Het gratis drankmuntje bij binnenkomst doet de nodige alarmbelletjes rinkelen. Een compensatie? Voor wat? Het kan maar een ding betekenen: iemand is afgehaakt. Het was wellicht te verwachten, want in de aanloop van de comeback stonden niet alle neuzen dezelfde kant op. Met name tussen RZA en Raekwon boterde het niet. De plooien schijnen gladgestreken te zijn, maar toch ontbreken beide mannen op het podium van TivoliVredenburg. Ook de succesvolste solo-artiest van het stel, Method Man is niet van de partij. Zonder de meest tot de verbeelding sprekende leden van de groep, is het concert voor de eerste beat dan al gedoemd te falen?
Voorprogramma Dope D.O.D. zit al lang en breed in de trein terug naar hometown Groningen, als het zevental rond tienen dan eindelijk acte de présence geeft. De originele leden Ghostface Killah, U-God, Masta Killa, Inspectah Deck en GZA hebben de hulp ingeroepen van de eeuwige waterdragers Cappadonna en Street Life. De line-up voldoet hiermee niet aan de wensen van de doorgewinterde fan, maar de gewijzigde verhoudingen binnen de groep zijn wel interessant.
Zo blijkt Masta Killa, die altijd in de schaduw stond van zijn meer charismatische collega’s, het voortouw enigszins naar zich toe te trekken. Hij zorgt voor wat nuance en maakt contact met het publiek. Zoals zo vaak doet Cappadonna continu een stapje extra en levert zijn verses gefocust en met flair af. De logische leider GZA houdt zich opvallend veel op de achtergrond.
Het is misschien wel het grootste bezwaar vanavond. Niet eens zozeer dat de grote namen verstek hebben laten gaan, maar het gebrek aan leiderschap. Geen van de mannen draagt bij afwezigheid van RZA de aanvoerdersband en leidt de boel in goede banen, wat het concert meer dan eens een rommeltje maakt. Toch gaat het dak eraf, want het is en blijft Wu-Tang. Bovendien kunnen de New Yorkers putten uit een catalogus vol klassiekers.
Tracks uit de tijd waarin de formatie nog een van de belangrijkste hiphop-vernieuwers was, vinden gretig aftrek bij het Utrechtse publiek. Zo worden hits als Protect Ya Neck, Triumph, Gravel Pit en C.R.E.A.M. uitzinnig ontvangen. Vooral de ode aan de in 2004 overleden Ol’ Dirty Bastard (met Brooklyn Zoo, Shimmy Shimmy Ya en Got Your Money) kan op overweldigend enthousiasme rekenen. Terecht, want alle nummers representeren een tijdperk, een subcultuur, een inspiratiebron voor een hele generatie rappers.
Die tijden zijn echter geweest. Heeft TivoliVredenburg zich vermaakt? Zeker. Maar heeft het poppodium dit besteld? Allerminst. Met drie absente leden komt het niet over zoals zovelen hadden gehoopt. Het is ook niet makkelijk, acht man en evenzoveel ego’s bij elkaar houden, maar met deze opkomst kunnen we simpelweg niet spreken van een volwaardige reünie. Het oeuvre spreekt het collectieve jeugdsentiment aan en de sfeer is uitstekend, maar de drive en urgentie die ooit inherent was aan de Clan is tegenwoordig ver te zoeken. Het gratis drankje is daarmee helaas een schrale troost.
Door Terence Ros / fotografie: Tim van Veen
Gezien: 2 juli 2015, TivoliVredenburg, Utrecht
