In de speciale zomereditie van OOR vragen we 33 kenners, liefhebbers en visionairs naar hún favoriete plaathoes aller tijden. Vandaag: Robert Muda. ‘Huisontwerper van Excelsior’ vindt hij te veel eer, maar hij kan leven met ‘bekend van vele Excelsior-hoezen’. Zijn signatuur? ‘Ik hou van heldere taal en een verhaal.’

‘Idealiter vertelt een hoes iets over de muziek. Maar da’s eigenlijk heel lastig, want hoe vertaal je muziek naar beeld of typografie? Het blijft de interpretatie van de ontwerper, die dus niet per se universeel is. Dat maakt het telkens weer een uitdagende opdracht, maar óók een interessant ontwerpproces.’

Of Robert Muda’s streven gelukt is, mag eenieder zelf bepalen: gewoon wat hoezen van Excelsior-acts als Alamo Race Track en Danny Vera erbij pakken en de muziek opzetten. En vergeet daarbij vooral Show van Hallo Venray niet, volgens de maker zijn meest geslaagde. De blikvanger: zo’n iconische witte lichtbak waarmee theaters aan hun gevel de optredende acts aankondigen. ‘Ik ben met fotograaf Michel Mees naar bioscoop The Movies in Amsterdam gegaan, waar zo’n ding hangt. Ik heb toen echt met een grote trap, letter voor letter, al die songtitels aangebracht.’

Tijdens zijn opleiding tot grafisch ontwerper aan de kunstacademie in Enschede zat Muda al snel op een muzikaal spoor. ‘Ik kreeg les van Johan Visser, bekend van het legendarische Idiot Records. Hij vond ’t wel leuk dat ik alles wat ik deed relateerde aan muziek. Ik wilde beslist in díe hoek van het ontwerpvak terechtkomen.’ De mooiste hoes aller tijden bevindt zich wat Muda betreft in jazzkringen: In ’n Out van Joe Henderson, een Blue Note-plaat uit 1965. Reid Miles ontwierp ’m. ‘De typografie is heel beeldend. In al z’n eenvoud en helderheid toch heel sterk. Daar hou ik van.’

Als we even bij ónze wereld – die van de popmuziek – blijven, dan gaat Muda voor How Dare You! van 10cc, van het beroemde Britse ontwerperscollectief Hipgnosis. ‘Zo’n hoes waar echt een verhaal in zit. Althans, je kan er als kijker allerlei verhalen bij verzinnen.’ Want inderdaad, wie zijn die man en die vrouw die in een ouderwetse split-screen met elkaar bellen? Waarom is hij boos en zij verdrietig? En dan is er nog dat mysterieuze ándere stel, dat zowel opduikt in het fotolijstje op zijn bureau als in de auto in haar tuin…