25 jaar oud

De originele OOR-recensie van 'Odelay' (1996)

Op 18 juni 1996 bracht Beck zijn grootste succesplaat Odelay uit. OOR’s Bert van de Kamp kreeg het album als eerste te horen en schreef de volgende recensie over het nu 25-jarige album.

In ’94 maakte Beck in één klap naam met de culthit Loser, wat hem een contract met Geffen Records opleverde, resulterend in het crossover-album Mellow Gold. Dat hij van vele markten thuis was, bewees hij door tegelijkertijd nog een verzameling rariteiten (Stereopathetic Soulmanure) én een regelrechte folkplaat (One Foot In The Grave) uit te brengen.

Het jaar daarop bleef het echter verdacht stil. De plaat die toen had moeten uitkomen is er nu eindelijk, heel toepasselijk Odelay (O delay), en staat bol van de eigentijdse dansritmes, obscure samples en pakkende deuntjes. Beck is hiertoe een samenwerkingsverband aangegaan met het deejay-duo Mike Simpson en John King, beter bekend als The Dust Brothers.

Dat hij van hiphop, folk en gitaarnoise hield wisten wij al, maar nu blijken ook funk, soul, wereldmuziek (India) en house tot Becks favoriete muzieksoorten te behoren. Ja, zelfs Easy Tunes! De maf houdt gewoon van alles! Zo loopt in het nummer Jackass een sample van Them (It’s All Over Now, Baby Blue) van begin tot eind door. Popkwissers kunnen hun hart ophalen.

Beck speelt zelf bijna alles: diverse gitaren, harmonica’s en toetsenborden, maar ook bas en drums. Verder zijn er een reeks van gastmusici uitgenodigd voor specifieke geluiden, zo speelt Jon Spencer ‘keychain’ in het nummer Diskobox.

Ik heb de Odelay al enkele weken in huis en raak er niet op uitgeluisterd. Het gaat werkelijk alle kanten uit en ook de grappen zijn niet van de lucht. Zo hoor je aan het begin van Where It’s At doodleuk de pickup-naald in de groef zakken: hier begint kant 2! In dit ook op single verschenen nummer komt trouwens een Nederlandse deejay voorbij die AC/DC aankondigt (dag Hubert!).

Beck past hier op geïnspireerde wijze de collagetechniek uit de beeldende kunst toe op muziek. Het is pure geluidsmagie met af en toe een rustig liedje (Ramshackle). Het is het doorprikken van clichés, het openen van nieuwe deuren, maar ook gewoon lekker keten in de studio. En dat komt over. Heerlijke zomerplaat en een waardige opvolger van Mellow Gold.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Foo Fighters delen discoplaat met Bee Gees-covers
luisteren

Foo Fighters delen discoplaat met Bee Gees-covers

De Foo Fighters hebben het debuut van de Dee Gees gedeeld. Op het album 'Hail Satin' spelen Dave Grohl en ...
Eric Clapton: 'Vaccinatiebewijs is discriminatie'
nieuws

Eric Clapton: ‘Vaccinatiebewijs is discriminatie’

Eric Clapton weigert optredens in zalen waar alleen bezoekers met een vaccinatiebewijs binnen mogen. Hij noemt de maatregelen discriminerend ...
Pukkelpop 2021 gaat toch niet door: 'Onmogelijk'
nieuws

Pukkelpop 2021 gaat toch niet door: ‘Onmogelijk’

Pukkelpop 2021 gaat niet door. De organisatie ziet geen mogelijkheid om het festival te organiseren met de huidige coronaregels in ...

De originele OOR-recensie van 'Odelay' (1996) (25 jaar oud) | OOR