Londen, 10.50 uur. Buiten valt natte sneeuw, binnen in het prestigieuze Rosewood Hotel oogt Kim Gordon (72) klein en broos. Vanuit de gecapitonneerde Chesterfield kijkt ze me onderzoekend aan en geeft een weifelend handje. Haar derde soloalbum Play Me is op komst en het is dag 2 van een interviewmarathon die de hele week duurt. ‘Say again, where are you from?’ Ik benoem de olifant in de kamer en ze bevestigt het meteen: ‘Interviews zijn niet mijn favoriete bezigheid. Voor The Collective, mijn vorige album, deed ik er 150, terwijl ik niet echt een prater ben. Ik uit me liever in wat ik maak.’