track reviews

13 nieuwe tracks: Sharon Van Etten, Puscifer, Chelsea Wolfe en meer

Koen Poolman, beheerder van OOR’s Spotify-playlist en wat al niet meer, bundelt de belangrijkste tracks van deze week en bespreekt ze. Ben je weer helemaal bij. Kijk hier voor onze recensies van de nieuwste albums.

Slowthai & Kenny Beats
Magic

Leuk, al die erkenning uit de mainstream en de indiehoek, maar Tyron Frampton uit Northampton is en blijft toch vooral een jongen van de straat, waar Migos koning is en Mura Masa hooguit een klein prinsje met blosjes op de wangen en een pony voor de ogen. Hij doet hier weer even met de grote jongens mee, stoer en bouncey, aan de hand van Amerikaan Kenny Beats, bekend van zijn productiewerk voor o.a. Vince Staples, Rico Nasty en Denzel Curry. Dat trilt en schudt als de beste Britse plumpudding.

Neil Young
Try

Neil zoals Neil bedoeld is: als seventies folkrocker. Try is afkomstig van zijn nooit verschenen album Homegrown, opgenomen tussen juni 1974 en januari 1975, ingeklemd tussen de opnames van On The Beach en Zuma. Op 19 juni wordt het album dan toch uitgebracht, en dat is een even grote aanvulling op de canon als Live At Massey Hall 1971 was. Try is een optimistisch liedje over hoop en tegelijkertijd een ode aan actrice Carrie Snodgress, wier woorden ‘I’d like to take a change, but shit, Mary, I can’t dance’ door Neil geparafraseerd worden. Honky tonk piano, Levon Helm op drums, Emmylou Harris in het koortje… zo worden ze niet meer gemaakt.

Puscifer
Apocalyptical

De tour rond Fear Inoculum kwam bruut tot een halt (het laatste Tool-optreden in Nieuw-Zeeland resulteerde zelfs in een plaatselijke corona-uitbraak), dus had Maynard James Keenan ineens weer tijd voor andere dingen. Zoals hobbyclub Puscifer. Apocalyptical (het zal met de tijd te maken hebben, al draagt het hele oeuvre van Keenan dit stempel) is de voorloper van een album dat in het najaar wordt verwacht. Luister en oordeel vooral zelf, want bij mij komt Maynard er niet eens met zijn echte band in.

Bully
About A Girl

Er loopt dus bij Sub Pop iemand rond die: 1. Bully getekend heeft (luister Losing, zo ongeveer het slechtste grungealbum ooit gemaakt, en dat dertig jaar te laat, in 2017); 2. drie jaar later blijkbaar nog steeds gelooft in Bully, en 3. ermee akkoord gaat dat deze nono’s zich vergrijpen aan Nirvana. Jezus Christus. Met een uitroepteken.

Mrs. Piss
Downer Surrounded By Uppers

Rocken Maynard, doe je zó. Godskolere, wat een modderboel. Denk: Babes In Toyland dat probeert een liedje van The Wipers te spelen (of ben ik de enige die steeds ‘only good die young’ wil meeblèren als ze het refrein inzetten?). Mrs. Piss dus. Dat blijkt cultster Chelsea Wolfe te zijn, samen met drumster Jess Gowrie (o.a. sludgerockers Horseneck). Chelsea zingt en speelt gitaar, Jess drumt, bast en smeert ook een laag gitaarfeedback over geheel. Samen maken ze lawaai voor vier. Dope as fuck.

Behemoth feat. Niklas Kvarforth
A Forest

Nog maar wat gitaargeweld. Satanaanbidders en snelheidsduivels Behemoth (uit Polen) coveren In Een Donker Bos van The Cure, en dat klinkt lang zo rot nog niet. Traag en slepend als een nare horrorfilm. Die Kvarforth moest ik even googlen: hij is de frontman van The Shining, nog zo’n gerenommeerd black metal-gezelschap (uit Zweden). Een héél donker bos dus.

Sharon Van Etten & Josh Homme
(What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love And Understanding?

Het regent covers, blijkbaar een favoriet tijdverdrijf nu de artiesten niks te doen hebben en de inspiratie zoek is. Hoe groot je huis ook is, vier muren blijven vier muren. En dus doen Sharon en Josh een duet. De meesten van ons zullen (What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love And Understanding? kennen van Elvis Costello, maar het origineel is van Nick Lowe’s groep Brinsley Schwarz, dat het liedje al vier jaar eerder, in 1974, opnam. Ik verkies beide versies boven deze suikerzoete ballade.

Bdrmm
A Reason To Celebrate

Soms voel ik me een behoorlijk ouwe lul. Als ik meteen aan Pale Saints of Lush of Swirlies of Swervedriver of noem-ze-allemaal-maar-op moet denken, bij zo’n ‘new banger’ uit Hull/Leeds bijvoorbeeld. Is het dan nooit eens afgelopen met dat gestaar? Laten we wel zijn, de eerste platen van The Jesus And Mary Chain en My Bloody Valentine en je bent al een heel eind op weg in de cursus Shoegazen Doe Je Zo. Maar goed, opa spreekt. De NME loopt helemaal warm voor Bdrmm. Op 3 juli komt hun debuutalbum Bedroom uit – weet je gelijk waar die rare bandnaam voor staat.

De Ambassade
De Gracht

Na Duistre Kamers, een van de leukste Nederlandse albums van de laatste jaren, keert De Ambassade terug met De Gracht, een traag, bijna statisch nummer dat eerder klinkt als een sprookje uit een luisterboek dan een popsong. Of nee, geen sprookje, een macabere nachtmerrie. Over ‘bloed, van de doden, die daar liggen, overal’. Gedeclameerd met die wat ouderwets intonerende, knauwende stem die we van Pascal ‘Dollkraut’ Pinkert kennen. ‘En het stinkt naar bedorven vlees’, waarschuwt hij. ‘En het riekt naar verbrand haar / Verkoolde botten / En dode kinderen / En dan weet je / Het wordt hoog tijd / Om te leren zwemmen…’ Fin.

Keaton Henson
Career Day

De stilte is voelbaar (en ongemakkelijk!) in Keaton Hensons Career Day, waarin hij zichzelf op akoestische gitaar begeleidt en verder alleen nog wat synthwolken overwaaien. ‘I’m paper thin’ jammert Keaton over zijn leven, dat één grote mislukking is. Hij is een comedian die de lach niet aan zijn kont heeft hangen, een parttime doodgraver die de dood maar niet van zich af kan schudden, een middelmatige wiskundige die alles maar half doet… ‘I’m a character actor / I feed myself wine / But it leaves me pretty good at / Pretending I’m fine.’ Prachtig triest nummer, met een wrange lach. Laat dit de voorbode van een album vol tranen en ongemak zijn.

Crack Cloud
Ouster Stew

Zijn ze weer, de Canadese hipsters die diep graven in de New Yorkse no wave-sound van eind jaren zeventig. Flinke scheut Gang Of Four erdoorheen, sneufje Afrobeat, hete peper, paar uur stoven en je hebt Ouster Stew.

Tkay Maidza
Shook

Even schudden met die billen, we bewegen te weinig in quarantainetijd. Tkay Maidza is een upcoming rapper uit Adelaide, Australië, met Zimbawaanse roots. Vier jaar geleden deed ze voor het eerst van zich spreken aan de zijde van Killer Mike (Carry On), later scoorde ze ook samen met JPEGMAFIA. Nu dus solo, met een catchy raptrack met electro-twist. Ze werkt aan een album voor 4AD. Laat ze er haast mee maken.

Two Door Cinema Club
Isolation

Kunnen we afspreken dat de eerstvolgende die Lennons Isolation covert voor straf een jaar lang echt in een isolatie gaat, zonder contact met de buitenwereld? Gewoon lekker voor jezelf Isolationenen? Oops, that’s you, Lee Ranaldo.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

13 nieuwe tracks: Sharon Van Etten, Puscifer, Chelsea Wolfe en meer (track reviews) | OOR