ben een god / Ik weet zeker jij hebt zeven pillen op / Sick my dick bitch (5x)’ (Ome Robert). Zoek ‘m gerust even op op YouTube, hij is stiekem best leuk, ook door de knipoog naar Doe Maars 32 Jaar. Is het ironie? Of toch een treurig geval van gebrekkige zelfkennis? Joost scheert vervaarlijk langs de grens van slechte smaak. Alle commotie laat ‘m koud, hij heeft de tijd van zijn leven. Zijn hiphopdroom komt uit, voor een volgepakt Waterfront Stage. ‘Ik voel me Tim Hofman op de cover van L’HOMO!’, kraait hij ‘t uit. De jeugd die nog met lego speelde toen De Jeugd nog echt de jeugd was gaat keihard kapot.

De broers Slim Jxmmi en Swae Lee van Rae Sremmurd

Staat er, uitgezonderd Travis Scott, een artiest op WOO HAH! met meer hits op zijn naam dan Aminé (21:30)? OOR jr denkt van niet: ‘Caroline, Blackjack, Reel It In, Spice Girl, Heebiejeebies: na twee albums heeft de Amerikaanse rapper met Ethiopische en Eritrese roots al een hele waslijst aan nummers waarop iedereen kan meezingen. En dat gebeurt dus ook. In tegenstelling tot Rae Sremmurd eerder deze zaterdagavond doet Aminé ook z’n best om zijn niet zo bekende nummers goed over te brengen. Slim Jxmmi van Rae Sremmurd (20:00) staat bij de meeste nummers gewoon een beetje lousy te blowen in plaats van mee te zingen bij zijn lines.’

Aanluistend pikt junior de laatste drie nummers van JPEGMAFIA (21:45) mee. ‘Verreweg het hardste dat we dit weekend zien. De explosieve cocktail van loeiharde bassen en eclectische (veel te fucking luide) sounds en zijn kleine, maar gepassioneerde cult following zorgen voor moshpits die je eerder bij een punkconcert zou verwachten. Bij het een na laatste nummer moet iedereen gaan zitten, terwijl Peggy schreeuwend het podium op en neer springt. Daarna volgt mijn favoriete quote van het weekend: ‘We’re gonna end this on a positive note. I have this track called Curb Stomp.’ Wat volgt klinkt inderdaad een klap in je gezicht.’

Koning Stormzy

Zondag 14 juli

Al vaker gezien en gaan we beslist nog wel vaker zien: Skepta (17:45) en Stormzy (zaterdag 22:30), al was het voor OOR jr de eerste keer. De eerste, Boy Better Know’s eindbaas Skepta, is inmiddels voorbij gestreefd door de tweede, en afgaande op het inspiratieloze Ignorance Is Bliss zien we dat ook niet zo snel meer veranderen. Skepta lijkt het momentum kwijt. Zo urgent als op Lowlands 2017 wordt zijn WOO HAH!-performance geen moment, ondanks de favorieten van voorganger Konnichiwa. Man, It Ain’t Safe (‘not even for the cops’), Shutdown, het zijn de oudjes die doel treffen.

Het valt ook niet mee, opboksen tegen Stormzy, man van het moment, die een dag eerder de main stage headlined en verplettert, zoals twee weken eerder al op Glastonbury, als eerste donkere Britse artiest in de geschiedenis van het festival. Wat is het opeens snel gegaan met de man van Vossi Bop, wiens officiële debuut Gang Signs & Prayer twee jaar geleden nog niet eens een recensie in OOR kreeg (maar, laten we die zelf maar even inkoppen, dat zegt misschien meer over ons dan over Stormzy). Hij windt nu achteloos dertigduizend man om z’n vinger en kan het zich zelfs veroorloven om een bleue versie van Shape Of You te brengen, van mate Ed Sheeran, die gast met meer hiphop creds dan rode haren (een raadsel is het). Skepta opende in 2016 met zijn Mercury Prize voor Konnichiwa de deur naar de mainstream voor de UK grime, Stormzy schopt ‘m deze zomer hardhandig uit z’n voegen en danst op tafel met het mooiste meisje van de klas. En ja, hangt daarna de hele avond met die rooie sukkel. Volgend jaar in de Alpha op Lowlands, kan haast niet missen.

Skepta

Terwijl senior zich over een andere deadline buigt, maakt OOR jr in z’n eentje de laatste festivaldag af. Te beginnen bij Saba (19:15) in de Waterfront Stage. ‘Een van mijn favorieten, met een fijne mix van hyper en relaxte tracks. Jammer van al dat gezwaai de hele tijd, en als Saba’s dj nou eens afblijft van dat Pivot Gang geluidseffect terwijl zijn mc staat te praten, wat op den duur behoorlijk irritant wordt, zou het echt geweldig zijn. Saba heeft misschien niet meest uitnodigende muziek voor WOO HAH!, er zit redelijk wat soul en r&b in, maar met zijn sympathieke uitstraling trekt hij iedereen in zijn verhaal. Wat een aardige gast! Zijn finale is groots: het rustige zangnummer Heaven All Around Me, bij de drop plotesling switchend naar Life, de hitsingle van Care For Me. Gaat het toch nog even los.’

JID (19:15) is technisch gezien misschien wel de beste rapper van het hele weekend, oreert junior. ‘Zo goed als DiCaprio 2 is, zo goed is ook de liveshow, die natuurlijk focust op de nummers van die tweede plaat. Hij doet tussendoor ook wat ouder werk van The Never Story en nummers van het gloednieuwe compilatiealbum van zijn label Dreamville, Revenge Of The Dreamers III, dat op dit moment op 1 staat van de Billboard albumcharts. Een grote jongen dus, in Amerika tenminste. En al snel is duidelijk waarom. JID verbluft ons een uur lang. Het is puur genieten, en het genoegen is wederzijds. JID staat zichtbaar te stralen. Hij doet alle goed. Wat mij betreft de meest complete act op WOO HAH!. Een absolute aanrader, ook op plaat.’

Joey Purp, opener op de Forest Stage op zondag

Niet Stormzy maar Brockhampton (20:00) is volgens OOR jr de beste act op het hoofdpodium dit weekend. Hij rapporteert: ‘In overalls gemaakt van een soort aluminiumfolie zet de beste boyband ter wereld (hun geuzennaam) een fantastische liveshow neer. De hoofdrol is niet voor de leider van de groep, Kevin Abstract, maar gaat naar Joba, die bij zijn stukken, en vooral bij Sweet, helemaal uit zijn plaat gaat. ‘Growing up my teachers told me / You better get them grades up, if you wanna finish high school / And after high school, you better get a degree / Cause it’s a dog-eat-dog world, you could live in the street.’ We zullen zijn advies ter harte nemen. Persoonlijk vind ik het jammer dat ze de coupletten van ex-crewlid Ameer Vann compleet uit de tracks knippen, waardoor sommige nummers ineens een stuk korter zijn en soms wat minder vloeiend lopen. Met de soulvolle zang van Bearface en Matt Champion, de scherpe raps van Kevin Abstract en Dom McLennon, het geschreeuw van Merlyn Wood en Joba en de fantastische productie achter de schermen hebben ze echter nog voldoende ijzers in het vuur. Brockhampton is met recht een supergroup. Ze zijn van alle markten thuis. Zelfs de choreografie is tot in de puntjes verzorgd, zoals je mag verwachten bij een boyband, zelfs als hun fanbase niet alleen uit meisjes bestaat. Brockhampton geeft WOO HAH! een extra showelement.’

‘Ik ben weggelopen bij de headliner. Misschien ligt het aan het feit dat we geen fantastische plek hebben, dat het een beetje koud begint te worden of dat het concert gewoon niet voor ons is. Travis Scott (23:00) gedraagt zich als een halfgod, een tikkeltje arrogant. Hij laat eerst op zich wachten, treedt vervolgens tevoorschijn uit een muur van rook en licht en start dan zonder introductie Stargazing in, de introtrack van zijn 2018 trippy trapproject Astroworld. Zelf voegt hij vrij weinig toe aan de nummers (beslist niet meer dan de meeste acts), behalve dat zijn autotuning wat meer off-tone is dan normaal. Na een nummer of drie geloof ik het wel en zoek een rustig plekje achterop het veld, dat trouwens ramvol staat en ook meer zin in dit optreden lijkt te hebben dan ik. Op de achtergrond gaat het vijftig minuten zo door, zonder dat er veel blijft hangen. Klokslag 23:00 uur zegt Travis op nonchalante wijze ‘I love y’all WOO HAH! Festival, goodnight’ en loopt van het podium. Geen tijd voor een laatste toegift, applaus, niks. Travis Scott has left the building. Ik lijk wel een journalist. Iedereen vind het te gek, behalve ik.’

‘Toch nog een knallend slot: Comethazine (23:30). De Soundcloudrapper uit St. Louis, Missouri is ideale uitsmijter voor WOO HAH! Veel hits, simpele lyrics en keiharde bassdrops. Een half uur ragen. De laatste energie eruit geperst, klaar. Alleen jammer dat het concert na ongeveer een halfuur (na de meeste hits gelukkig) wordt stilgelegd omdat er een man of twintig in de tentmasten van de Desert Stage beginnen te klimmen. Het is voor ons het moment om ons tentje op te zoeken, moe als we zijn. Blijkbaar is Comethazine na een oponthoud van tien minuten weer verdergegaan, jammer. Maar het was mooi zo. Beter kon WOO HAH! voor mij eigenlijk niet eindigen. Over de idioten op de camping in nacht van zondag op maandag, en de rommel en ergernis die ze veroorzaken, zullen we het dus maar niet hebben.’

Volgend jaar weer? OOR sr moet er nog een nachtje over slapen. OOR jr weet het antwoord al.

Gezien: 12 t/m 14 juli Beekse Bergen, Hilvarenbeek

Fotografie: Daniel Wolters, Erik Luyten, Willem van Breugel, Lotte Schrander, Nikki van Toorn © WOO HAH! Festival

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013
concert
Erykah Badu

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013

22. Een angeliek getal in de spirituele wereld, een symbool voor gidsing en doelmatigheid. Ook is 22 de huidige leeftijd ...
This Is Not A Safe Place
album
Ride

This Is Not A Safe Place

Even de oude succesnummers oppoetsen, rondje om de wereld, cashen en weer terug naar moeder de vrouw. Zo ging het ...
Black Midi
Club OOR
Black Midi

Black Midi

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...

Recensie: WOO HAH!: De grootste turn up van het jaar (concert) | OOR