En de muzikanten, zij ploeteren voort… Lazen we in de vorige OOR al over de ‘freak-out time’ die Bruce Springsteen in 1975 moest doorstaan om zijn doorbraakplaat Born To Run af te ronden (‘Het zwaarste wat ik ooit heb gedaan, ik heb er nachten om gehuild’), precies vijftig jaar later is het de grootste, zo’n beetje laatste rockster van de moderne tijd die met hangende schouders zijn verhaal doet in OOR: Kevin Parker van Tame Impala.

‘Een diep, donker gat dat elk stukje van mij leegzuigt’, zo noemt hij het uitbrengen van muziek. ‘Een intense, emotionele reis’, waarbij één weifelende recensie van zijn nieuwe plaat Deadbeat (zoals in OOR) hem al kan vervullen met diepe vertwijfeling en zelfhaat (sorry, Kevin). Zo gaat dat dus. Het eeuwige geworstel van de scheppende mens. Muzikanten die telkens weer het uiterste van zichzelf vragen om iets waardevols neer te zetten – en dat vervolgens met gesloten ogen de wereld in sturen, in de hoop dat het een beetje begrepen en gewaardeerd wordt.

Albums uitbrengen, op een podium gaan staan; het vraagt wat van een mens. Al zijn er ook types als Ralf Hütter natuurlijk. De visionairs. De Bowie’s, de Byrne’s, de Björks, een rijtje waarin de Kraftwerk-leider moeiteloos thuishoort. Kleine kans dat hij weleens nagelbijtend op zijn geëvolueerde pocket calculator zit te scrollen, hopend dat de recensenten hem een beetje welgezind zijn. Alle vergezichten die Kraftwerk op de mensheid losliet, zijn uitgekomen. De muziek is de wereld over gegaan. Er is een heel genre uit de grond gestampt. Boing, boom, tschak.

Geen wonder dat we een tevreden man aantroffen op Paleis Soestdijk, tijdens een zeldzame ontmoeting met het Duitse instituut. Dat we daags na het interview nog een exclusief coverontwerp kregen toegestuurd, op maat gesneden voor OOR en geïnspireerd door onze recente hoezenspecial, zegt wat over de Gründlichkeit waarmee team Kraftwerk opereert.

Zo zal de popwereld altijd bestaan uit ploeteraars en visionairs. Tobbers en zieners. En uit Stephen en David Dewaele, die stiekem tot de eerste categorie behoren, maar – zo leren we uit het Soulwax-interview – bij wijze van defense mechanism gewoon dóórgaan. Nooit omkijken, altijd voorwaarts, voordat de onzekerheid kan toeslaan.

Dat gezegd hebbende: tot zover. Wij, de ploeteraars van OOR, hebben een kerstspecial te maken.

De nieuwe OOR!

Bestel ‘m hier.