Nog geen tijd gehad om alle nieuwe releases door te spitten? Geen zorgen. We hebben weer zeven gloednieuwe tracks verzameld die je toch écht even moet checken.

Néomí
Do You Want To Be Honest?

Drie jaar geleden introduceerden we Néomí als slaapkamerliedjes-talent. Inmiddels zijn we een album en een billboard op Times Square verder, het kan hard gaan. Nadat ze een krabbeltje bij het Canadese label Nettwerk zette lijkt die exponentiele lijn verder door het dak te schieten, en onderstreept haar nieuwe Do You Want To Be Honest? haar recht op faam. Een nummer vol tegenstellingen; het is fragiel, maar ergens ook sterk. Het is zoet, maar heeft ook een bittere nasmaak. (SH)

St. Vincent
DOA (Soundtrack Death of A Unicorn)

Voor de horrorkomedie Death Of A Unicorn (release: 3 april) levert St. Vincent met DOA een track die perfect past bij de bizarre premisse. Een vader en dochter rijden per ongeluk een eenhoorn dood, waarna een miljardair het magische kadaver wil uitbuiten. Sinister en absurd. Hetzelfde ongemak zit in DOA: pulserende ritmes, scherpe gitaarriffs en haar kenmerkende ijle zang zorgen voor een beklemmende sfeer. Geen stijlbreuk voor St. Vincent, maar een soundtrackbijdrage die precies doet wat hij moet doen. Alsof je een sprookje inloopt en meteen voelt dat er iets niet klopt. (HA)

Little Simz
Free

Met Flood opende Simz’ haar aankomende plaat met een stevige vuist waar een middelvinger bovenuit steekt: ze is slimmer dan het onheil dat op haar aast. Op de tweede single van het album, het nieuwe Free, is ze niet op zoek naar strijd maar naar loslaten. ‘I think that love is forgiving yourself’, opent ze. In een zoektocht naar waar angst en liefde vandaan komen, concludeert ze dat de vraag deels buiten je ligt, maar het antwoord in de spiegel staat. Een klassieke vraag met een klassiek antwoord zou je zeggen, maar met Simz’ gevolgtrekkingen een filosofisch feest. (SH)

Dope Lemon
Sugarcat

Dope Lemon staat garant voor good vibes: ditmaal nog wat stralender dan bij zijn laatste immer blakende Kimosabè. De indierocksferen laat hij op Sugarcat even achterwegen en navigeert meer richting de surfpop. Dat doet ‘ie wel vaker, geen paniek. Angus Stone presenteert zich zowel tekstueel als op de hoes als een soort hedendaagse Austin Powers, coole kikker en international man of mystery. Het is de derde single van zijn aankomende album Golden Wolf (uit 2 mei), waarvan de titeltrack wél die klassieke indierocksound aanhoudt. Wat we van de rest van de plaat mogen verwachten, blijft dus nog een beetje een verassing. (SH)

CIEL
Call Me Silent

CIEL trekt op Call Me Silent ongekend donkere registers open. De track klinkt aanmerkelijk grimmiger dan hun eerdere werk. Michelle Hindriks haar ijle, emotionele zang contrasteert fraai met de fuzzy gitaarlagen en de stuwende baslijn. Het nummer bouwt langzaam op en trekt je steeds verder mee in verontrustende nevelen. De single zou de opmaat kunnen zijn naar het langverwachte debuutalbum. Tot die tijd blijft CIEL ons onverminderd fascineren met hun mengeling van fuzzy indierock, goth en shoegaze. En Brighton mag dan het thuishonk zijn, zangeres Hindriks komt ‘gewoon’ uit Groningen. (HA)

Polo & Pan, PawPaw Rod
A Different Side Of Us

De stijl van het Parijse duo Paul & Alexandre zou je kunnen omschrijven als een Frans-elektronische benadering van zonnige wereldmuziek. Na talloze EP’s zijn ze ook nog eens aanbeland bij hun derde volledige studioalbum 22:22, nog steeds wavy, surrealistisch en desoriënterend, maar de strakblauwe lucht maakt hier en daar ruimte voor lichte bewolking. Noem het volwassenwording. A Different Side Of Us gaat eenzelfde avontuur aan: als het begin van een thriller waarin alles nog koek en ei is, maar je voelt dat er iets niet helemaal klopt. (SH)

Sterling Bidler
Song With My Dog

Sterling Bidler (2003) is een experimentele muzikant uit Des Moines, Iowa. Hij opereert alleen en volgt stug zijn eigen bizarre logica. De nieuwe single Song With My Dog is ruim drie minuten punkchaos waarin gitaren ontsporen, drums stuiteren en Bidler klinkt alsof hij zich uit een dwangbuis probeert te schreeuwen. Zijn hond blaft mee. Het nummer is ruw en schreeuwerig, zonder te imploderen. De productie is lo-fi waardoor elk overstuurd detail nog net even wat harder binnenkomt. Bidler is uit hetzelfde gesticht ontsnapt als University. (HA)