column

'Tergend langzaam zullen we uit het dal kruipen'

Aan het begin van de coronacrisis schreef ik op deze plek een flauw stukje over het After Corona Inhaalslag Megafestival. Heel 2020 zou er geen ruimte zijn voor livemuziek en in januari 2021 zouden we alles in één klap inhalen. Ik had bewust overdreven, dan kon het alleen maar meevallen. Op het moment van schrijven was er nog geen festival afgelast. Als we het over corona hadden, dan spraken we over weken. Niemand leek te weten – of te willen weten – dat we langer dan een jaar in de shit zouden zitten.

Niet alleen de duur van de crisis had ik te rooskleurig voorgespiegeld: het idee van zo’n plotseling bevrijdingsfeest is totaal van de pot gerukt. Tergend langzaam zullen we uit het dal kruipen. Dertig bezoekers, vijftig, honderd, toch weer dertig, alleen toegang met een recente negatieve test of een vaccinatiepaspoort. Bier drinken wordt een zootje met die mondkapjes en we mogen maximaal met vier personen uit hetzelfde zakje MDMA pinken.

Maar of het nou april, juli of december wordt, of misschien nog later: ooit zullen we weer met z’n allen in stinkende zaaltjes en volle festivaltenten staan. Op voorwaarde dat die er nog zijn: het is de vraag hoe de muziekwereld uit de crisis komt.

Het eerlijke antwoord is dat niemand het weet. Uiteraard wordt er volop gespeculeerd. De verwachtingen vallen grofweg in twee categorieën uiteen. Allereerst is er het horrorscenario, gestoeld op de shockdoctrine uit de gelijknamige bestseller van Naomi Klein. Hierin beschrijft ze hoe louche politici en het grootkapitaal crises misbruiken om economische hervormingen door te voeren. Vertaald naar de huidige situatie zou dat bijvoorbeeld betekenen dat leegstaande podia en festivalweiden aan ontwikkelaars worden verkocht, terwijl de subsidiekraan wordt dichtgedraaid met de smoes dat het herstel van de economie voorrang verdient.

Eerlijk gezegd geloof ik daar niet zo in. Landelijke politici proberen nog wel eens stemmen te winnen door over de spitzen van een of andere Randstedelijke balletgroep te pissen, maar op lokaal niveau kom je daar niet mee weg. Nederlanders weten maar al te goed dat de coverband op het jaarlijkse dorpsfeest ook onder ‘cultuur’ valt en uit dezelfde potjes wordt betaald.

In het positieve scenario is er sprake van een nieuwe orde die avontuurlijker en vooral eerlijker is. Omdat grote Amerikaanse acts niet meteen deze kant op komen, zullen we onze podia voorlopig vullen met lokaal spul. De gedachte is dat bezoekers er massaal achter komen dat The Sweet Release Of Death leuker is dan Foo Fighters.

Hoewel dat laatste ontegenzeggelijk waar is, zal nationalisering het niveau niet omhoog tillen. Zelfs de kenners van OOR stemden vorige maand slechts vier Nederlandse albums in de eindejaarlijst, en dat was een record. We hebben de rest van de wereld hard nodig.

Het lijkt mij waarschijnlijk dat we één of twee tussenjaren krijgen, waarin het niet zo gek veel uitmaakt wie er optreedt en waar dat gebeurt, het is allang fijn dat er weer iets kan. Daarna zal alles weer worden zoals het was. En gelukkig maar: het was eigenlijk best leuk en er viel alsnog genoeg te zeiken. Precies goed dus.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

De totale overgave van Bono: een duik in zijn autobiografie
achtergrond

De totale overgave van Bono: een duik in zijn autobiografie

62 is nog jong, in de huidige rock & roll-wereld. Toch heeft Bono z’n memoires al voor de eeuwigheid vastgelegd ...
Christine McVie (79) van Fleetwood Mac overleden
nieuws
fleetwood mac

Christine McVie (79) van Fleetwood Mac overleden

Christine McVie van Fleetwood Mac is op 79-jarige leeftijd overleden. De zangeres en toetseniste sloot zich in 1970 aan bij ...
Stromae en Paolo Nutini op Down The Rabbit Hole 2023
nieuws

Stromae en Paolo Nutini op Down The Rabbit Hole 2023

Ook IDLES, Slowthai, Froukje, Phoenix, Romy, Sleaford Mods, Weval, Working Men's Club en The Whitest Boy Alive komen naar de ...

'Tergend langzaam zullen we uit het dal kruipen' (column) | OOR