Nog geen tijd gehad om alle nieuwe releases door te spitten? Geen zorgen. We hebben weer zeven tracks verzameld die je toch écht even moet checken.
David Byrne
Everybody Laughs
‘One, two, one, two three and…’. David Byrne, frontman van Talking Heads, keert terug met zijn eerste soloalbum in zeven jaar: Who Is The Sky? verschijnt op 5 september via Matador Records. De plaat bestaat uit twaalf nummers, waaronder de net verschenen ijsbreker Everybody Laughs. Het nummer is vrolijk, licht en ritmisch – we horen strijkers en kokette drumpartijtjes op diverse instrumenten – maar de tekst gaat over vergankelijkheid en vervreemding. Wie heel goed luistert hoort St. Vincent meezingen in het multivocale slotakkoord. De track wordt begeleid door een video van Gabriel Barcia‑Colombo en bestaat uit een ruim vier minuten durende – ogenschijnlijk ononderbroken – camerabeweging naar rechts. (HA)
Pip Blom
Someday
Ergens in Amsterdam staat een huis waar doorlopend getalenteerde muzikanten in- en uitlopen die in allerlei samenstellingen allerlei moois fabrieken. Sommige formaties zijn van langere duur (Personal Trainer, Pip Blom) en sommige – naar we begrijpen – niet (Long Fling). Grip is de nieuwste EP van Pip Blom en de zes minuten durende track Someday is een verrukkelijke trip waarbij je je voorstelt dat de getalenteerden, ergens in een zolderkamer van dat magische huis, zo opgingen in de talloze mogelijkheden onder hun vaardige vingers dat vocalen in de tweede helft spontaan werden vergeten en ze zich gewillig lieten meesleuren door de alom vertegenwoordigde en elkaar versterkende geestdrift. Dat dus. (HA)
Mark Ronson & Raye
Suzanne
Suzanne is een naam voor een ware hartenveroveraar, zo blijkt uit de zoveelste liefdesverklaring. Ditmaal komt ‘ie van van Mark Ronson en de Britse soul-kroonprinses Raye. Het is bijna onmogelijk bij de eerste samenkomst van vocalen, drums en bas niet direct aan Amy Winehouse te denken. Niet geheel toevallig staat de naam van de Brits-Amerikaanse producer ook in de kleine lettertjes van het complete Back To Black-album. Als we met alle moeite even Amy uit het hoofd zetten, blijft een tijdloze soultrack met toch sterke eigen identiteit over. (SH)
Nova Twins
Piranha
‘There’s something in the water / It’s getting closer.’ Hard zwemt ie overigens niet, want Piranha is een bizarre mix van er full blast in beuken en de rem erop gooien. Blijkbaar kan dat als je Nova Twins heet. Het nummer grijpt je (uiteraard want piranha) met z’n tanden bij je strot en weigert (uiteraard want piranha) los te laten. En die nare vis is niet het enige dat nadert: hun derde album Parasites & Butterflies verschijnt eind augustus. Dat dit er eentje gaat zijn met een bite is inmiddels wel duidelijk. ‘Piranhas in the water / You’re gonna die.’ Dat je ’t weet. (HA)
Kevin Abstract & Dominic Fike
Geezer
Kevin Abstract is de founding father van het Amerikaanse rap- en kunstenaarscollectief Brockhampton, dat in 2022 is opgeheven. De groep stond erom bekend avontuurtjes ver buiten hun comfortzone niet uit de weg te gaan, zo ook de officieuze aanvoerder niet. Zo staat er op zijn laatste album Blanket op grunge geïnspireerde herrie, maar dook hij ook met MJ Lenderman de country in. Nu zijn we aanbeland bij een gloednieuw project, waarop hij de pop lijkt te gaan trotseren. Op Geezer keert de creatieve duizendpoot terug naar het dorpje waar hij vandaan komt en ziet overal waar hij kijkt schimmen uit het verleden. Het is de eerste samenwerking met Dominic Fike sinds Peach, dat Kevins bekendste track opleverde. Het bijbehorende album Blush komt uit op 27 juni. (SH)
Kim Gordon
Bye Bye 25!
Met Bye Bye 25! blaast Kim Gordon haar track Bye Bye uit 2024 nieuw leven in als vlammende protestsong tegen het Trump-regime. De originele lyrics zijn ingeruild voor inmiddels beladen woorden als ‘climate change’, ‘female’ en ‘immigrants’, termen die volgens Gordon doelbewust worden gemarginaliseerd. In de zenuwachtige beat ramt ze haar boodschap ritmisch en visueel naar binnen. En in de bijbehorende clip laat ze de woorden, bord na bord, vallen. Haar protest is politiek, kunstzinnig én activistisch. Op 72-jarige leeftijd bewijst Gordon met haar strijdkreet dat relevantie niet afhankelijk is van leeftijd maar van lef. (HA)
Blushing & A Place To Bury Strangers
So Many (A Place To Bury Strangers Remix)
Oliver Ackermann, frontman van A Place To Bury Strangers, heeft het nummer So Many van Blushing uit elkaar gerukt, hardhandig verkracht en vervolgens weer bijeen geraapt. Hij heeft zich daarbij werkelijk niets aangetrokken van het oorspronkelijke ingetogen karakter ervan: Death By Audio, maar dan letterlijk. Als een monster van Frankenstein herrijst het nummer uit de as. Ackermann’s pompende Fuzz War pedal houdt alles – duwend en trekkend – bij elkaar. So Many is verworden tot een APTBS-draaikolk, zo eentje waarbij je soms even naar adem kunt happen, maar uiteindelijk toch verzuipt. (HA)
Openingsfoto Tom van Huisstede
