20 jaar oud

De originele OOR-recensie van 'Amnesiac' (2001)

Op 4 juni 2001 bracht Radiohead Amnesiac uit, slechts zeven maanden na Kid A. Dit is de originele OOR-recensie (OOR 11, 2 juni 2001).

Kid B or not Kid B? Dat is inderdaad de vraag die we met z’n allen stelden toen bekend werd dat een half jaar na de re­lease van het controversiële Kid A een nieuw Radiohead-album zou worden uitgebracht. Enerzijds waren er de geruchten dat het uit restmateriaal van de Kid A-sessies opgetrokken Amnesiac weer een toegankelijke, meer songgerichte aanpak zou laten horen. Aan de andere kant fluis­terden Radlohead-insiders dat het vijfde album qua experi­menteerzucht niet voor zijn voorganger zou onderdoen. De waarheid? Die ligt zoals gewoonlijk weer ergens in het mid­den, om preciezer te zijn: ergens rechts van het midden van OK Computer en Kid A.

Ook op Amnesiac zijn gitaren een zeldzaamheid, worden de songs grotendeels vanuit sfeer, samples en andere (veelal spookachtige) geluiden opge­bouwd en doemen de mistflarden van Kid A regelmatig op. Opener Packt Like Sardines In a Crushd Tin Box – met zijn drumcomputer, repetitief zoemende keyboardpartij en rare, unieke geluidjes – zou niet op Kid A misstaan. Evenals het zeer experimentele, door het betere knip- en plakwerk tot stand gekomen sfeerstukje Pulk/Pull Revolving Doors, het onheilspellende Like Spinning Plates of het twee minuten durende bluesy gitaarspel dat Hunting Bears heet en zo onder een spaghettiwestern gemonteerd kan worden.

Morning Bell/Amnesiac, nu zonder de Joy Division-beat, kennen we nog van Kid A. Daarnaast waart op Amnesiac hier en daar toch ook de geest van OK Computer rond. In het ronduit prachtige Knives Out bijvoorbeeld, een van de weinige nummers die wel een redelijk helder schema heeft en waarin flonkerend gitaarspel de boventoon voert. Het behoort, samen met de single Pyramid Song en de licht jazzy nachtclubsong You And whose Army?, tot de meest toegankelijke liedjes van het album.

Amnesiac is voor het grootste gedeelte dus geen plaat die je even achteloos con­sumeert. Hier moet je voor gaan zitten, het over je heen laten komen en het aan nadere studie onderwerpen. Niet één keer luisteren en dan wegleggen, nee, nog een keer opzetten die plaat. Dan pas ontdek je de geheime deuren waarachter onpeilbare diepten schuilgaan en wordt Amnesiac een film die elke keer uit andere beelden bestaat, een fascinerende soundtrack die per draaibeurt spannen­der, kleurrijker en ietsje duidelijker wordt.

Een vaag en experimenteel werkstuk, oordeelde ik eerder ten aanzien van Kid A. Nee, hij is briljant, reageerde collega Erik Van den Berg. Met Amnesiac bewijst Radiohead voor de tweede keer in zeven maanden hoe goed belde kwalificaties samen kun­nen gaan.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Tip voor vaderdag: het beste van OOR in een zwaar boek!
pre-order

Tip voor vaderdag: het beste van OOR in een zwaar boek!

De eerste druk was binnen no-time uitverkocht, maar inmiddels ligt er een verse voorraad van 'Want More? Het beste van ...
Foo Fighters halen woede van anti-vaxxers op de hals
nieuws

Foo Fighters halen woede van anti-vaxxers op de hals

Bij het eerste Foo Fighters-concert in ruim een jaar werd geprotesteerd door anti-vaxxers. Een groep dook op bij een optreden in ...
Iggy Pop voor exclusieve show naar Utrecht
nieuws

Iggy Pop voor exclusieve show naar Utrecht

Iggy Pop komt op 22 juni naar Utrecht voor een 'onvervalste Iggy Pop-show'. Dit zal de enige show in Nederland ...

De originele OOR-recensie van 'Amnesiac' (2001) (20 jaar oud) | OOR