In de speciale zomereditie van OOR vragen we 33 kenners, liefhebbers en visionairs naar hún favoriete plaathoes aller tijden. Vandaag: Peter Te Bos. Hij gaf UDS z’n logo en Lowlands z’n smoel – en schopt met Claw Boys Claw nog altijd tegen de schenen van de gevestigde orde. De godfather van het rock & roll-design in de lage landen.
‘Waarom Some Girls? Omdat er om te beginnen een geweldige track op staat. Ik weet nog dat ik de eerste keer Miss You draaide en dacht: wat is dit voor rare shit? Maar na een minuut of tien was ik totaal verkocht. Wat mij betreft had de band zich op dat moment opnieuw uitgevonden.’
Hij vervolgt: ‘Grafisch gezien is het een geweldige hoes, met allerlei beeltenissen van beroemheden zoals Brigitte Bardot, Marilyn Monroe en Raquel Welch. Als klap op de vuurpijl mocht het album binnen een week niet meer verkocht worden vanwege die dames, de rechten waren niet geregeld, haha!’ De zwart-witte gezichten, vijfentwintig stuks, staan op de binnenhoes en zijn zichtbaar doordat er gaten zijn gestanst in de buitenhoes. Daarop zijn pruiken afgebeeld met daarbij een naam en prijslijst, alsof je een catalogus openslaat.
Te Bos: ‘Er is geweldig gebruikgemaakt van het fenomeen cut-out. Hiermee wordt de verpakking veel meer dan alleen maar een dichte hoes. Alle gezichten zijn voorzien van rode lipsticks, allemaal net out of place. Wat ik sterk vind, is dat het allemaal kleine beeltenissen zijn – en toch vormen ze een sterk geheel.’ Te Bos maakte naam met zijn typische knip-en-plak stijl. ‘Er zit een ontzettend grote vorm van handmatigheid in de Some Girls-hoes. Ik vind het belangrijk dat als je een plaat uit de kast trekt, je iets in je handen hebt wat ook door handen is gemaakt. Het gaat er toch om dat je als koper mee wordt gesleurd in de sfeer van het album. En dat doet Some Girls als geen ander.’
Te Bos ontwierp talloze bandlogo’s en albumhoezen, onder andere voor zijn eigen band Claw Boys Claw. Zijn artwork voor Mental Floss For The Globe van Urban Dance Squad, met het beroemde embleem-logo, is een classic. ‘Ik vind het belangrijk om een beetje de geijkte deuren in te trappen. Maar het moet ook wérken, als postzegel én als megaposter.’
