nieuws

COLDPLAY DEED GEHEIM OPTREDEN IN DE MELKWEG

Driehonderd prijswinnaars en tweehonderd, eh, VIP’s waren er gisteravond bij: het uiterst geheime optreden van COLDPLAY – in het kader van BNN’s ‘PopSecret’ – in de Amsterdamse Melkweg. Bedoeld als opmaatje naar zowel de nieuwe cd X&Y (release: 6 juni) als de in juni van start gaande wereldtournee, die Chris Martin en zijn mannen op 7 juli in het Arnhemse Gelredome brengt. Onder de VIP’s bespeurden we onze redacteuren Tom Engelshoven en Koen Poolman, die in OOR’s muzikale smakenspectrum meestal dusdanig lijnrecht tegenover elkaar staan, dat we ‘t wel een aardig idee vonden om beide heren afzonderlijk naar hun impressie te vragen. Aldus geschiedde. Het Melkweg-optreden wordt overigens rond de cd-release uitgezonden op tv (BNN) en radio (3FM).

VAT VOL TEGENSTRIJDIGHEDEN
Hun eerste optreden op continentale bodem sinds drie jaar, zegt Chris Martin, en natuurlijk moeten ze dat optreden eindigen met de song Amsterdam (hoe cheesy ook, zegt hij), die vier jaar geleden in de kleedkamer van de Melkweg ontstaan is. Inmiddels zijn Chris en zijn drie wat nondescripte bandgenoten wereldberoemd, en het oude materiaal toont deze avond makkelijk aan waarom. Zinnetjes, flarden, een basdeuntje, pianogeriedel, een rudimentair voortbeukende ritmesectie (wat een drummer), zomaar een wrang gitaarakkoord, een overslaande kreet van Chris Martin… ‘I was lost, I was lost (…) And the truth is, that I miss you (…) How long must I wait for this (…) You’re all yellow.’ Het zijn bijna mantra’s, die iedereen kent. In songs die zeldzaam gloeien, en die zowel een gevoel van triestheid als van intense vreugde oproepen.
En het middelpunt van deze geladen melancholie is Martin zelf, gebogen over de toetsen van zijn klavier, het midden houdend tussen een bochelaar en een klepperende ooievaar; tussen een ascetische monnik en een zwetend feestbeest; tussen een nerd en een modepop (in zijn designbloes met zweetgaten bij de oksel). In het vrije veld van het podium een springende, klapwiekende rasperformer (maar ook weer zo’n onopvallende figuur dat je hem op straat zo voorbij zou lopen).
Maar de nieuwe songs, die ‘fucking good’ zijn (zegt Chris), lijken het tegenstrijdigheden-drama dat Coldplay groot heeft gemaakt nog te missen. De broei ontbreekt. Maar ja, daarvoor zijn het nieuwe songs, laat ze maar lekker groeien. Overigens, hier de setlist (met dank aan onze fotograaf Peter Pakvis): Square One, Politik, Warning Sign, Speed Of Sound, God Put A Smile, X&Y, Yellow, Low, The Scientist, Til Kingdom Come, Clocks, What If. Voor de toegift stonden In My Place, A Message, Fix You/Swallowed en Amsterdam op het lijstje, maar daar werd van afgeweken (we telden slechts drie songs, waaronder wel In My Place en Amsterdam). Hoe dan ook: memorabele show. TOM ENGELSHOVEN

SEKS MET JE KLEREN AAN
Dat liedje van die clip in de regen, ja, dat ken ik wel: Clocks. ‘Yellow!,’ corrigeert collega Annemarie van Looij me. Als ze het spelen, herken ik het niet. Als de clip weer eens langskwam op tv dacht ik altijd: toch eens luisteren, die plaat. Maar het is er nooit van gekomen. Ik heb geen geschiedenis met Coldplay. Vind ze niet eens vervelend. Chris Martin is een goed mens, geloof ik. Wat ik van hem en zijn collega’s weet, werd kort voor aanvang van de show door collega-journalisten die de nieuwe plaat al gehoord hebben, onderuitgehaald. Coldplay – de nieuwe Coldplay – maakt geen meisjesmuziek (meer). Daar sta je dan.
Wie is deze band? Het eerste nummer is inderdaad behoorlijk stevig: Mogwai in een melodieuze bui en met een fatsoenlijke zanger, zoiets. Zou het dan nu eindelijk wat worden tussen Chris en mij? Het is een innemende man met een mooie, zuivere stem, nuchter, ‘gewoon’, een wereldster met zelfspot, concludeer ik vijf kwartier later. Maar zijn liedjes zijn voor meisjes. Ze gaan één voor één langs me heen. Geen idee wat nieuw is en wat oud. Ja, halverwege spot ik dan toch Clocks. Dit ken ik. Een waarlijk groots lied. Ook Scientist (dank je, Annemarie) is niet zomaar een liedje, weet ik na vanavond. Het zijn voor mij de uitschieters in een set vol gedragen pop van U2-kaliber (verzin hier zelf een leuke zin met de woorden passie, betovering, galm, stadions, vlaggen en een boerenschuur in Bethlehem). Coldplay herinnert mij er vooral aan waarom ik als tiener wegliep met The Smiths en een hekel had aan Bono en Jim Kerr – nog steeds trouwens (in goedheid schuilt iets saais, denk ik).
Maar goed, vervelend wordt het niet. Coldplay verstaat wel degelijk de kunst om stadionpop ‘klein’ te houden, innemend, intiem, persoonlijk, zoals afsluiter Amsterdam (met Chris Martin achter de piano) bewijst, en dat is al heel wat. Een fan zal ik niet gauw worden, ook niet na de nieuwe plaat, en als ze negen liedjes h

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?'
muziek in coronatijd

‘ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

COLDPLAY DEED GEHEIM OPTREDEN IN DE MELKWEG (nieuws) | OOR