Vandaag overleed op 77-jarige leeftijd Golden Earring-gitarist George Kooymans. Hij leed al enige jaren aan de progressieve spierziekte ALS. In 2022 spraken we hem voor het laatst, officieel naar aanleiding van het album Mirage, dat hij maakte met de Amerikaanse muzikant (en Earring-sideman) Frank Carillo. Een plaat als een ouderwets jongensboek, vol gangsters, guns en avontuur. Maar op dat moment zag de wereld van George Kooymans er al totaal anders uit: de gemeenste aller spierziektes had de gitaar uit z’n leven gehaald. ‘Die vingers, die fijne motoriek, dat stopte gewoon.’ We belden hem thuis in België op. Het werd een gedenkwaardig gesprek. Terug naar de zomer van 2022.

Fotografie Anton Corbijn

‘Met George!’, klinkt het monter, aan de andere kant van de lijn. Slechts eenmaal ging de telefoon over en de stem klinkt helder en vertrouwd. Vele malen hebben we George Kooymans op dit nummer in België gebeld, de afgelopen twintig jaar. Dan had de Earring weer een release of een of ander jubileum (wat steevast werd weggelachen), of er moest een (eet)afspraak gemaakt worden rond Vreemde Kostgangers, zijn project met Boudewijn de Groot en Henny Vrienten. We spraken George ook toen On Location uitkwam, het album dat hij in 2010 samen met de Amerikaanse rockmuzikant en Earring-sideman Frank Carillo maakte. Nu ligt er een nieuwe Kooymans & Carillo: Mirage.

Goed je te spreken, George.

‘Ja. We zijn er nog!’

Je krijgt de allerhartelijkste groeten van Bart Chabot, plus zijn gelukswensen met het nieuwe album. Namens Bart de vraag: hoe hangt de vlag erbij, George?

‘Tja, het gaat allemaal wat minder, hè. We zijn ondertussen in het tweede jaar van het ziekteverloop, ik loop langzaam, als ik stilsta word ik instabiel. Ik rij nog wel auto, dat is wel tof. Maar m’n vingers zijn niet meer zo soepel, het eten wordt ook wat minder. Het gaat wel langzaam, maar naar mijn idee niet langzaam genoeg. Ik denk dat iedereen met deze ziekte dat idee wel heeft.’

Je rijdt auto, kan je gaan en staan waar je wil?

‘In principe wel, al moet ik wel opletten dat ik niet te ver naar dingen moet lopen als ik ergens heenga. Ik heb ondertussen een rollator aangeschaft, voor de tuin, zodat ik zonder problemen langs de vijver kan wandelen. Het is toch wel link als je valt als je alleen bent, dan kom je dus niet meer overeind. Dus moet ik iets hebben waaraan ik me op kan trekken.’

There’s a fine line between rock & roll and rollators…

‘Absolutely, haha! Alles wat ik doe is traag, ik moet overal over nadenken. Ik ben vooral bedachtzamer geworden. In m’n hoofd wil ik alles nog wel snel doen, het komt er alleen niet zo snel meer uit als ik gewend ben. Je weet dat ’t gewoon niet lukt. Dus dan word je een traag manneke, zoals ze hier in België dan zeggen. Een traag manneke…’

Kun je nog gitaar spelen?

‘Nee. Dat ging heel snel, sneller dan ik dacht. Die vingers, die fijne motoriek, dat stopte gewoon. Dus ik heb allereerst geprobeerd de gitaardingen die er lagen nog snel op te nemen. Ja, kut. Dat is echt voorbij.’

Hoe kwam je erachter dat er wat aan de hand was? Wist je het al toen de Earring voor het laatst in Ahoy stond, november 2019?

‘Nee, toen nog niet. Al lijkt het me wel dat het al wat eerder aan de gang was dan toen de diagnose kwam, daar hebben ze lang over gedaan. Ik begon het te merken toen ik hier in de studio aan het werk was. Ik stond bas te spelen en kon m’n plectrum niet meer vasthouden. Ik had kort daarvoor een klein ongelukje gehad met een ladder, dan denk je: ’t zal dat wel zijn.’

Ga dan ook niet op een ladder staan, George!

‘Dat gevaar is inmiddels geweken, op een ladder staan kan ik sowieso niet meer. Maar goed, die plectrum. Een paar dagen later dacht ik toch: goh, raar. Ik kon die twee vingers niet meer goed samenknijpen. Dat hoort niet. En wat daaruit voortkwam, is waar we nu zijn.’

Hoe ziet een dag als vandaag er verder voor je uit?

‘Anton is net langs geweest, het was erg leuk om hem weer te zien. Ik ga straks in m’n studio nog wat songs versturen naar mensen. En als het even kan de komende tijd verder met de derde cd van Vreemde Kostgangers. Alles ligt er, het moet alleen nog even af, gemixt en zo. Dus ik ga vanmiddag eens luisteren wat er nog valt te doen hier en daar. Zolang het nog kan, probeer ik alles af te maken wat er nog ligt. Wie moet ’t anders doen? Henny is er natuurlijk niet meer. Henny was geweldig, hè… Het ís zo. Waanzinnige muzikant, echt gedreven in de muziek. Waanzinnig kut is het allemaal. Waanzinnig kut, gewoon.’

Ons laatste gesprek was eind 2017, samen met Henny en Boudewijn, in een landhuis in Voorburg. Nachtwerk, jullie tweede, was net af. Toen zei je al dat er tien nummers met Frank klaarlagen. Waren dat deze zelfde nummers?

‘Grotendeels. Op het laatste moment zijn er nog wel een paar bijgekomen, maar met het merendeel waren we toch al lange tijd bezig. Gewoon, tussendoor, voor de lol, omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik schreef wat, Frankie schreef wat, soms bleef het een jaar liggen. Want ondertussen waren we ook allebei gewoon met onze eigen dingen bezig, de Kostgangers en de Earring natuurlijk. Dus er zat bepaald geen haast achter. Maar in verband met de ziekte heb ik er toch een beetje de versnelling ingegooid.’

Welke songs kwamen erbij nadat je de diagnose kreeg?

‘Eén of twee. Dan moet ik wel even gaan kijken wanneer al die nummers precies zijn opgenomen… Den Of Thieves is een van de laatste. En Living Now.’

‘The time is now’, zing je daar. Dat nummer straalt berusting uit, troost zelfs.

‘Ja, dat heeft natuurlijk wel met elkaar te maken.’

En dan zingt Frank in Living Now: ‘Nobody here’s gonna sing a song for you’. Dat deed denken aan 11 maart vorig jaar, je verjaardag, waarop heel Nederland en België Radar Love meebrulde. Iedereen leefde zó mee. Heb je daar thuis iets van meegekregen?

‘Haha, ja, ik kreeg het doorgestuurd, van het carillon in Den Haag. Dat was wel mooi. Ze reden hier voor de deur langs in auto’s met open ramen en het volume op tien. Dat heb ik wel gehoord, ja. Hier in het dorp deed zelfs de brandweer mee, prachtig.’

Klopt het dat ze ooit een brandslang naar je vernoemd hebben? Jij was altijd wars van standbeelden, jubilea en andere ijdeltuiterij.

‘Klopt. Er was hier een keer een benefiet na een grote brand in het dorp, daar heb ik met een lokale band aan meegewerkt. Van het opgehaalde geld hebben ze een speciale brandspuit gekocht, waar ze na een ongeluk het wegdek mee schoon kunnen maken en zo. Ze hebben dat ding nog een naam gegeven ook… Kan er even niet opkomen.’

Georgeke, volgens de plaatselijke krant. En Georgeke is kennelijk nét met pensioen.

‘Ah, Georgeke, inderdaad. Dat soort dingen vind ik dan toch wel weer leuk.’

Nog even terug naar die lunchsessie in Voorburg, eind 2017. Jij zou de volgende dag in een A380 naar India vliegen. Was het een mooie reis?

‘Ja, dat was geweldig. Superreis. Ik wilde altijd naar India, uiteindelijk ben ik er een paar keer geweest.’

En heb je nog citytrips met Boudewijn gemaakt?

‘Hmmm, sinds Nachtwerk? Ik denk het haast wel, dat zou Rome wel eens geweest kunnen zijn. Maar ik weet dat niet zeker. M’n geheugen laat me soms in de steek.’

Je was altijd fervent reiziger, kan je nog steeds ver weg?

‘Ik ben in april nog met mijn dochter naar Italië geweest. Daar heb ik wel een rolstoel voor geregeld, maar dat werkt fantastisch. Dan maar zo, weet je wel. Soms moet je dan wachten en als je dan niet kan zitten… Kijk naar die situatie op Schiphol. Zo’n drama heb ik daar in al mijn jaren nooit gezien. Waanzin! Maar goed, met wat hulpstukken kom ik nog wel eens ergens.’

Je dochter zingt ook op de plaat?

‘Ja, zij doet de extra stemmen in Mirage, het titelnummer. De harmonieën.’

Ik vond ook The Four Horsemen in de credits terug: jij, Frank…

‘Paul Orofino en John Sonneveld. Frank geeft overal een draai aan, die vindt gewone namen niet gewoon genoeg.’

Toeval dat in het OOR-drieluik uit 1986 juist The Iron Horsemen een rol spelen?

‘Jaaa, inderdaad! Daar zijn we nog door gered op gegeven moment, in een of andere bar in het zuiden van de States. Daar zaten allemaal van die rednecks, die waren niet zo gecharmeerd van ons, met ons lange haar en zo. Toen dat misging kwamen die Iron Horsemen binnen, zware motorjongens, en die hebben ons met een goed pak slaag gered. Schoten, alles… Ja. Maar dat verhaal ken je al.’

Over avonturen gesproken: jouw nummers op Mirage lijken soms wel op een jongensboek, vol boeven en pistolen, klassieke schavuiten uit de wildwest en de onderwereld. Een oude fascinatie die weer komt bovendrijven?

‘O, die fascinatie is er altijd wel een beetje geweest. Ik hou wel van gangsters en guns en verraad en ga zo maar door. Frank heeft de meeste teksten geschreven voor deze plaat, maar ik heb wel gezegd: gooi er maar lekker veel van dat soort dingen doorheen. In Sweet Revenge vliegen de kogels je letterlijk om de oren. Dat is echt mijn ding, ja.’

Ik zie de jonge George bijna voor me, cowboytje spelen in de Hulshorststraat…

‘Soldaatje! Wij hadden de bunkers om de hoek, aan de kust. Daar stond het nog vol mee, in de jaren vijftig. Ik verzamelde granaatscherven en stukjes van helmen en zo, dat hadden ze allemaal in de duinen achtergelaten in de oorlog. Het was echt een hele collectie. Volgens mij wilde ik ook gewoon soldaat worden. In de loop der tijd is dat wel afgezwakt… en toen kwam de muziek, maar helemaal weggegaan is die fascinatie nooit, nee. Je kon al die bunkers ook nog in, toen. Dat was natuurlijk een paradijs voor jonge pikkies.’

Scheveningen is wel behoorlijk veranderd. Of toch nog steeds een paradijs?

‘Zeg maar gerust verkloot, gewoon. Het Kurhaus zie je niet eens meer, dat zou zogenaamd gerenoveerd worden en nu zijn er allemaal appartementen omheen gebouwd. Eeuwig zonde.’

Pak je de auto nog wel eens naar Den Haag?

‘Af en toe rijden we naar Den Haag, ja. M’n vrouw gaat daar nog steeds naar de kapper en dan rij ik naar Scheveningen, om even een tafeltje te pakken bij Simonis en zo. Den Haag, daar moet je af en toe doorheen, weet je.’

In 1986, na 25 jaar Golden Earring, keken jij en Bart Chabot tijdens het OOR-interview uit op de pier, waar het allemaal begon. Nog wel eens op het eind van de pier geweest?

‘Nee, nooit meer. Dat is nu sowieso te ver lopen. Of moet ik daar in een scootmobiel rond gaan rijden, haha! Maar nee, nooit meer teruggeweest. Midden jaren zestig waren daar de grote optredens, zo rond ’64, ’65. De Motions speelden daar, de Scarlets en de Entertainers en weet ik wat. Er werd een beetje gedanst, maar dat was snel voorbij. Iedereen strandde daar in feite. Maar wij werden daar gezien door Fred Haayen en zo kwamen we bij Polydor terecht. En de rest is ancient history.’

Staat er in de Hulshorststraat nog ergens een restant van een duiventil op het dak?

‘Ik vrees van niet. Die had ik zelf al weggehaald. Maar ik had duiven, ja. Ook die moesten wijken voor de muziek.’

Nostalgie, terugkijken, is nooit jouw ding geweest. Heeft je huidige situatie daar nog iets in veranderd?

‘Dat komt sowieso wel naarmate je ouder wordt. Dus: ja, het terugblikken speelt iets meer dan vroeger. Maar we hebben inderdaad altijd vooruit gedacht, het vizier stond altijd op de toekomst. Nieuwe platen, nieuwe songs, dan wil je sowieso niet met gedane zaken bezig zijn. Dus praat je dan liever niet over die oude tijd. Op een gegeven moment brachten we echter ook een wat ouder publiek op de been, dat zelf ook meer met nostalgie bezig was. Dat gaat vanzelf.’

Denk jij dan terug aan de grote stappen van de Earring, of zijn het vooral kleine, persoonlijke dingen die terugkomen?

‘Die laatste, inderdaad. Het lijkt ook net of je de dingen die verder terug staan beter kan herinneren. Maar ook de grote Earring-momenten, hoor.’

Dan wagen we een gokje: Pinkpop 1970, de eerste, versus Pinkpop 2019, de vijftigste. Wat schiet je het eerst te binnen?

‘Zo hé, dat is wel érg rigoureus. Bovendien was Pinkpop in 1970 nog helemaal niet zo’n ding, gewoon een van de vele optredens die zomer. Al zag ik laatst wel een hele mooie foto van die dag, dan zie je Bertus [Borgers, in 1970 Sweet D’Buster, sindsdien vaste Earring-saxofonist] met z’n band, die staat te wachten tot wij klaar zijn. Ik begreep daar geen bal van, maar Bertus zei: zo ging dat toen, als de ene band bijna klaar was, moest de volgende er al staan en dan gelijk de bühne op. Geen kleedkamers of niks, dat was allemaal heel primitief. Grappig dat je dat dan vergeet, hoe dat vroeger ging, hoe het eigenlijk was. En leuk dat Bertus er ook in 2019 gewoon weer bij was.’

Komt er wel eens iets terug wat je al die jaren echt vergeten was? Van: joh, dat is óók gebeurd…

‘Ja, soms, als het ter sprake komt met de jongens, als je bij elkaar bent.’

Op speciaal verzoek van Henk Schiffmacher, die ook de warmste complimenten overbrengt, zou ik de naam Aage Meinesz willen opwerpen. De beruchte Haagse meesterkraker uit de jaren zeventig, met zijn thermische lans…

‘Jajajaja! Dat verhaal speelde toen… Ze hebben een tijdlang gedacht dat wij zo’n ding, of meerdere zelfs, na een tournee uit Amerika hebben meegesmokkeld, in allemaal kleine stukjes tussen onze apparatuur verstopt. Was helemaal niet waar natuurlijk. We hebben van álles meegesmokkeld in die jaren, maar geen thermische lans.’

In z’n biografie zegt Barry dan weer dat ’t wel waar is.

‘O, dat verbaast me niets. Sowieso, de één weet vaak wat meer dan de ander, nog vaker herinnert iedereen zich een bepaald voorval op een heel andere manier, haha! Volgens mij klopt het Aage M. verhaal dus niét. Maar zo gaat dat, als je zo lang met elkaar bent. Onvermijdelijk.’

Zie je Barry nog vaak?

‘Ja! Vorige maand nog geluncht, hier een dorp verderop. En we hebben telefonisch contact, we bellen en appen. Cesar komt hier morgen, ook om te lunchen. Hij woont vlakbij. Er wordt nog volop getafeld! En Rinus, die ook meedoet op de plaat, zie ik gewoon in Den Haag, als we naar de kapper gaan. Als ’t kan, moet je ’t doen.’

In OOR’s kersteditie maakte Barry de balans van zestig jaar Earring op en dat kwam neer op: een triomftocht. Eens?

‘Ja. Dat is het uiteindelijk wel geweest, een triomftocht. We hebben ook onze slechte momenten gehad, maar die vergeet je zo gauw het weer beter gaat.’

Exact wat hij ook zei! En de les die hij had geleerd: bel je advocaat, voordat je iets tekent.

‘Ook daar zit wat in, haha.’

Je wist in november 2019 dus nog niet dat het de laatste keer Golden Earring zou zijn. Met wat voor gevoel stond jij daar in Ahoy op het podium Legalize Telepathy te spelen?

‘Nou, ik had zelf al wel het gevoel… Ik was aan het nadenken om te stoppen. Dat besefte ik achteraf eigenlijk pas. Met de Kostgangers had ik dat op gegeven moment ook, zoals Boudewijn ook al heeft gezegd. Dat was hoe dan ook onze laatste tournee. En met de Earring misschien, gevoelsmatig, weet je wel… Soms denk je daar gewoon over na. Of het ook daadwerkelijk was gebeurd, zonder die lockdowns: geen idee. Het is nu toch niet meer aan de orde.’

Mirage sluit af met bonustrack Seasons, de hit die jij in ’69 schreef voor Earth & Fire. Waarom juist Seasons?

‘Ik heb het altijd een mooi nummer gevonden. Toen we die laatste tour met de Kostgangers gingen doen, haalde ik ’m weer tevoorschijn. Jammer dat we maar een keer of tien konden spelen, voordat de eerste lockdown inging. Ik heb ’m toen opnieuw opgenomen, in een beetje een andere versie. Tof nummertje, ja.’

Wat is jouw favoriete seizoen?

‘De lente. Al moet ik zeggen dat ik alles wel tof vind, hoor.’

In die tekst komt de lente er al het best vanaf. ‘Spring, sound of a new born life / I think I’m moving on ’cause it’s time.’

‘Ach, ieder seizoen heeft z’n charme. Lente springt er voor mij bovenuit, als alles opbloeit en uitkomt. De natuur oogt fris en fruitig, ik woon hier bovendien in een bos, dat vind ik wel mooi. Maar de winter is ook prachtig. Alles, eigenlijk wel.’

Ik hoop dat er nog vele lentes en winters zullen volgen, George.

‘Ik ook. Ik doe het rustig aan, maar jullie zijn nog niet van me af.’