track reviews

9 tracks: Sufjan Stevens, David Gilmour, Courtney Marie Andrews

Weekend! OOR’s Randy Timmers (de vaste gids Koen is met zomerreces) bundelt de belangrijkste tracks van deze week en bespreekt ze. Ben je weer helemaal bij. Kijk hier voor onze recensies van de nieuwste albums.

Sufjan Stevens
America

‘Don’t do to me what you did to America.’ Tot wie richt Sufjan Stevens zich in America, de ruim twaalf minuten durende crematie van zowel zijn liefde voor als zijn geloof in het land? Trump? God? De mensheid? Wie het ook mag zijn en hoe we zijn woorden ook moeten interpreteren, één ding staat vast bij het beluisteren van de epische afsluiter van Sufjan Stevens’ komende album, The Ascension. En dat is dat er ook in de ogen van deze muzikaal geweldenaar iets goed mis is met de Verenigde Staten. Dat de eerste opzet van dit nummer door hem werd gemaakt tijdens hetzelfde proces waaruit vorige plaat Carrie & Lowell voortkwam, is goed te horen. America is een droevige, bijna wanhopige song en bevat een smeekbede (‘Don’t look at me like I’m being hysterical.’) van dezelfde emotionele zwaarte als de heftigste momenten van Carrie & Lowell. Muzikaal lijkt America echter in bijna niets op Sufjan’s diep persoonlijk en intieme meesterwerk uit 2015. Onder andere kille, schelle elektronica, spookachtige vocalen en in de leegte echoënde gitaarlijnen vormen een immense, duistere soundscape die lijkt af te brokkelen bij iedere stomp van de zware baslijn waar dit alles omheen cirkelt. Na acht minuten speeltijd valt het hele boeltje definitief uit elkaar en hoor je alleen nog de brokstukken, in de vorm van drillende drones en angstaanjagende ambient. Heftig. 

David Gilmour
Yes, I Have Ghosts

Wat zou de coronacrisis betekenen voor de carrières van achtergrondzangers- en zangeressen? In lockdown komen muzikanten die normaliter gebruik maken van hun diensten er namelijk achter dat ze ook de mensen om zich heen kunnen inschakelen voor de finishing touch. Zo werd David Gilmour door de situatie gedwongen om zijn dochter Romany te vragen met hem mee te zingen en spelen op Yes, I Have Ghosts. Een song die werd geschreven door zijn vrouw, auteur Polly Samson, en oorspronkelijk bedoeld was als onderdeel van haar audioboek. Een echte familieproductie dus, en dat hoor je ook wel. Yes, I Have Ghosts is een veilig en warm geproduceerd folkliedje met een glansrol voor Romany Gilmour’s harpspel en vocalen.

Jason Molina
The Mission’s End

Op 7 augustus verschijnt Eight Gates, volgens zijn label het allerlaatste album met ongehoord materiaal van de in 2013 overleden Jason Molina. Met zijn prachtig oprechte stemgeluid en melancholieke, bijna mystieke songs staat Molina in hetzelfde lijstje als bijvoorbeeld Jeff Buckley. Hij zei songschrijven als een doodgewone job te benaderen. Liedjes die hij minder geslaagd vond gingen net als gebruikte Post-it’s de prullenbak in. The Mission’s End, de tweede single van Eight Gates, heeft hij behouden, en je hoort meteen waarom. Het is een tijdloos kampvuurliedje van iets meer dan twee minuten waarop Molina je betovert met intiem gitaarspel, zachte zang en een boodschap die iedere dag herhaald mag worden. ‘We’re all equal along this path.’

Courtney Marie Andrews
How You Get Hurt

In 2018 pleitte cabaretier Dolf Jansen voor meer vriendelijkheid in de samenleving. Bij talkshows droeg hij een aantal keren een zwart shirt met in witte koeienletters de opdruk: ‘May your kindness remain’. Dat shirt had hij gekocht bij de merchandise booth van Courtney Marie Andrews, een countryzangeres die in 2018 een bescheiden doorbraak beleefde met een vierde album met die titel. Andrews heeft al een jaar of tien één van de sterkste stemmen in de countrymuziek, maar zong op May Your Kindness Remain voor het eerst ook echt songs waar je niet omheen kon. Zoals de foto op de albumhoes al suggereerde, voelt de plaat als een straal zonlicht die je huis doet oplichten. Hoe anders is het gesteld op How You Get Hurt, het vervolg. In twee jaar tijd viel Andrews’ leven door een nare relatiebreuk uiteen. Van de positieve instelling op haar vorige album is niets overgebleven. Titelsong How You Get Hurt is een ouderwetse tranentrekker met een droevige basis van sombere piano en huilende pedal-steel. Met natte ogen en een stem vol pijn blikt Andrews terug op de allermooiste tijden die ze met haar ex had, om uiteindelijk te concluderen dat haar pijn voortkomt uit de moed die nodig is om intens lief te kunnen hebben. ‘That’s how you get hurt. You let your guard down. You take a chance and then it doesn’t work out.’ Prachtig.

Beverly Glenn-Copeland
River Dream

Dankzij het internet ontstond er de laatste jaren ineens interesse voor de muziek van Beverly Glenn-Copeland, een jazzy folkzanger met een bijzondere achtergrond. De bijna 75-jarige Glenn-Copeland was in de jaren veertig de eerste zwarte student klassieke muziek aan het Canadese McGill-conservatorium en leefde daarnaast openlijk als homoseksueel terwijl homoseksualiteit destijds nog verboden werd. Na zijn studie ging hij door het leven als lesbische vrouw, om later te ontdekken dat hij transgender was. De geweldige albums die Glenn-Copeland in de jaren zeventig opnam zijn inmiddels overal te beluisteren en voor de coronacrisis trad de zanger zelfs weer op. In september verschijnt zijn eerste ‘nieuwe’ plaat in vijftien jaar tijd, Transmissions: The Music Of Beverly Glenn-Copeland. Het is een verzameling van zijn mooiste liedjes, zoals Ever New van meesterwerk Keyboard Fantasies. Maar er staat ook een nieuw nummer op. Het begin van het bloedmooie River Dreams toont de contouren van een folkliedje, maar dat liedje verandert door een caleidoscoop van keyboard-soundscapes en Glenn-Copeland’s bijna pastorale zang gaandeweg in iets groots en spiritueels. Het nummer is een perfecte introductie aan de unieke muziek van deze unieke artiest. 

Kanye West
Wash Us In The Blood (featuring Travis Scott)

Eindelijk weer eens track van Yeezy waarop ’s werelds meest onbegrepen en meest belachelijk gemaakte rapper geïnspireerd klinkt. Op Wash Us In The Blood keert hij in veel opzichten terug naar de sound en het thema van Yeezus, zijn laatste meesterwerk. Te midden een duizelingwekkende mix van snelle hand-drums, loeiende sirenes, vocal samples, bezwerende koorzang, techno-invloeden en een baslijn die dit alles rondpompt, smeekt Kanye de Goden om verlossing voor de zwarte mens en demonstreert gastrapper Travis Scott tegen de doodstraf. Beetje jammer dat Ye er weer een coupletje in moest stoppen dat zich laat samenvatten als ‘niemand vindt mij leuk’, maar dat hoort nu eenmaal bij zijn act, en weegt niet op tegen wat hij hier bereikt. Door Kanye hebben we het straks zelfs in de club over ons slavernijverleden. 

Bill Callahan
Pigeons

Slecht jaar achter de rug? Ach kind toch. Klim maar op schoot bij ome Bill. Ome Bill gaat een liedje voor ons zingen en dan komt alles weer goed. Op Pigeons, het eerste nummer van zijn nieuwe album Gold Record,  klinkt Bill Callahan wederom als een muzikant die op een geheel andere planeet leeft dan deze vaak hectische aardbol. Terwijl wij ons van hot naar her haasten en ons druk maken over van alles en nog wat, observeert Bill rijst etende duiven en een pasgetrouwde limousinechauffeur. Met een oprechte interesse in zijn onderwerpen, heerlijk droge humor en een betoverende, diepkalme stem omschrijft hij wat hij ziet terwijl hij zachtjes op zijn gitaar tokkelt. Spaarzame blazertjes en viooltjes kleden zijn liedje verder aan, maar te veel geluiden zouden alleen maar afleiden van het verhaal. ‘Hello, I’m Johnny Cash’, begint hij aan Pigeons. ‘Sincerely, L. Cohen’, sluit hij af. Deze man is van hun niveau. 

Sun Ra Arkestra
Seductive Fantasy

Sun Ra zelf is al jaren dood, pardon, teruggekeerd naar Saturnus, maar zijn orkest is nooit gestopt met muziek maken. Deze muziek werd de laatste twee decennia echter wel exclusief in een livesetting gemaakt. Pakweg september komt daar eindelijk verandering in, want voor het eerst in meer dan twintig jaar komt het Sun Ra Arkestra met een nieuw studioalbum. Goed nieuws, want met uitzondering van misschien Angel Bat Dawid ken ik geen enkele muzikant, band of ensemble dat ook maar een beetje in de buurt komt bij de geniale en maffe muziekstijl van Sun Ra en zijn volgelingen. Eerste track Seductive Fantasy, een nieuwe versie van een nummer dat al op het in 1979 verschenen On Jupiter stond, is alvast een trip die smaakt naar meer. Het nummer begint met een ontzettend catchy tuba-motiefje en breidt vervolgens uit met een alsmaar veranderend breisel van jazz- en circusgeluiden dat alleen gevisualiseerd kan worden – zoals Chad Van Gaalen ook deed voor de fantastische videoclip – als een soort knotsgekke paradeoptocht door de kosmos. Rond minuut acht beginnen de boodschappen van een Funkadelic-meisje uit outer space binnen te komen op de transmitter. ‘Who are you? What is your colour?’ vraagt ze. Het blijkt allemaal niet uit te maken, want ‘no matter who you are, we’re all living in the Space Age.’ 

Shirley Collins
Sweet Greens And Blues

Shirley Collins bracht in 2016 haar eerste album in bijna veertig jaar tijd uit en komt later deze maand met de opvolger, Heart’s Ease. De legendarische folkzangeres heeft normaliter een erg traditionele sound, zoals te horen op de eerste single Wondrous Love. Daar wijkt ze ietwat van af met Sweet Greens And Blues, het tweede liedje van de plaat, waarop Nathan Salsburg (van onder andere Joan Shelley) meespeelt. Met een lange, prachtige, kraakheldere intro blaast deze stergitarist het stoflaagje dat altijd op Collin’s muziek ligt de kamer uit. 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

A Hero's Death
album
Fontaines D.C.

A Hero’s Death

‘Een introverte, introspectieve plaat’ moest het worden, die ‘moeilijke tweede’, zo vertellen de mannen van de Ierse postpunktrots Fontaines D.C ...
Made Of Rain
album
The Psychedelic Furs

Made Of Rain

Je hebt vintage postpunkbands die zelfs op pensioengerechtigde leeftijd nog beluisterbaar nieuw werk uitbrengen (al houdt het na Wire en ...
Fontaines D.C.: 'De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys'
interview

Fontaines D.C.: ‘De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys’

Dit interview met Grian Chatten en Conor Deegan III, respectievelijk zanger en bassist van het Ierse Fontaines D.C., vond plaats ...

9 tracks: Sufjan Stevens, David Gilmour, Courtney Marie Andrews (track reviews) | OOR