interview
Indie

Cover story: Whatever People Say I Am, That's What I'm Not

De platenhoes is vaak net zo iconisch als de muziek die op het album staat. Denk aan Nirvana’s Nevermind of Abbey Road van The Beatles. Toch lijkt er in het huidige streamingtijdperk steeds minder aandacht naar de albumcover te gaan. Terwijl er vaak bijzondere, grappige of juist inspirerende verhalen achter het artwork van een plaat gaan. OOR duikt in de achtergrond van opvallende platenhoezen uit de afgelopen 15 jaar, met vandaag: Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not (2006).

Het is inmiddels alweer elf jaar geleden dat Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not van de Arctic Monkeys verscheen. Het debuutalbum maakte van de jongens uit het Engelse Sheffield in een klap supersterren. Met meer dan 360.000 verkochte exemplaren in de eerste week staat het album nog altijd bovenaan de lijst van de meest verkochte debuutplaten aller tijden in de UK.

Voordat het album met klassiekers als I Bet You Look Good On The Dancefloor en When The Sun Goes Down verscheen, had de band alles al tot in detail uitgedacht. Zo ook de albumhoes. Er moest een jongen op de voorkant staan, gefotografeerd na een flinke nacht stappen. Die persoon vonden ze in hun oude vriend Chris McClure. Zonder hem te vertellen dat de foto’s voor de albumcover bedoeld waren, stuurde ze hem met wat vrienden en honderden ponden op zak het centrum van Liverpool in. Als een god in Frankrijk kocht de socioloogstudent iedere fles die hem aanstond en keerde pas diep in de nacht terug, waarna de fotograaf hem – voor wat er nog van over was – op een stoel zette en vast legde.

De fotograaf van dienst vond echter dat er nog niet genoeg alcohol door het bloed van de 19-jarige stroomde en voerde hem nog een laatste glas whisky. Een beslissing waar hij op dat moment ongetwijfeld spijt van had, nadat McClure zijn maag direct omkeerde. Het leverde hem uiteindelijk wel de foto op die we nu kennen als albumhoes.

En terwijl het album van de band internationale supersterren maakte, stond ook de telefoon van McClure roodgloeiend en kreeg hij de meest bizarre aanbiedingen voorgeschoteld. Zo mocht hij in ruil voor een fotoreportage en 10.000 pond een nacht op stap met een groep modellen en kreeg geregeld de vraag van clubs of hij zin had om een avond gratis te komen drinken. Op enkele interviews na wees de tiener alles af om naar eigen zeggen ‘loyaal te blijven aan de band’.

De albumhoes was destijds zelfs nog goed voor een klein relletje. Een gezondheidsorganisatie uit Schotland beschuldigde de band van het verheerlijken en promoten van roken. De manager van de band verdedigde de cover met als statement: ‘Door enkel naar zijn hoofd te kijken, zie je dat roken hem niets goed doet’. Grappig feitje is dat McClure niet lang daarna stopte met roken, omdat hij er simpelweg geen geld meer voor had.

Jaren later gaf McClure tijdens een interview aan dat hij nooit spijt had van zijn actie. Hij baalde er wel van dat hij de 750 pond die hij voor de foto kreeg accepteerde; hij had op voorhand tien cent per verkocht album willen vragen…

Door Melvin Sturm

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wide Awake!
album
Parquet Courts

Wide Awake!

Was Wide Awake! een debuut geweest, hadden we dan van een klassieker gesproken? Parquet Courts’ vijfde – zevende als je ...
Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory
winactie
Screaming Females

Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory

Aanstaande zondag 27 mei in de Sugarfactory in Amsterdam: Screaming Females! Ouderwetse punrock uit New Jersey, gespeeld door een band ...
Part Of The Light
album
Ray LaMontagne

Part Of The Light

In veel jaarlijstjes trof je ‘m niet aan, maar Ouroboros, de laatste plaat van Ray LaMontagne, werd ten tijde van ...

Cover story: Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (interview) | OOR