Nog geen tijd gehad om alle nieuwe releases door te spitten? Geen zorgen. We hebben zeven gloednieuwe tracks verzameld die je toch écht even moet checken.
Tom Odell
Don’t Cry, Put Your Head On My Shoulder
Uit het niets werd Tom Odells hit Another Love opnieuw een hit, ditmaal onder een nieuwe, jongere generatie fans. Als je de hype zo in je schoot geworpen krijgt, moet je het ijzer smeden als het heet is. Dat is precies wat Odell gaat doen: er komt een nieuw album aan getiteld A Wonderful Life (5 september). Op basis van de eerste twee singles en aankomende titels als Prayer, Ugly en Can Old Lovers Ever Just Be Friends? wordt het weer een album dat je tranen er met geweld uit gaat rukken. De nieuwste single Don’t Cry, Put Your Head On My Shoulder doet precies wat de titel belooft, het biedt klassieke Odell-troost. Verrassend is ‘ie niet, maar het is Odell op z’n Odellst. (SH)
Neil Young & The Chrome Hearts
Talkin to the Trees
Neil Young lijkt met de jaren alleen maar strijdbaarder te worden, zo bewijst hij met de eerste drie singles van zijn aankomende album Talkin To The Trees (13 juni). Op de eerste twee tracks, Lets Roll Again en Big Change, opent hij de aanval op de huidige politieke staat van Amerika; ‘If you’re a fascist, then get a Tesla’. Op de nieuwe titelsong verruilt de Canadese legende zijn boosheid over fabrieken en fascisme voor liefde: zijn liefde voor de natuur en ‘hoe het was’. De storm aan nijdige gitaren van Youngs nieuwe band The Chrome Hearts is ook weer gaan liggen, we horen de zanger in zijn oorspronkelijke folkgedaante. Smullen. (SH)
DIIV
Return Of Youth
Ruim zeven minuten duurt Return Of Youth, een posttraumatische mijmering over verlies en voortgang. Begin dit jaar verloor Zachary Cole Smith met zijn gezin hun huis in de branden bij Altadena, Californië, vlak voordat zijn tweede zoon werd geboren. Hij zingt alsof hij nog worstelt met het ontbreken van een sluitend verhaal: ‘Is hope a lie?’ Die vraag blijft hangen. De gitaren cirkelen triest om elkaar. Het slot zakt gradueel weg zonder te eindigen. Smith noemt het nummer een snapshot dat de vraag opwerpt wat een thuis eigenlijk is. (HA)
St. Vincent & Mon Laferte
Tiempos Violentos
De derde versie van Violent Times, afkomstig van het album All Born Screaming (2024), ditmaal als duet. St. Vincent laat Mon Laferte instappen: Chileens-Mexicaans, geëngageerd en vocaal uitgesproken. Haar rauwe intensiteit schuurt tegen Annie Clarks beheerste frasering, wat de spanning vergroot. De tekst schakelt tussen Spaans en Engels, de muziek blijft ongewijzigd: langzaam, filmisch en met Bond-allure. Geen remix, maar eerder een herinrichting. De emotie ligt nu op twee gezichten. (HA)
Eefje de Visser
Onomkeerbaar
Onomkeerbaar betekent de geboorte van het tweede deel van Heimwee, het album waarmee Eefje de Visser afgelopen jaar opnieuw muziekcritici in hun handjes liet klappen. Op de eerste single doet de zangeres iets wat we niet van haar gewend zijn; ze zet percussie in als stuwende kracht. Eveneens dragen de staccato baslijn en Eefjes afwisseling tussen ritmische zang en haar vertrouwde zwevende vocalen bij aan verrassend groovy stukje Heimwee II. (SH)
Love Spells
Bones And All
Bones And All is één van de nieuwe tracks op The Love I Showed You Was Yours to Keep, de vers verschenen EP van Love Spells, het project van de Texaan Taegen C’aion Harris. Een fluisterstem, fuzzy gitaren, reverb, echo’s van Cigarettes After Sex, een zweem van The Haunted Youth – het zwelgt allemaal lekker weg. Veel spannender dan dat wordt het niet. Maar dat hoeft ook niet, voor wie verlangt naar een vlekkeloze afspeellijst vol ongedwongen indiedroompop. De track tikt alle hokjes aan: dromerig, wazig, romantisch, traag. Het wemelt inmiddels van de shoegaze-acts die allemaal klinken alsof ze op elkaars pedalboards spelen en Love Spells vormt daarop geen uitzondering. Maar als achtergrond voor een langzaam instortende zomerdag werkt dit uitstekend. (HA)
Hotline TNT
Break Right
Uit Brooklyn, geworteld in shoegaze en punk, schuift Hotline TNT met Break Right op naar een wat uitgekledere vorm van indierock. Eén gruizige gitaarlaag draagt de onderkoelde stem van Will Anderson, terwijl een spaarzaam pianoriedeltje af en toe door het oppervlak prikt – als regen op een beslagen raam. Voor het eerst schreef de voltallige band mee. Break Right is de derde en meest ingetogen voorbode van Raspberry Moon, het nieuwe album dat op 20 juni verschijnt. (HA)
