nieuws

11 tracks: Flaming Lips, Bright Eyes, Waxahatchee e.a.

Koen Poolman, beheerder van OOR’s Spotify-playlist en wat al niet meer, bundelt de belangrijkste tracks van deze week en bespreekt ze. Ben je weer helemaal bij. Kijk hier voor onze recensies van de nieuwste albums.

The Flaming Lips
Flowers Of Neptune 6

Na het partijtje met Dead Vally, resulterend in het iets te feestelijke Dead Lips (een soort Joan Jett op amfetaminen), is er ineens weer een ‘echte’ single van de Wayne Coyne en consorten. Niet al te veel gekkigheid deze keer, gewoon een psychedelische countryrocksong over ruimteschepen en de bloemenpracht op Neptunes. Als ik het goed begrijp, ik had m’n pilletje nog niet ingenomen. Maar ik ben er aangekomen en heb m’n ogen uitgekeken.

Protomartyr
Michigan Hammers

De eerste twee singles van Ultimate Success Today (17 juli) waren ijzersterk, deze derde is nogal morsig. Er wordt wat stuurloos tegen elkaar in gespeeld, met name de leadgitarist zit voortdurend op de verkeerde rijstrook. Expres natuurlijk, maar echt gevaarlijk, laat staan spannend wordt het niet, ook niet na vijf luisterbeurten. Hoe langer ik het probeer, hoe zeurderiger Joe Casey’s vlakke stem hier overkomt. Jammer.

Lil Yachty & Tierra Whack feat. A$AP Rocky & Tyler, The Creator
T.D

Oe, dan kan zoonlief me ‘s morgens aan de ontbijtafel wel opgewekt meedelen dat vandaag de nieuwe Freddie Gibbs ‘dropt’, met een gastrol voor Tyler, The Creator, maar hij had me beter even kunnen wijzen op de nieuwe Lil Yachty, dan had ik deze banger in eerste instantie niet over het hoofd gezien (nu toch toegevoegd, adel verplicht). In T.D horen we naast Lil Yachty (bij mijn dochter bekend als de rapper met de rode vlechtjes) diezelfde Tyler, plus A$AP Rocky plus Tierra Whack. Het zal de meeste OOR-lezers misschien weinig zeggen, maar het leest toch echt zoals Crosby, Stills, Nash & Young gelezen moet hebben in opa’s en oma’s tijd. Voor jr dan toch zeker. Ik zal ‘m zometeen bij het avondmaal even bijpraten over de laatste hiphophits en dansjes op TikTok en YouTube.

Benjamin Gibbard
Filler

‘What happened to you / you’re not the same / Something in your head / made a violent change / It’s in your head / it’s in your head / it’s in your head… [Zelf brullen: ‘FILLER!!!’] You call it religion / You’re full of shit!’ Oftewel: Death Cab For Cutie-voorman doet Minor Threat-classic. Alles wat hardcorekid Ian MacKaye in 1981 aan woede en teen angst in zijn tengere lijf had, laat de volwassen Gibbard haast zen-achtig van zich afglijden in deze stemmige pianoballade. Ja, pianoballade. Het zijn de leukste covers: het origineel binnenstebuiten gekeerd en toch meteen herkenbaar.

Whitney feat. Waxahatchee
Take Me Home, Country Roads

Ik constateerde het al eerder op deze plek: de artiesten vervelen zich en die vier muren, die inspireren ook niet bovenmatig. Nog maar een covertje opnemen dan maar. Zoals Whitney en Waxahatchee het hier doen, dat hoeft dus niet van mij. Plichtgetrouw John Denver lopen naspelen, godbetert. En dan ook nog het enige nummer dat ik van de beste man kan dromen, de soundtrack van iets te veel kerstavonden en familiefeesten.

Cigarettes After Sex
You’re All I want

Opgenomen tijdens de vorige albumsessies, in de zomer van 2017, tijdens een stormachtige avond in Mallorca, maar pas recentelijk van tekst en zang voorzien. Het is de eerste nieuwe muziek sinds Cry, en het is precies wat je van Cigarettes After Sex mag verwachten. Sterker nog: hun lome, broeierige dreampop komt – bij mij althans – harder binnen dan voorheen. Betoverend werkje.

Bright Eyes
One And Done

Geschreven vóór de corona-uitbraak, dus laten we het etiket ‘profetisch’ maar weer eens van stal halen: ‘This whole town looks empty, but we knew it wouldn’t last / Behind bulletproof windows they’re still wiring the cash / Whatever they could scrape up, whatever that they had / There’s a lot of mouths to feed through this famine.’ Muzikaal zitten we nog net aan de goede kant van de kamerpop, met een heel orkest uit een glimmend kastje: strijkers, blazers, Disney-finale, en ook nog de nodige galm over Conors stem. Hij heeft ze wel eens subtieler geschreven, met wat meer de rem erop.

Sevdaliza
Joanna

Als er deze zomer een album komt, heeft ze dat goed geheim weten te houden. Zoals eigenlijk alles aan de Rotterdamse met Iranese wortels in mysterie gehuld is. Joanna is haar derde single dit jaar: een ingetogen ballad met spaarzame instrumentatie en een enkel vervreemdend stemeffect voor de eigentijdse draai. Lou Rhodes had dit kunnen zingen, als haar Lamb-collega Andy Barlow nog eens zijn stekels zou durven opzetten.

Kamaal Williams
One More Time

Ik wilde hem googlen en tikte pardoes Kamaal Washington. Ik bedoel maar. Na het succes van Amerikaanse collega’s Kamasi Washington en Thundercat lijkt ook Kamaal Williams rijp voor de crossover. Vanuit Zuid-Londen geeft hij, zelf op keyboard, begeleiders op bas, drums, sax, harp en strings, zijn moderne kijk op de jazz. In zijn geval: met een béén ferm in de hiphopbodem gepland. Dat groovet lekker modderig en vet, ook op de poppodia. Zijn aankomende tweede album Wu Hen (vernoemd naar de koosnaam die zijn Taiwanese grootmoeder hem gaf) verschijnt op 24 juli.

Orville Peck
No Glory In The West

Ik mag ‘m wel, die Orville Peck. Uitgesproken homoseksuele countryzanger met onafscheidelijke cowboysluier en hoed. De outlaw met verborgen glimlach. Achter die sluier van retrocool gaat een begenadigd liedjeschrijver schuil, bewijst dit Johnny Cash-achtige No Glory In The West. Voor iemand die via Lee Hazlewood langzaam in de country is gerold, is het een feest der herkenning. Bitterzoete melancholie, recht uit het hart. Met een slinks lachje. Of zien we daar toch een traan lopen?

Four Tet?

Er is weer een nieuwe EP van de mysterieuze act die niet te googlen is. Ik vraag me nog steeds af hoe het Kieran Hebden, ofwel Four Tet, want hij zal er wel achter zitten, lukt om de database van de streamingdiensten te corrumperen met zoveel vage lettertekens en symbolen. Nu loopt de labelinformatie weer verticaal omlaag, dwars door een ander Spotify-menu heen! Knap werk, net zoals de vier tracks die hij hier opdient: meditatieve trance(house) vol ‘echte’ instrumenten (het derde nummer is wat folkgetokkel op een akoestische gitaar) en oosterse percussie: trommeltjes, schaaltjes, windchimes en ander rustgevend geruis. Het gaat vooral om de eerste twee nummers, dat is Four Tet op z’n dansbaarst. En dan is ie op z’n best.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Paradiso schrapt 60 banen: 'Het hek is van de dam'
muziek in coronatijd

Paradiso schrapt 60 banen: ‘Het hek is van de dam’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in ...
Onze favoriete albums van de eerste helft 2020
special

Onze favoriete albums van de eerste helft 2020

2020 maakt er een modderboel van, maar hey, we zijn op de helft: 1 juli. Tijd voor ons traditionele ‘tussenstandje’ dus: de ...

11 tracks: Flaming Lips, Bright Eyes, Waxahatchee e.a. (nieuws) | OOR