track reviews

12 nieuwe tracks: Big Thief, Nick Cave, Serpentwithfeet

Koen Poolman, beheerder van OOR’s Spotify-playlist en wat al niet meer, bundelt de belangrijkste tracks van deze week en bespreekt ze. Ben je weer helemaal bij. Kijk hier voor onze recensies van de nieuwste albums.

Protomartyr
Worm In Heaven

Joe Casey als balladeer, en ook die rol past hem prima. Zonder pathetisch te klinken beschouwt hij het leven na zijn dood: ‘So it’s time to say goodbye / I was never too keen on last words / Hope I said something good / Grass has grown over me / Long before now/ I hope you walk through life with a smile.’ De climax op het einde komt twee keer zo hard aan omdat ie zo lang uitgesteld wordt. Geweldig nummer. Het album, Ultimate Succes Today, is helaas alweer uitgesteld en verschijnt nu pas op 17 juli.

Sports Team
Going Soft

Ook Deep Down Heavy, het debuut van de chroniqueurs van Middle England, is opgeschoven en staat nu voor 19 juni in de planning, voorlopig dan toch. Tot die tijd doen we het met Going Soft, weer zo’n aanstekelijke indiedeun van de Cambridge rockers, die meer en meer als het onvolwassen Blur klinken, zonder echt grootse songs overigens.

Serpentwithfeet
A Comma

Met zijn experimentele r&b belandt Josiah Wise regelmatig tussen wal en schip: te weird voor de soulfans, te soulvol voor de indiekids. A Comma is een relatief straight forward popliedje, met subtiele James Blake-achtige arrangementen en beats en Wise’s breekbare falset. En een positieve boodschap: ‘Life’s gotta get easier / Can’t carry a heavy heart into another year / Life’s gotta get easier / No heavy hearts in my next year.’

Arca
Nonbinary

Nog zo’n lastig geval, Alejandra Ghersi alias Arca, Venezolaanse woonachtig te Barcelona, in het verleden al schrijvend en producerend voor o.a. Kanye West, FKA Twigs, Kelela en Björk. Aanvankelijk bekend als gay man, nu non-binary en aangesproken als zij. Haar eigen werk valt ergens in het niemandsland tussen r&b, avant-garde en elektronische muziek en is op z’n zachts gezegd niet altijd even lichtvoetig en doordringbaar. Nonbinary is zo bezien nog best een helder statement, muzikaal en inhoudelijk. Een ingehouden r&b/rap-song met net niet helemaal uit de pas lopende beats. Bijna een Echt Liedje. Vierde album KiCk i (nog geen releasedatum bekend) zal gastbijdragen van Björk en Rosalía bevatten en belooft een Grote Plaat te worden.

Big Thief
Love Is Mine

B-kantje uit de tijd van Two Hands, destijds op een 7-inch exclusief voor fanclubleden, nu ook te streamen als voorwaardige single, en dat is goed nieuws.

Nick Cave
Cosmic Dancer

Mooi eerbetoon aan de man die tegen een boom reed vlak voor zijn dertigste verjaardag. Het origineel staat op Electric Warrior (1971), met hits als Jeepster, Get It On, Life’s A Gas en persoonlijke favoriet Rip Off wel de beste T.Rex-plaat. Natuurlijk is Cosmic Dancer in Cave’ s versie een topzware pianoballade met een bijna ondraaglijk gevoel van leegte en verlangen. Het is afkomstig van de compilatie AngelHeaded Hipster: The Songs Of Marc Bolan And T.Rex, waaraan ook meegewerkt wordt door grootheden als Todd Rundgren, U2 (met Elton John op piano), Gavin Friday, Marc Almond, Sean én Julian Lennon (afzonderlijk van elkaar), Lucinda Williams, Father John Misty, Devendra Banhart en Perry Farrell.

Apneu
This Love Is Better For You

Stevige rocker van Apneu, een van de leukste bands uit de toch al zo leuke Subroutine-stal. Met ingebouwd liefdesverdiet, want zomaar niks-aan-de-hand- rocken, daar doet men niet aan. ‘Yes, I’ll be fine’, bezweert Erik Schumacher, zanger van de Amsterdamse indierockers, vaarwel zeggend tegen zijn lief. Bij hem ben je beter af. Ja, heus.

Personal Trainer
Issue Box

Hij had het aangekondigd, Willem Smit, het is alle ballen op Personal Trainer. Hier ligt de eerste in het net. Issue Box is een typische Pavement meets Guided By Voices indierocker, met ietwat abrupte overgangen, zéér melodieus én onstuimig rockend. Als hiermee de toon is gezet voor ná Canshaker Pi, kunnen we met dat afscheid ook wel leven.

Lift Up Louisville
Lift Up Louisville

Het officiële coronalied van Louisville United onder leiding van Will Oldham. Zoals wel vaker is het idee beter dan de uitvoering. Het is ook niet helemaal mijn ding, deze parade van rootsartiesten die een voor een couplet zingen. De lijst met deelnemers loopt als een telex door in het scherm tot het liedje al één minuut en 16 seconden onderweg is. Ik kende alleen de namen van Oldham en Jim James (My Morning Jacket), de rest komt van een andere planeet dan de mijne. Ook daar hebben ze covid-19.

Jockstrap
The City

‘London surrealist pop duo’, zo heet het op de Britse blogs. ‘Mutant pop’ lezen we ook weleens. Bij ons moet het nog landen, want wie durft dit te draaien? The City, de tweede single na Acid voor Warp, klinkt alsof A.G. Cook de Chicks On Speed remixt. Georgia Ellery legt eenzelfde puberale nonchalance aan de dag als de Duitse meiden, ratelend over haar Ibiza-avonturen, terwijl een steriele synthlijn muteert in een overstuurde bassriff en haar stem alsmaar meer op die van Smurfin begint te lijken. Als Gargamel en Azraël er geen stokje voor steken verschijnt op 5 juni de EP Wicked City.

Darkstar
Jam

Op 19 juni verschijnt Civic James, het vierde album van Londenaren James Young en Aiden Whalley. Ooit heb ik ze helemaal afgeserveerd, toen ze na hun eerste instrumentale postdubstep-producties voor Hyperdub ineens een plaat met soulvolle vocalen maakten. James Blake-copycats, dat vond ik ervan. Maar ik moet daar toch een beetje van op terugkomen. Young en Whalley worden alsmaar beter in wat ze doen en staan, als je Jam en vorige single Wolf in ogenschouw neemt, inmiddels op hetzelfde level als hun grote voorbeeld en ook Mount Kimbie. Ritmisch is Darkstar zelfs iets spannender, en ook vocaal is het niet meer zo neuzelig. Ik word nog eens fan.

Altstadt Echo
The Lock

Berlijn zit op slot, de clubs blijven dicht. Altstadt Echo, architect van kathedralen van technotracks, maakt de soundtrack. The Lock is zwanger van melancholie en wanhoop. Een duistere, filmische track om de eenzame nacht mee in te zweven. Precies de vibe waar ik al een maand lang in gevangen zit. Als iemand mijn quarantaine vibe vangt is het wel deze anonieme Detroit-producer in Berlijnse ballingschap. Ik heb er een playlist bij gemaakt, 600 tracks lang, techno, electro, IDM en alles daartussenin, zolang het dubt, glitcht, schuurt of knettert, als bevalt wat je hier hoort.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

12 nieuwe tracks: Big Thief, Nick Cave, Serpentwithfeet (track reviews) | OOR