Nog geen tijd gehad om alle nieuwe releases door te spitten? Geen zorgen. We hebben weer zeven gloednieuwe tracks verzameld die je toch écht even moet checken.

Openingsfoto Anne-Marie van Rijn

Anouk
Where The Mind Goes

We hebben haar weer terug. Anouk maakt weer rock. De afgelopen jaren hoorden we haar in het Nederlands met Tino Martin, we hoorden haar soul zingen en een prachtige soundtrack maken voor een niet bestaande 60’s noir-film. Met de stevige rocktrack Where The Mind Goes is de cirkel rond, zonder voorgaande platen als ‘uitstapjes’ te willen classificeren. Het is de start van een groter rockavontuur genaamd Set This Thing On Fire; een titel waaruit we concluderen dat Anouk weer uit is op punkgedrag, en dat staat haar altijd ontzettend goed. (SH)

Kae Tempest
Statue In The Square

Kae’s laatste album The Line Is A Curve beschreven we als ‘een combinatie van poëzie en muziek in perfecte balans’. Tempest is niet alleen muzikant of rapper, maar ook liefhebber van het woord op papier. Op de nieuwste track Statue In The Square hangt de weegschaal wat meer richting hiphop en wat minder aan de spoken word-kant. In 2022 maakte Tempest bekend non-binair te zijn. Op deze single klinkt de stem ook een octaafje lager dan we ons konden herinneren. Deze zomer is Kae te zien op Best Kept Secret, wat in combinatie met een single in een nieuwe richting zomaar zou kunnen hinten op een nieuwe plaat. (SH)

Waves Crashing
Sea Of Change

Waves Crashing laat op hun zojuist verschenen debuut Effection horen dat shoegaze niet altijd hoeft te verdwijnen in mist. Sea Of Change, net als veel andere tracks op het album, heeft dezelfde melancholische zanglijnen als Ride, maar trekt muzikaal net even wat zwaarder op. De gitaren zijn minder etherisch, iets meer aanvallend, groezelig en overstuurd. Drop Nineteens op hun hardst en A Place To Bury Strangers op hun zachtst. De zang blijft vrijwel onaangedaan. Geen nostalgische pastiche, maar een band die de randen van het genre opzoekt. (HA)

Durand Jones & The Indications
Been So Long

Retrosoul is hipper dan ooit, al kun je op basis van Durand Jones’ levensverhaal gerust het woordje retro weghalen; een klassieke soulartiest die toevallig na de eerste wave van het genre is geboren. Op hun laatste album Private Space kiezen de heren naar mening van de OOR-recensent van dienst voor een brave aanpak. ‘Soul en funk in retromodus’. Met die criteria is ook Been So Long een brave track, maar bevredigend is ‘ie zeker. Het is eveneens de start van de nieuwste Durand Jones & The Indications-plaat: Flowers (27 juni uit). Met de albumhoes, eerste single en de albumtitel in het achterhoofd, verwachten we geen onverwachte omslag. (SH)

Alan Sparhawk & Trampled By Turtles
Stranger

Sinds het overlijden van zijn wederhelft Mimi Parker kan Alan Sparhawk geen muziek meer maken die lijkt op wat zij met Low deden. Hij moest iets nieuws verzinnen. Op zijn soloalbum White Roses, My God dook hij de elektronica in. Deels om iets heel anders te doen, deels omdat hij altijd al onzeker was over zijn stem en zich comfortabeler voelde bij een opengedraaide autotune. Klaarblijkelijk klaar om verder te gaan, duikt hij op het nieuwe Stranger samen met de Amerikaanse folkband Trampled By Turtles de country in. Met een paar gloednieuwe ideeën en wat oude Low demootjes kwam Sparhawk naar de Turtles-studio. Het bleek genoeg voor een compleet nieuw duo-album, ook Stranger getiteld (uit 30 mei). (SH)

Chloe Foy
Blinkers

Singer-songwriter Chloe Foy uit Gloucestershire maakt folk voor wie denkt dat folk allang niet meer spannend is: ‘Whisper sweetly, nothing new’, zoals ze zelf zegt. De track Blinkers start verraderlijk laid-back en binnen de lijntjes, maar ontbloot al snel zijn tanden. Er broeit namelijk iets. ‘I can’t control it / I put the blinkers on you’, declameert Foy met een stem die alles lijkt te kunnen. Zowel tekstueel als vocaal voelen we de kloof tussen wat gezegd wordt en wat wordt verzwegen. Foy zweeft over de track als een toeschouwer van haar eigen neergang. Op 6 juni verschijnt het album Complete Fool. (HA)

Cucamaras
London Day 2

De postpunkers van Cucamaras, vernoemd naar hun stamkroeg in Nottingham, kiezen op London Day 2 niet voor de rechtse hoek, maar voor de langzaam aangetrokken strop. Op deze tweede single van hun aankomende EP Laughing (release op 2 mei) worden repetitieve gitaarlijnen steeds strakker aangesnoerd, terwijl ook de initieel vlakke zang je de adem beneemt. ‘I’ll give you sunshine’, klinkt het, maar dat is een aperte leugen. Geen verlossing, ook geen ontsnapping, maar alleen een verstikkende schoonheid die beklijft. Live te horen op Bevrijdingsdag in Deventer. (HA)