column

'De kleine pleister op een wond van wéér een jaar'

Er is een plaat die mij vorig jaar door de festivalloze zomer heeft gesleept. De zomer van 2020 die een bitterzoete schoonheid kende. Doordrongen van het drama in de zorg vlogen wij festivogels niet uit, maar bleven we in onze kooitjes. De grootse saamhorigheid die normaal gesproken bezit neemt van het festivalterrein straalden wij nu vanuit onze huizen uit over het land. Heel Nederland Megaland.

Maar als de festivalblues zich dan toch even meester van me maakte, was daar The 1975. Midden in de eerste golf verscheen hun plaat Notes On A Conditional Form. En die bleef niet zonder kritiek; te lang, te veel, te pompeus. Maar in tijden van festivalmalaise bleek de zwakte van die plaat ook een kracht te zijn. Die rommelige mix van popstijlen die het je met zijn ruim tachtig minuten bijna onmogelijk maakte om het tot het einde vol te houden – het leek wel een festival.

Over de grens genereert nieuw werk van The 1975 altijd wel de nodige buzz. Singles belanden in hitlijsten, platen in jaarlijsten. Maar hier ging het verschijnen van NOACF vrijwel geruisloos voorbij, werd het bijbehorende concert zelfs teruggeplaatst van Ziggo Dome naar AFAS Live. Misschien zijn wij ook wel gewoon te nuchter voor de ooit aan heroïne verslaafde frontman Matty Healy, die nog steeds overkomt als een met zichzelf ingenomen, labiele emotiener. Wel een beetje raar, 32 jaar…

Toch komen zijn doorleefde hartenkreten op een of andere manier altijd bij me binnen. Kijk, als Chris Martin zingt over meisjes, kan ik niet anders dan gniffelen. ‘You’ve got a higher power, got me singing every second, dancing every hour’… Doe ‘s normaal man, je bent een papa van 45. Of als Billie Eilish me toebijt dat de ‘hills burn in California / Don’t say I didn’t warn ya’, dan voel ik me toch een beetje betutteld. Doet Billie harder haar best dan ik?

Maar bij The 1975 voelt alles echt. Alles resoneert, of het nou over wereldproblemen gaat of over meisjes. Matt Healy begrijpt mijn innerlijke puber. Nou, bij die puber in mij is er van de saamhorigheid van vorig jaar nog weinig over, sinds Minister Dansen-met-Janssen onlangs ook het laatst overgebleven restje van de festivalzomer door de plee trok. Natuurlijk, champagneproblemen, want je zal maar keihard moeten vechten voor je gezondheid of die van anderen. Maar rond de festivals trekt die nare geur van wanbeleid maar niet weg. Fieldlab schmieldlab.

Mijn strijdlust van ooit is veranderd in onmachtige woede. Maar Notes On A Conditional Form is er nog steeds. Chagrijnig leg ik hem toch nog maar eens in de speler en verdomd, hij doet het nog steeds, track voor track is het een festival gevangen in één plaat. Streaming is het verwachtingsvolle lopen van tent naar tent. People is de moshpit. Roadkill het Americana-bandje dat je nog niet kende. Tonight is het groepje dat je eigenlijk te commercieel vindt, maar dat toch op de mainstage staat.

Shiny Collarbone de harde technobeats in de late nacht. Jesus Christ (met heldin Phoebe Bridgers) het folkbandje waarbij je in het begin van de middag je kater wegspoelt. Birthday Party het geouwehoer in het gras met mensen die je niet kent. En Guys de vermoeide gelukzaligheid waarbij je na de laatste avond het terrein verlaat. ‘The best thing that ever happened.’ 

Het is misschien een wel erg kleine pleister op een wond van wéér een jaar, maar wie weet scheelt het iets. Gooi je ramen open, schenk jezelf in en pak Notes On A Conditional Form erbij. En zet ‘m op.

Foto Amy van Leiden

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Mercury - Act 1
album
Imagine Dragons

Mercury – Act 1

Wanneer je niet opgroeit in een woonwagenkamp of middenin de harde kern van ADO Den Haag is de kans groot ...
De originele OOR-recensie van 'Use Your Illusion I & II'
30 jaar oud

De originele OOR-recensie van ‘Use Your Illusion I & II’

Op 17 september 1991, nu dertig jaar geleden, bracht Guns N' Roses 'Use Your Illusion I & II' uit. Dit ...
Beefheart! Kanye! De sleutel­platen van Mauro Pawlowski
sleutelplaten

Beefheart! Kanye! De sleutel­platen van Mauro Pawlowski

In het jaar waarin OOR 50 wordt, is ook Mauro Pawlowski de 50 gepasseerd. Een kosmisch toeval… OOR is it?’, ...

'De kleine pleister op een wond van wéér een jaar' (column) | OOR