concert
Rock

Ziggo Dome krijgt nooit genoeg van The Cure

Zouden concerten van The Cure niet aan kracht winnen als ze wat korter duren? The Guardian stelde de vraag een paar jaar geleden hardop naar aanleiding van een 45 (!) nummers durend benefietoptreden voor het Teenage Cancer Trust. Daar kun je inderdaad over discussiëren, maar als je vervolgens stelt dat je uit betrouwbare bronnen hebt vernomen dat de band zich daar wel in kan vinden, dan heb je de poppen aan het dansen natuurlijk. Robert Smith reageerde in blokletters (‘LAZY NONSENSE’), veegde de vloer aan met de (overigens grotendeels positieve) recensie en beet de schrijver in kwestie toe dat hij niet voor popjournalisten maar voor fans optreedt. Hij heeft gelijk natuurlijk. The Cure maakt zelf wel uit hoelang er gespeeld wordt en buiten dat: alle 17.000 bezoekers van de Ziggo Dome weten toch inmiddels wel dat ze vanavond een pakkie brood moeten meenemen. En toch, toeval of niet, tijdens de huidige tournee is de setlijst teruggebracht naar ‘slechts’ dertig liedjes en worden de meeste concerten binnen drie uur afgerond.

Ook in Amsterdam houden de veteranen het keurig op twee uur en drie kwartier. Lang genoeg om zo’n beetje alle kanten van The Cure in volle glorie voorbij te laten komen. Romantische droompop in de vorm van Pictures Of You, vrijwel perfecte popliedjes als Just Like Heaven en Lovesong, inktzwarte doemmuziek die naar de vroege jaren ’80 teruggrijpt (Other Voices) en – uiteraard – in de finale nog een rijtje hits die in de loop der jaren tot evergreens zijn uitgegroeid. In een bij tijd en wijlen oogverblindend decor, inclusief ronddraaiende lichteffecten en groot scherm als backdrop, wordt nog maar es benadrukt dat van alle grote namen die hier staan The Cure wellicht over het meeste diverse repertoire beschikt. Ze beginnen met Open en High nog enigszins tam aan hun marathonnetje, groeien via het geweldige A Night Like This in het concert en krijgen de mobieltjes voor het eerst massaal in de lucht (zucht) als In Between Days wordt ingezet.

Polletje Piekhaar is goed bij stem en klinkt eigenlijk nog altijd als het wereldvreemde ventje dat een kleine veertig jaar terug met een jankerige stem beweerde dat jongens nooit huilen. Het haar niet meer zo fier omhoog als in de hoogtijdagen (het is tegenwoordig meer een soort van dode treurwilg wat boven de eeuwige mascara-ogen hangt), een paar pondjes erbij, maar nog altijd een charismatisch fenomeen met een uniek stemgeluid en een al even unieke stijl van spelen. Hij is de grote held van de Ziggo uiteraard, maar we breken hier ook even een lansje voor zijn eeuwige metgezel Simon Gallup. De bassist, sinds tweede album Seventeen Seconds (1980) een redelijk vaste waarde binnen The Cure, is een van de grote peilers waarop de muziek is gebouwd. Gallup, de rug immer diep gebogen en vanavond voorzien van een prachtige kuif, is ook de enige die continu beweegt. Met de neus op de schoenpunten lijkt hij soms wel als een heks over het podium te zweven. Zijn instrument hanterend als een toverbezem waarmee hij ronkende baslijnen produceert.

Gallup is onmisbaar in een verpletterend hoogtepunt als One Hundred Years (hoe onderkoeld wil je het hebben), hij houdt de boel bij elkaar in een melancholiek popliedje als Charlotte Sometimes en mag de eerste toegift-reeks centraal op het podium afronden met de bekende staccatotonen van A Forest. Die eerste toegiften herbergen ook meteen de grootste verrassingen en zijn buiten het veertig jaar oude Three Imaginary Boys geheel aan Seventeen Seconds gewijd. At Night blijkt nog altijd ijzingwekkend, M klinkt ontwapend en lief, terwijl Play For Today de in euforie ontstoken zaal nog even aanspoort om met het vertrouwde keyboardmelodietje mee te galmen.

In de resterende toegiften (twee rijtjes van respectievelijk 4 en 6 nummers) noteren we heerlijke psychedelische rock (Shake Dog Shake), lekkere grooves (een opmerkelijk sterk Never Enough) en de bijna verplichte hits die we nog misten. Lullaby, Friday I’m In Love, Close To Me, Boys Don’t Cry en tot slot Why Can’t I Be You, ze vormen een fraai slotstuk van een grotendeels betoverende avond. Niemand die het na afloop nog over een ‘lange zit’ heeft, de Ziggo Dome krijgt vanavond nooit genoeg van The Cure.

Fotografie: Dimitri Hakke

Gezien: 13 november 2016, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam
concert
Neil Young

Neil Young laat de gitaar spreken in Amsterdam

Nog maar een paar jaar geleden stroomde het publiek nog tijdens de show van Neil Young de Ziggo Dome uit ...
North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.
concert
Dobet Gnahoré

North Sea Jazz dag 1: Burt Bacharach, Joe Jackson, The Internet e.a.

Over smaak valt eindeloos te twisten, maar jazz? Daar lijkt de meerderheid het wel over eens. Jazz is hectische pleurisherrie ...
North Sea Jazz dag 2: Jamie Cullum, Toto, Macy Gray
concert
Mahalia

North Sea Jazz dag 2: Jamie Cullum, Toto, Macy Gray

Met de openingsavond nog als betonblokjes in de onderbenen begeven we ons opnieuw in Ahoy voor de tweede dag van ...

Recensie: Ziggo Dome krijgt nooit genoeg van The Cure (concert) | OOR