nieuws

40 jaar zonder Bon Scott (AC/DC): de hel is de hemel

Axl Rose zong ‘m, Brian Johnson krijste ‘m jarenlang door de stadions, de onverwoestbare gitaarlijn is natuurlijk het werk van gitarist Angus Young, maar Highway To Hell had toch echt niet bestaan zonder Bon Scott († 19 februari 1980).

Toen AC/DC z’n bekendste nummer (en de gelijknamige plaat) in het voorjaar van 1979 opnam, had de originele zanger van Australië’s rocktrots geen jaar meer te leven: de highway eindigde voor hem op 19 februari 1980, op een kille autobank in Londen, na een avondje, of eigenlijk een leven lang flink doorblazen. Hoe wrang en luguber hun succesnummer daarna ook klonk, AC/DC wilde van geen stoppen weten en ging door – met Highway To Hell als monument voor z’n frontman, het leven dat hij leidde en het harnas waarin hij stierf.

‘Going down, party time / My friends are gonna be there too’ 

De officiële party line luidt dat het tourschema van AC/DC in 1978 zo loodzwaar was dat de bandleden het reizend bestaan liefkozend ‘highway to hell’ hadden gedoopt. Toch schuilt er een mooier en waarschijnlijker verhaal achter de niet meer uit de rock & roll weg te denken titel. Er zijn twee hoofdingrediënten: allereerst wijlen Bon Scott, afkomstig uit Fremantle, de havenstad in het zuidwesten van Australië. En dan was er het Raffles Hotel, een paar kilometer van Scotts huis, in een voorstad van Perth.

‘No stop signs, speed limit / Nobody’s gonna slow me down’ 

THE RAFFLES, een iconisch gebouw in Art Deco-stijl, was decennialang dé hotspot van het plaatselijke uitgaansleven, maar zag de eens zo chique clientèle in de jaren zeventig veranderen naar een ruig rock & roll-publiek. Van heinde en verre kwam het langharig tuig naar The Raffles om bier te drinken en livebands te zien, zo ook Bon Scott. Hij nam steevast de Canning Highway van z’n huis naar wat voor keurige burgers de hel moet zijn geweest, maar voor de ware bon vivant de hemel. Vlak voor The Raffles daalde de drukke doorgaande weg nog even steil af, om de ware snelheidsduivel een laatste zetje te geven. Maar de levende Bon liet zich toch al nooit stoppen.

‘Living easy, living free / Season ticket on a one way ride’ 

Highway en hell liggen er nog steeds, daar in Perth. De urn van Bon Scott ligt een paar kilometer verderop in Fremantle. Geen vlammende crash of spectaculaire stunt, maar een avondje stappen deed hem de das om. AC/DC pakte na het tragische verlies manhaftig door en bracht een paar maanden later al Back In Black uit als eerbetoon. Met die song wordt nog elke show de dood van de zanger herdacht. Maar Highway To Hell is, verderop in de setlist, minstens even vol betekenis: daarin viert het AC/DC-legioen zijn leven, tot op de dag van vandaag.

‘Hey Satan, payin’ my dues / Playing in a rocking band’ 

IN HET Gelredome, op 5 mei 2015, was het Brian Johnson nog die de duivel tartte met het mission statement van zijn voorganger. Arnhem ging, aangevuurd door Angus Young, tekeer alsof ze in The Raffles van weleer stonden. De vuurrode gloed en metershoge vlammen straalden vanaf het podium meer warmte en verbroedering uit dan gevaar of agressie – en dat de duizenden op het veld zich net als Angus getooid hadden in lichtgevende duivelshoorntjes maakte de eenheid alleen maar duidelijker. Dit was de hel zoals Bon Scott ons die vlak voor z’n dood nog voorschotelde: een goed vermomde hemel, een tijdelijke plek van goddeloosheid en zelfverkozen verdoemenis waarin we lekker kunnen griezelen zonder dat we echt gevaar lopen. Stampen, schreeuwen en drinken, en morgen zien we wel weer verder. En dat geheul met de duivel? Volslagen onschuldig, als je het naast het dagelijks leven van tegenwoordig legt. Daar is het pas écht gevaarlijk. Echte duivels dragen immers geen hoorns.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR ontsluit de pophistorie: elke dag een klassiek verhaal!
het poparchief

OOR ontsluit de pophistorie: elke dag een klassiek verhaal!

We gaan iets leuks doen. Nu heel het land toch zo'n beetje in lockdown zit, unlocken wij het OOR-archief. Of minder ...
Blauwe Vear
album
Jack Poels

Blauwe Vear

‘Een Americana-album uit America’, zo noemt de trotse labeleigenaar het. Een ex-Limburger die het ook was opgevallen dat zanger-liedjesschrijver Jack ...
Gigaton
album
Pearl Jam

Gigaton

Bijna zeven jaar hebben we erop moeten wachten: een nieuw Pearl Jam-album. OOR’s meest gestaalde Pearl Jam-watcher recenseert 'Gigaton', track ...

40 jaar zonder Bon Scott (AC/DC): de hel is de hemel (nieuws) | OOR