Zou het echt de laatste keer zijn dat we Wu-Tang Clan in vol ornaat kunnen zien? Voor de derde keer staat de grootste rapformatie aller tijden in Ziggo Dome. De Amerikanen overstijgen het hiphopgenre en zijn mannequins in hun eigen etalage. Afzonderlijk zijn de leden van de groep succesvol met soloalbums, toch blijft het geheel sterker dan de som der delen. Twee uur lang gidst meesterbrein en dirigent RZA een zaal hongerige fans langs ruim dertig jaar muziekgeschiedenis, waarbij de verwachtingen niet altijd worden waargemaakt.

Liveoptredens van Wu-Tang Clan staan er bekend om de weegschaal te laten balanceren tussen perfectie en chaos. Dat laatste wordt vanavond alvast gecreëerd door – niet voor de eerste keer bij Wu-Tang – een slechte afstelling van het geluid. Je moet als bezoeker mazzel hebben met een goede plek, anders is het zoeken naar woorden in de brij van pompende bassen en overstemmende instrumenten. Gelukkig begint de show met een sterk blok nummers van Enter The Wu-Tang (36 Chambers). RZA opent het bal en per nummer schuiven er een paar poppetjes bij.

De leider spuit al na een paar minuten champagne over de eerste rijen en maant ons W-gevormde handen boven de hoofden te laten wapperen. Young Dirty Bastard belichaamt dezelfde gekkigheid als zijn vader en als Method Man – die er eindelijk weer eens bij is in Europa – tijdens Wu-Tang Clan Ain’t Nothing Ta F’ With verschijnt klinkt gejuich dat je normaal alleen bij de grootste popsterren hoort. Oké, misschien is er toch een deel sterker dan het geheel. De tweede van vier korte sets wordt ingeleid door schaamteloze reclame voor een van de eigen producten, in dit geval een film van RZA. Latere intermezzo’s tonen beelden van andere consumpties uit de Wu-stal, als irritante YouTube-reclames die je niet weg kan klikken.

De groep is inmiddels uiteengespat en alleen de benodigde namen laten zich vanaf dit deel van de show nog zien. Zo rapt GZA met onder meer Inspectah Deck en Ghostface Killah aan zijn zijde een blokje Liquid Swords de zaal in dat uitmondt in een eerbetoon aan Guru met Above The Clouds. Voor je doorhebt bij welke track we zijn – ook als je die wél goed kan horen – raast de tgv verder. Het hoge tempo is eerder regel dan uitzondering bij hiphopshows, maar het blijft jammer dat we hits Gravel Pit en Shimmy Shimmy Ya hierdoor in beknopte versie horen. Raekwon en Ghostface Killah bewijzen andermaal van hoog niveau te zijn, door met Criminology en Incarcerated Scarfaces de weg plaveien voor die andere legende uit New York.

Voor wie heeft Havoc van Mobb Deep niet geproduceerd? Zijn aanwezigheid blijkt een goede zet, want Eye For An Eye (Your Beef Is Mines) en Shook Ones (Part II) klinken luid tot achter in de zaal en natuurlijk wordt Prodigy, de overleden andere helft van het oorspronkelijke duo niet vergeten. Dat geldt ook voor de onlangs heengegane Wu Wear-bedenker Power, die altijd als lid van de groep werd beschouwd. RZA gaat later nog een lijst af met grote namen die er inmiddels niet meer zijn, eentje die helaas steeds langer wordt. In vrolijker nieuws: Method Man is jarig en dat wordt gevierd.

Helaas trakteert hij ons niet op zijn beste performance, we hebben hem wel eens beter horen rappen. Wel laat hij tijdens Bring The Pain en All I Need zien qua populariteit letterlijk – op een plateau – boven de rest uit te stijgen. Hij laat een glimp van zijn jonge zelf zien door nog even zijn sixpack te showen en de taart die hij voor zijn verjaardag krijgt lachend het publiek in te smijten. Iedereen heeft dan zijn eigen tijd uitgediend en langzaam komen alle leden weer bij elkaar voor het slotakkoord. Via succesformules Can It Be All So Simple, Severe Punishment en C.R.E.A.M. gaat het naar uitsmijter Triumph. Eigenlijk horen de rafelranden er bij Wu-Tang Clan gewoon bij en wie ze breed verspreid over het podium opgesteld ziet kan nog maar een ding laten horen: “Suuuuuu!”

Fotografie: Daniël de Borger

Gezien: 2 maart 2026 in Ziggo Dome, Amsterdam