15 jaar oud

De OOR-recensie van 'Whatever People Say I Am...'

Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, dit weekend vijftien jaar oud, brak in z’n eerste week alle verkooprecords en verzilverde qua succes én inhoud een maandenlange hype zoals Engeland die lang niet gezien had. Dit is de oorspronkelijke OOR-recensie.

Illustratie Typex

Zou iets of iemand ’t in de popgeschiedenis ooit hebben klaargespeeld; een zaal als de Londense Astoria (capaciteit: 1600 man) uitverkopen voor er goed en wel één singletje van je is uitgebracht? Ik verwed er mijn promo-exemplaar van Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not om dat deze vier Sheffieldse, eh, snotapen de eersten zijn. En let wel: ’t is een bijzonder promo-exemplaar, want het ding sleepte me moeiteloos door de schemerige oase van leegte en slechtgezindheid die de decembermaand van oudsher is. Voor mij dan. Om maar te zeggen; de Arctic Monkeys maken ’t waar.

En je hoeft niet eens tiener te zijn – ik zou bijna zeggen: integendeel – om hun teksten te ‘snappen’ en hun muziek opwindend te vinden. Want qua scherpte, observatievermogen, trefzekerheid, humor, flair en bravoure doet zanger/gitarist/ tekstschrijver Alex Turner weinig onder voor zijn pendanten uit de jaren zestig (Ray Davies), zeventig (Paul Weller), tachtig (Morrissey), negentig (Jarvis Cocker, Damon Albarn) en zelfs later (Mike Skinner aka The Streets).

Leuk ook om te lezen hoe een bijkans vergeten punkpoëet als John Cooper-Clarke – koop subiet diens cd Snap, Crackle & Bop zodra je ‘ m in de ramsj aantreft – anno nu een voorbeeld is voor zo’n 19-jarig jochie. ‘Witty observations of small-town life’, heet het ergens en het is van alle tijden. En dus droomt Alex zijn tienerdromen en zingt over meisjes, bandjes, discotheken en hangovers, al schuwt ie ook het zwaardere werk niet: When The Sun Goes Down (de nieuwe single) verhaalt over straatprostituees. Perhaps Vampires Is A Bit Strong But… is ongekend venijnig en het ingetogen Mardy Bum klinkt aandoenlijk schuldbewust (‘Oh I’m in trouble again, aren’t I / I thought as much / ‘Cause you turned over there / Pulling that silent disappointment face / The one that I can’t bear’).

Muzikaal zit de boel ondertussen keurig op één lijn met de jeugdige geestdrift in de teksten: de dertien popsongs op dit debuut klinken stuk voor stuk heerlijk gretig en onstuimig, terwijl de ideeën bijna over elkaar heen rollen en men nauwelijks steekjes laat vallen. In elk nummer is wel ruimte voor óf een slim intro óf een maffe hinkstap-break óf een onverwacht koortje óf een speelse knipoog richting funk (Fake Tales Of San Francisco) dan wel zonnige dansmuziek (Dancing Shoes), terwijl sommige liedjes ook, gewoon, van nature – en vrijwel achteloos – pakkend en groovy zijn (Still Take You Home).

Broodnodige muzikale meerwaarden overigens, want wie de plaat in één keer afluistert, herkent direct de sluimerende eenvormigheid in Turners stembuigingen en zangmelodieën. Maar da’s detailkritiek, slotsom: griezelig goeie plaat, worden de Arctic Monkeys groter dan Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs bij elkaar? Houdt de paus van popmuziek?

DE NIEUWE OOR IS UIT!

Bestel ‘m hier.

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Altin Gün: Turks erfgoed voor een nieuwe generatie
interview

Altin Gün: Turks erfgoed voor een nieuwe generatie

Op hun nieuwe plaat Yol slaat het Amsterdams-Turkse collectief onmiskenbaar nieuwe paden in. In gesprek met de kopstukken van een ...
Recensie: 'Carnage' haalt het beste in Cave naar boven
track by track

Recensie: ‘Carnage’ haalt het beste in Cave naar boven

Carnage (Bloedbad) borduurt in zekere zin verder op het muzikale procedé achter Ghosteen. Tegelijkertijd zijn de nummers veel rustelozer ...
Voor slechts 2,95 euro lees je alles van OOR digitaal!
abo-actie

Voor slechts 2,95 euro lees je alles van OOR digitaal!

Neem nu een abonnement op OOR.NL Premium en krijg de eerste maand gratis! Daarna betaal je €2,95 per maand (maandelijks ...

De OOR-recensie van 'Whatever People Say I Am...' (15 jaar oud) | OOR