In de speciale zomereditie van OOR vragen we 33 kenners, liefhebbers en visionairs naar hún favoriete plaathoes aller tijden. Vandaag: Lot van Teylingen. Vocalist van de Rotterdamse postpunkband Library Card, maar ook grafisch ontwerper en illustrator. De mooiste hoes? ‘Een vrij onmogelijke vraag.’
‘De ultieme plaathoes moet je het gevoel geven dat je een bijzonder schatkistje hebt opengemaakt, hij moet je uitnodigen om de plaat op te zetten zonder dat je hoeft te kijken hoe de band of de nummers heten. Een aantal van mijn favoriete platen heb ik ontdekt door ze puur vanwege het artwork te kopen en er thuis pas achter te komen hoe het klinkt.’ Feitelijk werkt het bij Van Teylingens eigen werk ook zo. ‘Ik vind het fijn als de beelden die ik maak corresponderen met het gevoel of de intentie van de muziek waar ze voor zijn. Het liefst doe ik dat wel een beetje met een omweg, zodat er nog iets te gissen overblijft en het niet te letterlijk op elkaar antwoordt. Verder werk ik graag in lagen en met duidelijk zichtbare texturen, het moet menselijk en tastbaar voelen.’
De imperfecties van het maakproces zijn daarbij welkom. ‘Die worden onderdeel van de afbeeldingen. En soms vergroot ik ze zelfs uit.’ Tot de inspiratiebronnen van Van Teylingen behoren illustratoren en grafisch ontwerpers als Bráulio Amado (bekend van hoezen van Ben Howard, Amyl And The Sniffers, Róisín Murphy en Django Django), Anna Haifisch, Nick Dahlen en Rokuro Taniuchi. ‘Allemaal beeldmakers waar ik erg veel bewondering voor heb. Op hun eigen manier zijn ze er goed in om op een subtiele manier narratieven in hun werk te laten doorklinken. Verder haal ik ook veel inspiratie uit middeleeuwse illustraties en oude Japanse houtsnedes; die scheve, soort naïeve beeldtaal vind ik heel gaaf.’
Gevraagd naar de mooiste albumcover aller tijden is Van Teylingen duidelijk. ‘Dat is een vrij onmogelijke vraag. Er zijn ontzettend veel hoezen die steengoed zijn om verschillende redenen. Maar de meest recente plaat die ik heb opgezet puur omdat het artwork me intrigeerde, was Four Portraits Of The Same Ugly House van Pebbledash, een vrij nieuwe Ierse shoegazeband.’
