Nog geen tijd gehad om alle nieuwe releases door te spitten? Geen zorgen. We hebben weer zeven gloednieuwe tracks verzameld die je toch écht even moet checken.

PinkPantheress
Tonight

PinkPantheress’ sound heeft de toekomst, maar leunt ook zwaar op het verleden. Op Tonight horen we haar een keer zonder 90’s breakbeats, maar trekt ze alsnog inspiratie uit de muziekgeschiedenis door Panic At The Disco’s Do You Know What I’m Seeing? te samplen. Tekstueel niet haar spannendste track, maar toch verslavend als altijd. Daarnaast hebben we kakelvers nieuws: Tonight is de lead-single van PP’s aankomende mixtape die negen tracks lang gaat worden. Een tracklist is al openbaar gemaakt, maar een titel of een releasedatum dan weer niet. Raar. (SH)

Sef
Hou Me Vast

’03. Hou Me Vast’ plaatst Sef op zijn Instagram. Na Voor Alles Bang en h-e-l-p tellen we niet alleen drie titels die wat triggeren, maar die ook ongetwijfeld onderdeel zijn van iets groters. Zoals we van Sef gewend zijn poëtisch ingestoken, kwetsbaar en eerlijk. Even diep als de tekst is de productie, die soms wat gas terugneemt en wanneer nodig perfect antwoord geeft op de ruimte die Sef op zijn beurt openlaat. Wordt vervolgd, toch Sef? (SH)

The Raveonettes
BLACKEST

The Raveonettes laveren tussen gruizige noise en melancholische melodieën en blenden daartoe kunstig shoegaze, garage en doo-wop. Eind april komt het productieve Deense duo met hun zoveelste album: Pe’ahi II. Blackest, de eerste track daarvan, begint verraderlijk gezapig. Alsof we een sessiemuzikant in een fout showpak verveeld horen pingelen op een glittergitaar met teveel echo erop. Maar binnen de eerste minuut is er kortsluiting en breekt de pleuris uit. Met meerdere onverwachte twists en slechts vier tekstregels misleidt Blackest ons keer op keer. (HA)

Loaded Honey
Lessons

Mochten de eerste honingzoete klanken je totaal in de war brengen (‘wacht even dit klinkt als’)… dat kan kloppen! Lydia Kitto en J Lloyd kennen we als vaste krachten van Jungle, alsof die het nog niet druk genoeg hebben. Ze blijken zelfs zó veel tijd over te hebben dat ze als Loaded Honey met een compleet studioalbum voor de dag komen. Love Made Trees kun je vanaf 6 juni in zijn geheel beluisteren, maar voor nu moeten we het doen met Lessons (en dat is geen straf). Alsof Jungle muziek maakt die commercieel niet hoeft te presteren. Exact hetzelfde sfeertje, maar dan om rustig een boekje op te lezen. (SH)

CARSICK
Pub Watch

CARSICK uit Salisbury maakt muziek voor nachten die overkoken. Pub Watch is een rauwe, opgefokte mix van postpunk en indie waarin zanger Joe zijn teksten niet zingt maar eruit spuugt als een naar bier riekende monoloog. Alles draait om zuipen, vloeken, meiden scoren en met een grote bek de kroeg uit worden gezet. Maar onder al die zeikzatte bravoure dreigt iets: de keyboards klinken als een alarm dat aanhoudend afgaat. Wanneer escaleert dit? CARSICK weet het antwoord niet, maar dendert door alsof morgen niet bestaat. Op 19 april staan ze op Dynamo in Eindhoven. (HA)

TV Girl, George Clanton & Magdalena Bay
Messy Hair

Importtarieven; niet leuk. Deluxe albums; vinden we wél leuk. Bij TV Girl en George Clanton betekent een deluxe uitgave niet twee of drie extra nummertjes, maar een verdubbeling van het originele Fauxllenium. TV Girl kennen we voornamelijk van hun romantische lo-fi hits, maar trekken op Messy Hair even de stoute schoenen aan. Daar zijn ze sowieso niet vies van, alleen zijn het nou eenmaal de weemoedige songs die de streams pakken. Het nieuwste uitstapje brengt ons all the way to the UK. Onverwachte garage-beats trekken ze nog verder door naar jungle-patronen. Warempel nog een geslaagd experiment ook. (SH)

The Reds, Pinks And Purples
I Only Ever Wanted To See You Fail

Glenn Donaldson, de man achter The Reds, Pinks & Purples, houdt niet van verrassingen. I Only Ever Wanted To See You Fail past dan ook naadloos in zijn gestaag groeiende collectie van melancholische miniaturen. De jangly gitaren worden vertrouwd omhuld door reverb. En opnieuw die berustende zang, die bijna verontschuldigende melodie en de subtiele weerschijn van een drumcomputer. De track klinkt alsof ie al jaren ergens sluimerde. Maar de weemoed in Donaldsons muziek is te echt, te eigen, om als behang te dienen. Dat maakt dat je hem blijft draaien, waarbij je elke keer iets dieper verdwijnt in dezelfde dagdroom. (HA)