tips

De 5 albums en tracks van deze week: The Strokes, Billie Eilish, Tame Impala en meer

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En waar hou je op? OOR‘s Erik van den Berg (leider van het recensententeam) en Koen Poolman (beheerder van de redactieplaylist) selecteren de vijf albums – deze week even vier – en tracks die je écht moet horen.

Albums van de week

Tame Impala
The Slow Rush

Een knock­out werd het nét niet, maar het vierde album van Tame Impala – geestes­ kind van muzikaal magiër Kevin Parker – bevat weer meer dan genoeg ear candy, waarin elementen uit vijftig jaar popmuziek worden samengeperst tot een hypermodern geluid. ‘Bewonderenswaardig album.’ Lees hier volledige de recensie.

Bambara
Stray

Kort door de bocht: zet Nick Cave voor een licht psychotische rockband met een voorkeur voor broeierige sfeertjes en je hebt Bambara. Afgepaste doses twang en reverb zorgen voor de juiste gotische lichtval en de met een dwingende bariton uitgeruste Reid Bateh doet de rest. Lees hier volledige de recensie.

The Kik
Jin

The Kik is de zoveelste band die zichzelf opnieuw probeert uit te vinden door naar analoge synthesizers te grijpen, maar de eerste die daardoor in plaats van retro juist een stuk moderner klinkt. Het is vooral te danken aan Dave von Raven dat The Kik nog als zichzelf te identificeren is. Lees hier volledige de recensie.

Nathaniel Rateliff
And It’s Still Alright

Met band The Night Sweats maakt Nathaniel Rateliff stampende rock en soul, waarmee hij de laatste jaren behoorlijk wat platen verkocht. Zijn soloalbums, waaronder dit nieuwe And It’s Still Alright, gebruikt de zanger klaarblijkelijk om tot rust te komen. ‘Een heel fijne luisterplaat. Lees hier volledige de recensie.

Tracks van de week

The Strokes
At The Door

We hebben ’m inmiddels allemaal gehoord en we denken er allemaal het zijne van. Er schijnen zelfs mensen te zijn die ‘m mooi vinden. Laten we hopen dat Fabrizio Moretti na het opnemen van At The Door de rest van de band, Julian Casablancas met z’n synths voorop, het oefenhok uitgeflikkerd heeft en eens lekker hard en lang is gaan drummen. Totdat zijn oude vrienden smeekten om weer terug te mogen komen en mee te mogen spelen – zonder synths.

Billie Eilish
No Time To Die

Er zijn heel veel mensen die van James Bond houden. Misschien nog wel meer dan er fans van Billie Eilish zijn. Samen vormen ze de halve wereldbevolking. No Time To Die zal vandaag de streaming records dan ook wel breken. Wéér een record. Na de grand slam bij de Grammy’s. En ja, Billie is ook de jongste muzikante die ooit een liedje voor agent 007 mocht schrijven. No Time To Die is zo groots en dramatisch als je van een James Bond-tune mag verwachten. Sommige mensen zullen ‘m zelfs intiem en breekbaar noemen. En James Bond heldhaftig.

De Lux
Cool Up

Ik kende ze vooral als neo-discoduo, maar Sean Guerin en Isaac Franco uit Los Angeles lijken verblind door het neonlicht de verkeerde club binnengestapt te zijn en zich opeens op een duistere new wave-dansvloer terug te vinden. Zo moet het in 1982 in The Haçienda geklonken hebben, de funk van A Certain Ratio, 23 Skidoo, Medium Medium en al die postpunkers die de disco, funk en andere zwarte muziek omarmden. Na het euforische Everybody’s Alright is Cool Up de tweede hit van De Lux die zo uit de sampler van James Murphy had kunnen komen. Het blijkt een oud nummer uit de tijd van debuut Voyage (2014) dat is blijven liggen. Goed dat ze ‘m teruggevonden hebben.

King Princess
Ohio

Na Pussy Is God leek ze voorbestemd om razendsnel de rangen van Christine, Janelle, Billie et all te bestormen, maar er volgden drie vrij slappe popsingles. Maar ze is pas 21. En echt wel meer dan de kroonprinses van de genderqueer nation, bewijst ze met het stevig rockende Ohio. Mikaela Mullaney Straus uit New York is volwassen en komt nu ook lekker stuurs, bijna macho voor de dag. ‘That was a good one’, concludeert ze zelf instemmend na het loeiende slotakkoord.

Spencer.
2much

Zou hij rossig, bleek en Brits zijn, dan was hij King Krule. Maar dat is ie niet. Spencer. (met punt) is een 20-jarige zwarte muzikant uit New York. Hij schreef dit liedje vorige zomer in Los Angeles, stad van Frank Ocean, Tyler, The Creator, Syd, Matt Martians en Steve Lacy, een gezelschap waarin hij zich ongetwijfeld thuis zal voelen, geen idee of ze elkaar ontmoet hebben. Dat moment zal ongetwijfeld komen, want Spencer. (opgepikt door 4AD) bulkt van het talent en etaleert dat op hetzelfde rafelige snijvlak van r&b, hiphop, funk en indie pop. En hij komt binnenkort spelen: 6 maart in Paradiso (bovenzaal) en 7 maart in de Bird, Rotterdam.

PS. Stom. Vergeet ik helemaal deze nog: Working Men’s Club – White Rooms And People. Hun derde hit op rij. Nou ja, het spreekwoordelijke bloemetje voor Valentijnsdag dan maar. Nog zoiets dat ik elke keer vergeet.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Winnen! Tickets voor XXXL Platenbeurs en een vinylpakket
winactie
xxxl platenbeurs

Winnen! Tickets voor XXXL Platenbeurs en een vinylpakket

In de IJsselhallen in Zwolle komen zondag 23 februari meer dan 100 internationale standhouders samen voor de XXXL Platenbeurs ...
Rage Against The Machine kondigt Europese data aan
nieuws

Rage Against The Machine kondigt Europese data aan

We keken al een beetje jaloers naar de overzeese concerten die werden aangekondigd voor de reünietour van Rage Against The ...
De Crowes versus het gekraai in Paradiso Noord
concert

De Crowes versus het gekraai in Paradiso Noord

The Black Crowes zijn terug op het oude nest. Chris en Rich Robinson hebben oud zeer bijgelegd en vieren het ...

De 5 albums en tracks van deze week: The Strokes, Billie Eilish, Tame Impala en meer (tips) | OOR