track reviews

17 tracks: Aretha Franklin, IDLES, Anderson .Paak e.a.

Koen Poolman, ook beheerder van OOR’s Spotify-playlist, bundelt de belangrijkste tracks van deze week en bespreekt ze. Ben je weer helemaal bij. Kijk hier voor onze recensies van de nieuwste albums.

Anderson .Paak
Lockdown

‘You should’ve been downtown (Ayy)
The people are risin’ (Yeah)
We thought it was a lockdown (What?)
They opened the fire (Damn)
Them bullets was flyin’ (Ooh)
Who said it was a lockdown? Goddamn lie’

Anderson .Paak heeft zijn anthem te pakken hier. In de mellow flavour van het beste Kendrick Lamar-werk overpeinst hij de gebeurtenissen van afgelopen maanden, die begonnen in isolatie en eindigden in totale anarchie, met daartussenin de dood van een onschuldige man en de volkswoede erop volgde. Een funky groove schraapt de scherpe randjes van de recente geschiedenis af, maar vergis je niet, .Paaks observaties zijn messcherp. ‘Sicker than the COVID, how they did him on the ground.’ Om buikpijn van te krijgen, want wat doe je eraan behalve instemmend te knikken?

Aretha Franklin
Never Gonna Break My Faith

Op de dag dat de VS de dag in 1865 vieren dat het Zuiden capituleerde en de slavernij officieel werd afgeschaft, wordt uit de archieven van Sony Music/RCA/Legacy een bijzondere uitvoering van Never Gonna Break My Faith van Aretha Franklin opgediept. Nooit eerder gehoord, de Queens Of Soul begeleid door het jongenskoor van Harlem. Het liedje, oorspronkelijk in 2006 opgenomen in duet met Mary J. Blige, klinkt urgenter en krachtiger dan ooit. Hartverscheurend zelfs, ook voor deze eenvoudige Hollandse jongen wiens grootste zorg het is of het zo nog droog is als hij wil gaan hardlopen, als al deze stukkies eindelijk getikt zijn.

‘You can lie to a child with a smilin’ face
Tell me that color ain’t about race
You can cast the first stones, you can break my bones
But you’re never gonna break
You’re never gonna break my faith’

En, fast forward naar 2020, of nou ja, waarschijnlijk was het veertien jaar geleden al even akelig actueel:

‘My Lord
Won’t you help them to understand
That when someone takes the life of an innocent man
Well, they never really won because all they’ve really done
Is set the soul free where it’s supposed to be?’

Amen.

Public Enemy
State Of The Union

Daar was het wachten op. De herrijzenis van Public Enemy. State Of The Union – met Chuck D en Flavor Flav ondanks hun beef over de steun aan de Bernie Sanders-campagne weer eensgezind op de barricaden, in de rug gesteund door DJ Premier – is ouderwets furieus. Zo’n heerlijk onredelijk boze raptrack die begint bij die kerel met die oranje kop en eindigt bij de nazi’s. ‘I am the law / And you are not / In fact, I’m god / I got a lot’, aldus verplaatst Chuck D zich voor even in de zetel van die dikke in het Witte Huis. De boodschap is helder en wordt er met een linkse directe ingeramd: ‘End this clown show / For real / A state bozo / Nazi cult 45 Gestapo’.

Frisco
Black Man

Een ode aan de zwarte man, liefde- en gewetensvol, een stuk subtieler dan de ferme PE-taal, maar niet minder boos en aangedaan. Grime-mc Frisco neemt de lead in de Britse Black Lives Matter-beweging, met een rap die tot introspectie dwingt, aan beide zijden, en van zwarte trots en eigenwaarde spreekt. Een piano en vingerknippende beat zorgen voor de bijpassende mellow vibe. Luisteren. En meenemen, die boodschap.

Noname
Song 33

‘One girl missin’, another one go missin’. Ook Noname reflecteert op de misstanden van afgelopen weken, en de eeuwigheid die daaraan vooraf is gegaan. Ze neemt daarbij zelf een bescheiden positie in, want het gaat niet om, de naam zegt het al, Noname. ‘He really ‘bout to write about me when the world is in smokes? / When it’s people in trees? / When George was beggin’ for his mother, saying he couldn’t breathe / You thought to write about me?’ Noname spreekt voor de silent majority die spreekt met het hart, niet met de vuisten. Op een Digable Planets-achtige jazz-hiphopgroove.

Fontaines D.C.
I Don’t Belong

Goed. Terug naar onze veilige indiewereld. Ook jongens met een bril mogen er zijn, heus waar. Grian Chatten verwoordt het aloude outsider-dilemma. Hij hoort nergens bij, voelt zich nergens thuis, alleen op de wereld… Helaas sukkelen zijn bandcollega’s een beetje sloom voort, pseudo-psychedelisch, wat Grian dan ook weer niet tot een grootste voordracht inspireert. Hoezeer ik het de jongens ook zou gunnen (ik ben fan), ik ben bang dat die tweede, A Hero’s Death (31 juli), toch iets te snel komt.

IDLES
Grounds

Joe Talbot is een man van het type ‘I’ll say what I mean, do what I love and fucking send it’. Ruwe bolster, blanke pit. In Grounds, de derde single van Ultra Mono (25 september), voegt hij zich met gebalde vuist bij het peloton protesters. ‘The sound of strength in numbers’, dat is het enige antwoord, op nou ja, alles wat er mis is. ‘Saying my race and class ain’t suitable / So I raise my pink fist and say black is beautiful.’ Lekker ruig nummer ook.

Tiña
Rosalina

Het lekkerste snoepje van de week heet Tiña, uit de snoeppot van Speedy Underground. De Zuid-Londense groep rond Joshua Loftin heeft de eer het eerste album op het hippe labeltje van sterproducer (en simpelweg liefhebber) Dan Carey te mogen maken. Volgens de bio is het album het resultaat van een helingsproces; Loftin ging door een zware depressie. De liedjes gaan over zaken als ‘anxiety, depression, love, sex, isolation, fear and failure’, dus dat belooft. Rosalina is alvast een geniale indie-countrysong op loom kabbeltempo. Vooral het orgeltje huilt heerlijk met Loftin mee. Eerder tipten we al singles Dip en I Feel Fine. Wordt een topplaat.

The Clockworks
The Future Is Not What It Was

Een jaar geleden zetten ze zichzelf op de radar met het aanstekelijke Bills And Pills, na een verhuizing van Galway naar Londen zijn de Ieren terug met weer zo’n pakkende postpunkmeezinger. Zanger James McGregor is de blikvanger hier, met z’n charmante accent en voor iedere twijfelaar (aren’t we all?) herkenbare defaitisme. Eerlijk gezegd word ik hier blijer van dan van de nieuwe Fontaines-single.

JARV Is
Save The Whale

Jarvis Cocker kennende zou het wel eens een geniale grap kunnen zijn om nu te zingen over het redden van de arme walvis. Humor – wie van de week de herhaling van Theo Maassens Van Kwaad Tot Erger zag, kan het alleen maar beamen, humor is belangrijk, ook in tijden van crisis. Het deuntje dat de oud-Pulp-voorman eronder zette is helaas een stuk minder scherp. Van die easy listening casiopop met de afprijssticker er nog op.

Julianna Barwick feat. Jónsi
In Light

Mooi stel. Ik zie ze zo voor me op een kleedje in het park, gevouwen in een moeilijke yogahouding. Twee reusachtige draadloze speakers aan weerszijden, waaruit loeiharde drones schallen. Van die monotone geluidsgolven. En dan meeneuriën als vorm van meditatie. Snel even rekken en strekken, dan doe ik met ze mee. Hemels. Het is een voorbode van Healing Is A Miracle (7 juli), het nieuwe soloalbum van Juliana Barwick.

Price
Medic

Subroutine is jarig. 15 jaar, 50 acts en, verdomd als het niet waar is, precies 100 releases. Hoera! De honderste release is een 7-inch van Price, een nieuwe band uit Groningen die zich met de dubbele A-kant Medic/Brick in één keer naar de top van de Nederlandse indiescene speelt. Beide liedjes zijn sterk, maar Medic spant de kroon en had niet misstaan in de catalogus van Amerikaanse indiegroothandels als Captured Tracks, Tough Love of Sub Pop. Maar waar hebben we het over? Ze zitten op Subroutine! Alsof ze nog meer aanbeveling behoeven… In november is er een compleet album, Timesaver, opgenomen in Amsterdam-Noord. Als dat geen hit wordt.

UPDATE: Ik zie een dag later dat dít de honderdste release van Subroutine is: Catch van The Avonden, een liedje van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987) van The Cure, in het Nederlands omgezet. Dan zal Price nummer 99 of nummer 101 zijn. Ook mooi.

Nouveau Vélo
Matryoshka

In het grote poppetje zit een iets kleiner poppetje en daarin zit weer een poppetje… en zo zal er altijd een nog kleiner poppetje tevoorschijn komen, zoals er ook altijd piepkleine bandjes opduiken en gelukkig soms ook weer terugkomen, zoals in het geval van het Brabants/Limburgse Nouveau Vélo. De Nederlandse Feelies, als u mij mijn gemakzucht even vergeeft. Matryoshka is weer zo’n fijn jengelliedje, met machtige solo. Ja echt.

Bettye LaVette
Strange Fruit

De kunst van de cover is de timing. Dat zit hier wel goed. Billie Holiday zong het in 1939, Bettye Lavette zingt het nu, en ook honderd jaar na Billie zal het nog gezongen worden, hopelijk onder minder wrange omstandigheden.

Dead Cross
Rise Above

Vorige week blies hij met Mr. Bungle nog stoom af met een cover van The Exploited (‘Fuck the USA, fuck the U.S.A.!’), nu doet ie het met zijn metalvrienden van Dead Cross met hardcore-classic Rise Above van Black Flag. Heerlijk, zoals Mike Patton zich boos kan maken. Kom maar door met die punkcovers! Van hetzelfde laken een in flarden gescheurd pak: Soul Asylum covert Dead Kennedys’ Nazi Punks Fuck Off en (Melvins + Mudhoney =) Mudvins covert Black Flags My War. Is die toestand in Amerika toch nog ergens goed voor. Ik ga zo het debuut van MDC weer eens draaien, maar niet voordat ik alles dat breekbaar is aan de kant heb gezet.

Sticks
Nog Hier

Sticks dropt de ene na de andere track in deze quarantaineweken. Geweten stipt alle actuele thema’s aan, Kruiswoordpuzzel is een ouderwetse hersenkraker, waarin creatief met woorden wordt gehussled,  maar Nog Hier vind ik het mooist. Het is Sticks op z’n eerlijkst, naakt, zonder Instagram-filter dat alles mooier maakt dan het is. Sticks heeft het beste met de wereld voor, daar zal geen mens aan twijfelen, maar ook hij betrapt zichzelf weleens op negatieve en cynische gedachten. Hij voelt zich goedkoop, bekent hij, als hij voor het goede doel ‘een verplichte post plaatst om het maar goed te doen’. ‘Om ze niet teleur te stellen en er vanaf te zijn. Hoe kan zelfprofilering nou prachtig zijn?’ Sterk staaltje introspectie.

Blu & Exile
Roots Of Blue

Tot slot, het witte huiswerk van deze week. Een lesje zwarte muziekgeschiedenis door rappers Blu & Exile, die al een jaar of vijftien meedraaien in de kringen rond Slum Village, Platinum Pied Pipers en Aloe Blacc. Als spirituele afstammelingen van de Zulu Nation droppen ze in 8:22 over tribal beats en jazzy vibes een duizelingwekkende lijst namen van zwarte artiesten en religieuze en politieke roergangers die de zwarte Amerikanen geïnspireerd en richting gegeven hebben, zoals Mozes zijn volk door de Rode Zee leidde. Roots Of Blue is een spiritueel meesterwerkje dat Dylan meteen zijn namedropping record (Murder Most Foul) afhandig maakt. Leest u gerust mee terwijl u luistert.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

17 tracks: Aretha Franklin, IDLES, Anderson .Paak e.a. (track reviews) | OOR