In de speciale zomereditie van OOR vragen we 33 kenners, liefhebbers en visionairs naar hún favoriete plaathoes aller tijden. Vandaag: Spinvis. Muziek heeft de nadruk in zijn werk, maar iedere release van Spinvis is een totaalkunstwerk. Hoezenfanaat als hij is, kiest Erik de Jong uiteindelijk toch voor z’n jeugdliefde.
‘Jazzzzzz…’, mailt Spinvis meteen terug, met de hoes van Dave Brubecks Time Out uit 1959 als voorbeeld. Een schilderij van S. Neil Fujita, een Hawaiiaan van Japanse origine, die als vaste ontwerper van Columbia Records ook het artwork van o.a. Miles Davis en Charles Mingus verzorgde. ‘Maar ik vind al die jaren vijftig jazzhoezen supermooi’, legt hij even later uit. ‘Niet alleen qua abstractie, ook de typografie is uit duizenden herkenbaar. Vaak staat de playlist al helemaal op de voorkant, mooie letters, kleurrijke figuren. En ik ben niet eens zo’n enorme jazzfanaat. Alleen die hoezen… te veel moois om op te noemen.’
Wat zijn eigen oeuvre betreft, gaan vorm en inhoud bij Spinvis-albums altijd samen. ‘Die cassette van mijn debuut was natuurlijk een uitgesproken beeld, daar stonden letterlijk de demo’s van die plaat op. Hanco Kolk maakte de tekeningen voor Tot Ziens, Justine Keller, die ik nog steeds heel goed vind samengaan met de muziek – al geldt dat voor de illustraties voor Trein, Vuur, Dageraad van Doris Konings ook. Toch maak ik het liefst alles zelf. Misschien is het totaalpakket van Be-bop-a-lula wel het meest geslaagd, met mijn eigen schilderij. Het hangt in mijn studio en als ik er weer naar kijk, denk ik nog steeds: ja, dit is de juiste feel, zo is die plaat ook. Logisch, ze komen immers uit hetzelfde hoofd.’
En zijn absolute favoriet? ‘Tja, dat hangt zó samen met hoe de muziek tot jou spreekt. En Selling England By The Pound betekent al m’n hele leven lang zoveel voor me. Met gelukkig ook een prachtig kunstwerk op de hoes.’ Namelijk The Dream van de Engelse kunstenares Betty Swanwick. Oorspronkelijk een potloodtekening, voor de hoes ingekleurd met waterverf. Vanwege de zin ‘Me? I’m just a lawnmower / You can tell me by the way I walk’ uit I Know What I Like tekende ze er speciaal nog een grasmaaier bij. ‘Mijn plaat aller tijden’, besluit Spinvis. ‘Is het dan ook de beste hoes? Tja, voor mij wel.’
