Op 20 augustus 2025 kwam Brent Hinds – gitarist, zanger, banjospeler, eigenzinnige geest en medeoprichter van Mastodon – om bij een motorongeluk in Atlanta. Hij reed op zijn Harley-Davidson toen een SUV geen voorrang verleende en hem raakte. Hinds overleed ter plekke aan zijn verwondingen, 51 jaar oud. Met hem verdwijnt een virtuoos muzikant en een heel eigen manier van denken over wat metal kan zijn.
Hij ontwikkelde een stijl die onmiddellijk herkenbaar was: banjotechnieken die hij naar de gitaar vertaalde, metaalzware riffs die konden uitwaaieren in psychedelische spiralen, zuidelijke blues die in progstructuren werd gegoten. Sinds de oprichting van Mastodon in 2000 bepaalde hij mede de koers van een band die het genre steeds verder openbrak. Van de oceaanstormen van Leviathan (2004) tot de kosmische rouw van Crack The Skye (2009) en het monumentale tweeluik Hushed And Grim (2021): telkens weer stond zijn gitaar centraal in de storm.
Zijn stem, soms laconiek, soms rauw tot op het bot, gaf extra karakter aan een band die evengoed prog als sludge als southern rock in zich opnam. Tegelijk zocht Hinds altijd nieuwe uitwegen: Fiend Without A Face, West End Motel, Giraffe Tongue Orchestra en Legend of the Seagullmen boden ruimte voor experiment en grilligheid. Zelfs buiten de muziek verscheen hij kortstondig in de populaire cultuur, met een cameo in Game Of Thrones als wildling en later als wight.
Begin 2025 nam Hinds afscheid van Mastodon, officieel met woorden van respect over en weer. Kort daarna klonken er andere tonen. In interviews en online uitingen noemde hij zijn voormalige bandleden ‘horrible humans’ en stelde hij dat hij niet vrijwillig vertrok maar aan de kant werd gezet. Het was pijnlijk om te zien hoe een kwart eeuw gedeeld erfgoed uiteenrafelde in openlijke verwijten. Voor fans maakte het afscheid duidelijk hoe diep de kloof inmiddels was.
Mastodon had ook in Nederland een trouwe aanhang, met optredens op Pinkpop en Lowlands. Nog maar enkele dagen voor Hinds’ dood speelde de band – zonder hem – op Dynamo Metal Fest in Eindhoven, een optreden dat wrang onderstreepte hoe recent de wegen uiteen waren gegaan.
Hinds laat een oeuvre na dat zich beweegt tussen metal, prog en Americana, maar vooral getuigt van onstuimige energie.
Foto Bert Treep
