track reviews

12 tracks: Run The Jewels, Denzel Curry, Elvis Costello e.a

Koen Poolman bundelt elke week de belangrijkste nieuwe tracks en bespreekt ze. Ben je weer helemaal bij. Kijk hier voor recensies van de nieuwste albums en volg OOR’s Spotify-playlist.

Run The Jewels
Walking In The Snow

Je hebt het vast al ergens anders gelezen. Zo niet, lees eens wat meer, ook buiten je eigen bubbel. Geen track zal dit jaar vaker geciteerd worden dan dit nummer van Run The Jewels, Walking In The Snow, vooral het tweede verse van Killer Mike (voor hen onder die steen, de zwarte van de twee):

‘They promise education, but really they give you tests and scores
And they predictin’ prison population by who scoring the lowest
And usually the lowest scores the poorest and they look like me
And every day on evening news they feed you fear for free
And you so numb you watch the cops choke out a man like me
And ‘til my voice goes from a shriek to whisper,”I can’t breathe”
And you sit there in the house on couch and watch it on TV

The most you give’s a Twitter rant and call it a tragedy
But truly the travesty, you’ve been robbed of your empathy
Replaced it with apathy, I wish I could magically
Fast forward the future so then you can face it
And see how fucked up it’ll be
I promise I’m honest, they coming for you’

Vooral dat ene zinnetje. I can’t breathe. Het verwijst naar de verstikkingsdood van de ongewapende (zwarte) Eric Garner in New York City in 2014, destijds slachtoffer van een gewelddadige (witte) politiegagent. Dat het een commentaar lijkt op de bijna identieke dood van George Floyd in Mineapolis, nu tien dagen geleden, en de protesten en rellen die daarop volgden, zegt alles over deze treurige Amerikaanse geschiedenis, die zich blijft herhalen (zie ook de door politiekogels omgekomen tiener Michael Brown in Ferguson, Missouri in 2014, een andere tot grote onrusten leidende zaak waar Run The Jewels eerder over rapte). Ons getweet zal de wereld niet veranderen. Killer Mike richt zich tot mij, loud and clear, en jou en ons allemaal. Zijn boodschap is zó urgent dat de release van RTJ4 gewoon twee dagen naar voren is gehaald en het album tegen elke prijs (‘pay what you want, all proceeds go to the Mass Defense Program’) op hun website te downloaden is. ‘Fuck it, why wait. The world is infested with bullshit, so here’s something raw to listen to while you deal with it’, aldus El-P en Killer Mike. Alle platen van het duo behoren tot de beste van de laatste tien jaar, maar door deze ongelukkige samenloop van omstandigheden is de vierde in de reeks echt de belangrijkste van deze tijd.

Terrace Martin & Denzel Curry feat. Kamasi Washington, G Perico & Daylyt
Pig Feet

Gunshots. Drie in totaal. Dan een gillende vrouw met overslaande stem: ‘They shot him! They shot him! They shot him… Oh my God, they shot him! Oh my God, he didn’t even have a gun! He didn’t have… [de adem stokt] He didn’t have a gun.’ En dan een drumroll en Denzel Curry, die er met gestrekt been invliegt:

‘Helicopters over my balcony
If the police can’t harass, they wanna smoke every ounce of me
Breath is alchemy, see how the life converted
You tell me life’s a female dog, well I’m perverted
Go to jail and get murdered
Murder was the case they gave us
Manipulate the system so the prison could save us, ayy
Nothin’ can save us’

Rappers G Perico en Daylyt geven het zwarte onbehagen in de daaropvolgende verses nog meer een stem (‘bring the cops out, bring the pigs’), terwijl Kamasi de wangen bol blaast tot de stoom uit zijn oren komt. Pig Feet is, als ik de reacties goed begrijp, wél een direct commentaar op de George Floyd-zaak en de maatschappelijke onrust die erop volgde. ‘Someone asked, how do I feel?’ schreef Terrace Martin volgens Pitchfork. ‘I told them hurt, fearless, angry, aware and fully ready to protect me, my family & my people at all cost. I got together with Black men that felt the same way and created a work of truth. PIG FEET.’ Het is een woedende, nee ziedende echo van Ice Cube’s woorden, die 32 jaar na dato nog steeds akelig actueel zijn. ‘Nothin’ happens. It’s just another nigga dead.’

Bob Mould
American Crisis

Als witte man van 58 maakt Bob Mould zich hier ook onbedaarlijk boos. Pas op je hart, Bob! American Crisis, de titel spreekt boekdelen, kleunt erin als Hüsker Dü in z’n beste Land Speed Record-dagen. Behoorlijk furieus dus. Het is het verhaal van toen en nu, aldus de rockheld in een statement. ‘The parallels between 1984 and 2020 are a bit scary for me: telegenic, charismatic leaders, praised and propped up by extreme Evangelicals, either ignoring an epidemic (HIV/AIDS) or being outright deceitful about a pandemic (COVID-19).’ En toen moest George Floyd nog tegen zijn duivel aanlopen. Maar wat klinkt het gemeend. En urgent. Perfect getimede lancering van zijn nieuwe soloplaat, Blue Hearts (25 september).

Elvis Costello
No Flag

Opgenomen op het eiland Suomenlinna in de buurt van Helsinki, waar niemand hem kent, zelfs niet als hij zijn bril ophoudt. In deze volstrekte anonimiteit vond Elvis Costello blijkbaar een deel van zichzelf terug dat lange tijd op de achtergrond was geraakt. De angry young man. Zo rauw en stekelig als in No Flag hoorden we hem lang niet meer. Costello speelde alle instrumenten zelf in, inclusief de krassende elektrische gitaar. ‘No time for this kind of love / No flag waving high above’, zingt hij ondertussen, ‘No sign for the dark place that I live / No God for the damn that I don’t give.’

Model/Actriz
Damocles

Zo’n band wil je dus live zien. Ergens op de affiche tussen Women (als die nog bestonden) en LCD Soundsystem. Want zo klinkt Model/Actriz, ooit een trio uit Boston, nu een kwartet dat vanuit Brooklyn de indiediscovloer verovert met een bezwerende mix van noise, postpunk en funk. Damocles is na Suntan de tweede knappe single dit jaar. Normaal gesproken hadden we hier deze maand keihard op gegaan op een festival als BKS.

Kestrels feat. J Mascis
Grey And Blue

Heimwee naar de luchtgitaar? Wil je graag de stairway to heaven beklimmen, met je lul uit je broek? Doe dan vrolijk mee met de nieuwe single van shoegazers Kestrels (uit Halifax, Nova Scotia, Canada). Ik kende de groep niet, maar die gitarist, dat is onmiskenbaar Neil van The Young Ones. En hij doet een seniortje, langzaam opstijgend richting de hemel.

Mr. Bungle
USA

Mike Patton en vrienden, hij heeft er heel veel, dit zijn de vrienden die zich samen Mr. Bungle noemen. Het was twintig jaar geleden dat ze nog eens van zich lieten horen, maar verrek, ze zijn weer in de studio gesignaleerd. Het eerste bewijs: een cover van The Exploiteds U.S.A. Nu heb ik ooit, in de jaren tachtig was dat nog net, als interrailende tiener in Boedapest in een ondergronds punkwinkeltje een cassette van Troops Of Tomorrow gekocht, die ik nog steeds koester als relikwie van lang vervlogen tijden –dus van mij mogen ze, Patton en z’n vrienden. Draai ik na deze eencellige betonpunk (‘Fuck the USA! Fuck the U.S.A.!!!’) ook het origineel uit 1982 er nog een keer vrolijk achteraan. (Maar waar is toch m’n cassettedeck?)

The Soft Moon
Black Sabbath

Nog maar een cover. En van mij mag ie, Luis Vasquez. Want wat is er nou vetter dan Black Sabbath naspelen? Je weet wel, het openingsnummer van het gelijknamige debuut van de eerste hardrockband uit Birmingham. Eerst die kerkklokken, dan het onweer en dan die gitaar. En dan ook nog die ijzingwekkend stem: ‘What is this that stands before me? / Figure in black which points at me.’ Mijn haar begint er spontaan van te groeien. What Is It That Stands Before Me? is ook de titel van een heel album vol Sabbath-covers op het Sacred Bones-label, waarop o.a. ook Zola Jesus, Marissa Nadler, Moon Duo en Uniform de duivel aanroepen.

Courting
David Byrne’s Badside

Ja, geloof nou niet dat die Byrne alleen maar een goede kant heeft. Het is een boefje hoor. Gelukkig wordt ie hier ontmaskerd door Courting, vier lads uit Liverpool die getuige hun Bandcamp heel serieus genomen moeten worden. Bij hun profiel noemen ze zichzelf een Take That tribute band. De singles Football en Not Yr Man zijn er ook te vinden. Lijkt me een geweldige band om voor dertig man in een pub te zien spelen. Na het borrelen.

Jonathan Wilson
Reach Out I’ll Be There

Deze kennen we natuurlijk allemaal van The Four Tops. In de soft pop versie van Jonathan Wilson wordt het wel echt een glijbaan. Zal je altijd zien dat die lui van Courting er ook nog hun biertjes over leeggekieperd hebben.

The Streets feat. Donaeó & Greentea Peng
I Wish You Loved You As Much As You Love Him

Hij blijft het proberen, dat pleit voor ‘m. Maar ik geloof er niet meer in, in een glorieuze comeback van Mike Skinner aka The Streets. I Wish You Loved You As Much As You Love Him blijft wel langer hangen dan zijn andere singles van de laatste tijd, mede door de refreinen van r&b-sterretje Greentea Peng en de bouncey garagebeats die de zomer aankondigen.

Juice Menace
Money Dance

Nog maar een raptrack om deze week mee af te sluiten. Juice Menace is negentienjarig meisje uit Cardiff, Wales. Ze rapt beter dan de meeste drill rappers en grime mc’s uit Londen. Na Hardly en Bounterfeit is Money Dance haar derde single, waarmee ze zich brutaal tussen Lil Simz en Princess Nokia nestelt. Gelukkig gaat het hier nog gewoon over dat ene waar alle raptracks over gaan als er geen ongelukken gebeuren. En Juice Menace leidt de dans.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

12 tracks: Run The Jewels, Denzel Curry, Elvis Costello e.a (track reviews) | OOR