In de speciale zomereditie van OOR vragen we 33 kenners, liefhebbers en visionairs naar hún favoriete plaathoes aller tijden. Vandaag: uw gastheer Jeroen van Erp. Mede-oprichter van ontwerpbureau Fabrique (o.a. de websites van Rijksmuseum, Lowlands) en hoesdesign voor Simple Minds, Daryll-Ann en vele anderen.
De éigenlijke zwanenzang van The Beatles toont de Fab Four tijdens de oversteek naar hun toekomst, vastgelegd op de ochtend van 8 augustus 1969 door fotograaf Ian McMillan, pal voor de deur van – toen nog – de EMI Studios in Londen. Inmiddels een bedevaartsoord, Brits cultureel erfgoed, destijds een doodnormaal zebrapad.
‘De hoes van Abbey Road is gewoon en bijzonder tegelijk. Bijzonder, omdat het The Beatles zijn en ze zo keurig achter elkaar in de pas lopen – behalve Paul als je goed kijkt. Gewoon, omdat het niks meer is dan vier jongens die over het zebrapad lopen. Het brengt echter wel de grootste popsterren van dat moment eventjes heel dichtbij. De eenvoud is de kracht. Op de uitvoering is van alles aan te merken: was bijvoorbeeld de foto niet beter geweest zonder die witte kever en had McMillan niet precies midden op de weg moeten staan? Maar dat doet er allemaal niet toe. We zouden de foto nu een snapshot noemen, reclamejongens praten dan over slice of life fotografie. Binnen de context van die tijd was dat heel bijzonder.’
McMillan maakte die ochtend in totaal zeven foto’s, zes van The Beatles op het zebrapad en eentje van het straatnaambord waar toevallig een vrouw in een blauwe jas voorbijliep, die uiteindelijk op de achterkant belandde. ‘Het duurde alles bij elkaar naar verluidt tien minuten. Hij stond op een ladder van drie meter hoog, dat was fotografisch een goede zet. Het versterkt het perspectief van de zebrastrepen en geeft de foto meer diepte.’
De Abbey Road-hoes is vaak geïmiteerd, ook door McCartney zelf. ‘Geciteerd, kun je beter zeggen. Ik verzamel alle versies die ik tegenkom in een mapje op mijn laptop, er zitten inmiddels meer dan tweehonderd plaatjes in, van andere hoezen zoals die van Red Hot Chilli Peppers in hun sokken tot aan varianten met Lego-poppetjes.’ Hoewel eerder opgenomen, verscheen na Abbey Road nog de feitelijke scheidingsplaat Let It Be. ‘In een zielloze hoes met vier doorsnee foto’s van de individuele Beatles. Het kon niet symbolischer.’
