Film

Concertfilm Eefje de Visser is beslist geen half werk

Onlangs kreeg OOR’s recensententeam vanuit de hoofdredactie de vraag wat onze favoriete platen van het jaar 2020 tot nu toe waren en zoals altijd gaf ik een fout antwoord. Ik was net terug van een Black Lives Matter-demonstratie en om een punt te maken schoof ik Who Send You?, de protestjazzplaat van Irreversible Entanglements naar voren. Een geweldig album, maar zeer zeker niet mijn meest beluisterde plaat. Die (twijfelachtige) eer komt toe aan Eefje de Visser, die met Bitterzoet mijn favoriete Nederlandstalige album aller tijden heeft gemaakt. Een dromerig meesterwerk op de grenslijn tussen dance en pop dat bijna een half jaar na z’n release een nog even betoverende werking heeft als toen ‘ie net uitkwam. 

Fotografie Illias Teirlinck

Bitterzoet: de concertfilm is in essentie wat de titel aangeeft dat het is: een concertfilm. In pakweg anderhalf uur spelen de Visser en haar band simpelweg de show die ze eigenlijk in tientallen clubzalen zouden geven. Toch is de performance ook een leerzame ervaring. De concertfilm werd namelijk opgenomen in Robot Studio’s, de woning en tevens thuisstudio van de Visser in België, waar ook haar partner en een ander bevriend stel verblijven. Het is een prachtig huis met een lange geschiedenis dat vol muziekapparatuur staat en waar, zoals de Visser in de korte introductie vertelt, ook regelmatig bandjes en andere muzikale vrienden over de vloer komen om muziek te maken. Een inspirerende en professionele omgeving dus. Een plek waar meesterwerken als Bitterzoet geboren kunnen worden. Dat zie je en dat voel je. 

Het is dus ook een plek waar constant op hoog niveau wordt gemusiceerd. Hoewel de Visser en haar achtergrondzangeressen-slash-danseressen op hun blote voeten op een groot karpet staan op te treden, lijkt Bitterzoet: de concertfilm dus totaal niet op de honderden woonkamerperformances die we de afgelopen maanden voorbij hebben zien komen. Er is niets onbeholpens of knulligs aan deze film. Zelfs de ‘quarantainemomentjes’, zoals het achtergrondgeluid van een brommer die buiten de straat uitrijdt tijdens opener Groen, lijken onderdeel van de show. Het is een perfect geproduceerd werk; een professionele performance in een inspirerende én mooie setting, opgenomen in de hoogst mogelijke geluids- en beeldkwaliteit.

Het had dus meerwaarde om afgelopen vrijdag de première van de film mee te maken in het Paard te Den Haag, dat voor het eerst sinds maart weer open was voor concertpubliek, hetzij in de financieel onhoudbare anderhalve meter-setting. Want zoals de dolgelukkige directrice al zei, wijzend naar de grote speakers naast het videoscherm boven het podium: dit geluid kun je thuis niet nabootsen.

Het is bijna ongelooflijk hoe Eefje de Visser in pakweg tien jaar tijd en van album op album is gegroeid. We leerden haar kennen als een stereotype singer-songwriter met kekke luisterliedjes. De destijds vijfentwintigjarige de Visser stond toen nog stokstijf achter de microfoon, haar gitaar altijd stevig voor de borstkas, als een soort schild. Inmiddels mag ze zich met recht een performer noemen. In de film zien we haar dansen – coronaproof, middels veel handgebaren – en zingen vanuit een diep plekje in haarzelf. Ze heeft perfecte controle over haar prachtige stem. Op gepaste momenten, zoals in het bulderende refrein van Lange Vinnen, zet ze extra kracht achter haar vocalen. Haar gitaarliedjes hebben inmiddels plaatsgemaakt voor genuanceerde dancepopproducties met veel beter lopende songteksten en verschillende soorten synthsounds. De gitaar wordt er, als een ouwe vriend die mag rusten, vooral bijgehaald in gastrollen, zoals voor een fijne solo in het slot van het op plaat veel kalere Oh. 

Net als bij een ‘echt’ concert hoort te gebeuren, gebeurt er in de film van alles om de show niet te statisch te laten zijn. Zo begint de band overdag te spelen, met de shutters open, maar halverwege het optreden is het blijkbaar avond geworden. Tijdens de openingsnoten van Zwarte Zon worden er LED-balkjes op de vloer geplaatst. De shutters gaan ineens dicht en de schemerlampen aan. De dansbewegingen van de Visser en haar collega’s worden eveneens sensueler. De werkdag is voorbij, het nachtleven begint. In de dansbare tracks die volgen, beginnen de LED-lampen te flitsen en wordt er middels een wazig filtertje over de cameralens een overtuigend psychedelisch sfeertje gecreëerd. 

Bitterzoet: de concertfilm is geen half werk. Hoewel de opbrengst van de film zal worden verdeeld onder de Visser’s crew, voelt het geen moment als een snel in elkaar geflanst corona-liefdadigheidsproduct dat al z’n waarde verliest wanneer de concertzalen eindelijk weer volledig open mogen. Het is een professioneel aangepakte, perfecte registratie van een fantastische performance van een topmuzikante in haar prime. Waar bestellen we de Blu-ray?

Bitterzoet: de concertfilm is deze week nog te zien in verschillende concertzalen. Kijk hier voor meer informatie.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

A Hero's Death
album
Fontaines D.C.

A Hero’s Death

‘Een introverte, introspectieve plaat’ moest het worden, die ‘moeilijke tweede’, zo vertellen de mannen van de Ierse postpunktrots Fontaines D.C ...
Made Of Rain
album
The Psychedelic Furs

Made Of Rain

Je hebt vintage postpunkbands die zelfs op pensioengerechtigde leeftijd nog beluisterbaar nieuw werk uitbrengen (al houdt het na Wire en ...
Fontaines D.C.: 'De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys'
interview

Fontaines D.C.: ‘De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys’

Dit interview met Grian Chatten en Conor Deegan III, respectievelijk zanger en bassist van het Ierse Fontaines D.C., vond plaats ...

Concertfilm Eefje de Visser is beslist geen half werk (Film) | OOR