column

'Bløf is een prima band, want ze stonden in Vera'

Toen ik op mijn achttiende in Groningen ging wonen, werd ik al snel fan van drie mensen. De eerste was een man in een spijkerjasje die altijd in Vera rondhing. Een sociaal project, dacht ik. Hij gedroeg zich alsof hij het druk had, maar ik zag hem nooit iets wezenlijks bijdragen. Zijn zwarte FC Groningen-pet wierp een schaduw over zijn gezicht, wat hem een nors uiterlijk gaf. Op een zaterdag stond hij ineens achter de draaitafels tijdens de Swingavond. Hij deed geen enkele moeite het publiek te behagen, wat de sfeer niet per se ten goede kwam, maar toch nam het me voor hem in. 

Dan was er de schrijver PePr, die in het tweewekelijkse periodiek Verakrant enkele kolommen vulde met zijn visie op de stand van de popmuziek. Deze Peter Prins, zoals ik hem in mijn hoofd noemde, maakte zich hard voor authenticiteit en prikte elke vorm van effectbejag meedogenloos door. Ook hield hij de lezer op de hoogte van de verrichtingen van het kelderdivisievoetbalteam DIO 4. Die interesseerden niemand een hol en dat was nou juist de charme ervan. 

En dan was er Peter Weening, de programmeur van Vera die zich niets aantrok van commerciële trends of de kleur van de cijfers in het kasboek. 

Ik herinner me een katerige vrijdagmiddag toen op de Groningse stadszender Oog TV een interview met Peter Weening werd aangekondigd. Het volgende moment verscheen de norse man met de pet in beeld. Enkele maanden later vertelde iemand mij dat de mysterieuze PePr diezelfde man was. Geen wonder dat De Donkere Kamer Van Damokles weinig indruk op mij maakte toen ik het onlangs voor het eerst las. 

Na veertig dienstjaren stopt Peter Weening binnenkort bij Vera. Hij zwaait af op de dag dat hij volgens de wet recht heeft op zijn pensioen. Dat lijkt in strijd met zijn voorkeur voor het tegendraadse, maar dat is schijn. Dat Weening vaak tegen de stroom in zwemt, wil niet zeggen dat hij per definitie tegen de norm is. Hij heeft zelfs Bløf geboekt. Het deed wat wenkbrauwen fronsen, maar uiteindelijk werd het hem door niemand aangerekend. De consensus luidde dat Bløf eigenlijk een prima band was. 

Mijn favoriete Weening-boeking is Sunburned Hand Of The Man, een psychedelische tig-koppige jamband uit Boston, die tot ruim na middernacht optrad voor hooguit vijftien bezoekers. Een kaartje kostte een paar euro. Jaren later zag ik de band in Paradiso. Er was niks aan. De eindtijd stond vast, het publiek van de aansluitende Noodlanding kwam nieuwsgierig-verveeld een kijkje nemen en op de posters bij de toiletten werden concerten aangekondigd waar je niets mee te maken wilde hebben. Hoe hautain het ook klinkt, dat doet de totaalbeleving geen goed.

Het is te hopen dat Vera een opvolger vindt die net zo eigenwijs is als Weening. In het jaar dat Showcolade Andere Tijden van de televisie verdringt, is het misschien lastig te verdedigen dat een gesubsidieerd poppodium slechts een beperkt en zeer specifiek publiek bedient, maar uiteindelijk komt dat iedereen ten goede. De kleurrijkste sierbloemen kunnen immers niet zonder de smerige wormen uit de ondergrond. Peter Slager van Bløf is overigens fan van The Smiths.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Tip voor vaderdag: het beste van OOR in een zwaar boek!
pre-order

Tip voor vaderdag: het beste van OOR in een zwaar boek!

De eerste druk was binnen no-time uitverkocht, maar inmiddels ligt er een verse voorraad van 'Want More? Het beste van ...
Foo Fighters halen woede van anti-vaxxers op de hals
nieuws

Foo Fighters halen woede van anti-vaxxers op de hals

Bij het eerste Foo Fighters-concert in ruim een jaar werd geprotesteerd door anti-vaxxers. Een groep dook op bij een optreden in ...
Iggy Pop voor exclusieve show naar Utrecht
nieuws

Iggy Pop voor exclusieve show naar Utrecht

Iggy Pop komt op 22 juni naar Utrecht voor een 'onvervalste Iggy Pop-show'. Dit zal de enige show in Nederland ...

'Bløf is een prima band, want ze stonden in Vera' (column) | OOR