Gespot op Lowlands dit jaar: een vrouw met Plons de Kikker oogjes op haar hoofd, een knul in een Adidas-shirt met Troetelbeertjes-print en heel veel items uit de Nijntje voor volwassenen-collectie van de Hema. Zo zie je maar: alles komt een keertje terug in een nieuw jasje. Met muziek is dat niet anders. Op Lowlands hoorden we eerder Adèla putten uit nineties popmuziek en Skye Newman liet zich duidelijk bestuiven door de reeds door soulmuziek bestoven Amy Winehouse. Maar vergeleken bij Wunderhorse hebben die dames een kakelverse sound.

Op Midas kopieert deze band grungegiganten als Nirvana en Pearl Jam. Op plaat doen ze dat fantastisch, maar live op Lowlands wil het niet vlammen. En eigenlijk is dat ook wel logisch. Hoe goed hun laatste album ook klinkt, er is natuurlijk helemaal niets origineels aan.

Wunderhorse opereert als het muzikale equivalent van een doodgewoon kopieerapparaat en vraag het maar na bij Brother en Dell: vlam vatten behoort niet tot de functies van een kopieerapparaat. Een kopieerapparaat poept louter kopietjes uit van de oorspronkelijke bron. Dat kan voor de variatie ook op gekleurd papier, maar het blijven kopietjes. Het ding loopt ook wel eens vast, meestal door een papierstoring. Maar spannender dan dat wordt het met een kopieerapparaat niet.

In een volle Heineken zien we Wunderhorse helaas nooit vastlopen. Dat had hun optreden wellicht wat spannender gemaakt. De band speelt simpelweg hun onoriginele liedjes tot de tijd op is en verdwijnt vervolgens weer in de coulissen. Spelen kunnen ze prima. Iedere noot valt waar ‘ie vallen moet. Jacob Slater, naast frontman ook acteur, zingt oké. En wie een stukje van de Heineken wegloopt, hoort dat zelfs het geluid in de tent helemaal in orde is. Niet te zacht, niet te hard. Alles helemaal prima.

Maar voor ‘helemaal prima’ zit half Lowlands natuurlijk niet z’n make-up te doen aan een klein picnicktafeltje, in plaats van thuis bij de walk-in closet in de twee-onder-een-kapper in Amsterdam-Zuid. Voor dergelijk ongemak wil je optredens zien die verrassen, die spetteren, die méér zijn dan oké. Dergelijke optredens zijn er dit jaar genoeg. Op deze affiche voelt Wunderhorse, dat zelfs tijdens songs zo lekker als July en Midas verzaakt om een tandje bij te zetten, aan als ultieme middelmaat. De Britten maken geen enkele indruk. Wanneer we na een uur de tent verlaten, zijn we eigenlijk alweer vergeten dat de band net heeft opgetreden.

Gezien: Lowlands 2026, zo 16.45 uur (Heineken)

Fotografie: Arend Jan Hermsen