muziek in coronatijd

'Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch'

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in de muziekwereld in coronatijd. Elke dag een korte beschouwing.

Openingsfoto Bart Heemskerk

27 mei
De nabije toekomst is Dutch

Vakantie wordt behelpen. In het nieuwe normaal is de Achterhoek Vietnam, Zuid-Limburg Down Under, Nieuw-Zeeland Zeeland en wie gaat hiken in the high north doorkruist niet Lapland maar Appingedam. Dat heeft zeker voordelen. Bij een nieuwe uitbraak ben je zo thuis en plak je er twee geriefelijke quarantaineweken aan vast. Een ontspannende gedachte. In het nieuwe normaal gaan we voorlopig ook geen internationale acts zien toeren. Ook al kunnen de zalen misschien weer overal open. Waarom zouden overheden potentiële coronabommen van het ene land naar het andere laten reizen? In busjes volgepropt met musicerende arbeidsmigranten? Om in potentiële brandhaarden (clubs, zalen, festivals) viraal loos te gaan? Bands en hun crews staan waarschijnlijk ook niet te popelen. Net New York of Londen overleefd, nu even lekker Madrid of Bergamo plat spelen? Hoe kom je terug bij moeders pappot als die idioot op de eerste rij niet in zijn elleboog niest? Toerisme en toeren hebben dezelfde bottom line. Zonder vaccin zit de boel op slot. Daarom gaan we fietsen in Nederland. Daarom krijgen nationale muzikanten zo meteen een tijdje het rijk alleen, internationale acts worden een mooie herinnering. De nabije toekomst van ons livecircuit is Dutch. For the time being tenminste. 

26 mei
Charli

Ik weet niet of Charli XCX het beste quarantainealbum van dit coronatijdperk heeft gemaakt. De tijd zal het leren. Ik denk het wel. Ik vermaak me in ieder geval zeer met How I’m Feeling Now. Thuis in mijn, eh, verlichte quarantaine, terwijl ik het yogamatje uitrol. Dat Charli (Brits, bivakkerende in Los Angeles) de beste quote in huis heeft van iemand die thuis in quarantaine een album heeft gemaakt lijdt geen twijfel: ‘Het voelde gek om in een microfoon te staan schreeuwen over mijn relatie terwijl mijn vriend in de kamer ernaast een puzzel maakte.’ Terwijl ik me op de zonnegroet probeer te concentreren, knalt How I’m Feeling Now de speakers uit, in volle levenslust, krachtig, spannend, tikje gefrustreerd. Charli XCX is 27. Ze zou de time of her life moeten hebben. Ze maakt bangers voor grote podia (zalen, clubs, festivals), maar nu even niet. Nu even dit. Noodgedwongen voor (en vanuit) de huiskamer. Het lot van de jeugd. Charli brengt ‘nu’ in mijn huiskamer. Ze blijft bruisen, corona or not. Vrouwen trekken de kar. Charli’s album geeft me alles wat pop hoort te geven, terwijl mijn vriendin in de kamer ernaast een puzzel maakt.

25  mei
Spread the word

Update! Meer dan 50.000 mensen tekenden de petitie Liefde voor Muziek, waarin de regering wordt opgeroepen de zwaar getroffen Nederlandse livesector te steunen. Je kon erover lezen in AD, Parool, Trouw en Volkskrant, horen op Radio 2, 3FM (3voor12) en Slam FM. Heel veel artiesten tekenden. Van Boef tot Frank Boeijen, van Kensington tot De Toppers. Hier een (grote) greep: Roxeanne Hazes, Henny Vrienten, Famke Louise, De Staat, The Ex, De Dijk, Canshaker Pi, Akwasi, Typhoon, Rob de Nijs, Di-Rect, Chef Special, Lois Lane, Danny Vera, Navarone,  Normaal, Merol, Henk Koorn, Eefje De Visser, Claw Boys Claw, Alex Roeka, Iris Hond, Andre Hazes jr, Floor Jansen, Jeangu Macrooy, Anneke van Giersbergen, Bizzey, Blasterjaxx, Blaudzun, Pip Blom, DJ Jean, Bökkers, Hans Dulfer, Bella Hay, Benjamin Herman, De Kift, DeWolff, De Jeugd Van Tegenwoordig, Diggy Dex, DJ Isis, Rowwen Hèze, E, Anne Soldaat, Spinvis, Tim Knol, Paulusma, Jett Rebel, Metropole Orkest. Nog welkom aan boord: Anouk, Ilse De Lange, Golden Earring, Bløf, Racoon, De Kik, Lil Kleine, Ali B, Kraantje Pappie, Gers Pardoel, Marco Borsato, Within Temptation en Douwe Bob. Spread the word, deel de petitie …  op je socials met je achterban. Op naar de 100.000.

22 mei
Bericht uit de platenzaak

Lang weekend, shoppen mag én kan weer. Op gepaste afstand, looplijnen volgen en handjes wassen. Wat let je? Op naar de platenzaak voor een ouderwets potje crate digging. Support your local record store én back to normal. Met Pasen, het vorige lange weekend, zat de coronaschrik er nog goed in. Toen ging troostmuziek (Hazes, Shaffy, Matthäus Passion) opvallend veel over de gedesinfecteerde toonbank van Concerto in Amsterdam, (niet) toevallig mijn local record store. Die tendens is voorbij. ‘Dat we allemaal weer een beetje op weg zijn naar het normale, merken wij ook’, zegt winkelier Alex. Oftewel: ‘The Strokes, Pearl Jam en The Weeknd lopen goed door.’ En Nederlandse artiesten? ‘Eefje De Visser, die blijf je verkopen. En Ilse de Lange, vooral online.’ De drie bestverkochte albums bij Concerto in de afgelopen week? ‘U Kin B The Sun van de Canadese Americana-zangeres Frazey Ford op drie, Straight Songs Of Sorrow van Mark Lanegan op twee, Reunions van Jason Isbell op één. Hors categorie en ‘by far’ best verkopend: Illmatic van Nas, een speciale limited reissue op vinyl van de hiphopklassieker uit 1994 ter ere van het 65-jarig bestaan van Concerto.

20 mei
Liefde voor muziek

De voltallige Nederlandse muziekindustrie lanceert vandaag de campagne Liefde voor Muziek, middels een pamflet waarin met klem wordt gewezen op de economische en culturele noodzaak tot behoud van de (live)muzieksector. Deze crisis begon met bezorgde telefoontjes, ontreddering, angst, ongeloof, een vloek, maar dan: ACTIE, verwoede discussies, zoomen, zoomen, zoomen, best wel eens botsende ego’s, maar hey, snel staan de neuzen alweer dezelfde kant op, immers: alles voor de goede zaak, want dit gaat zoveel mensen aan, niet alleen professionals of artiesten, maar ook het publiek, niet alleen al de duizenden die er van eten, maar ook al de duizenden die ervan genieten. En zie: alle partijen scharen erachter, de een na de ander betuigt zijn/haar steun en tekent en teken en tekent. Iedereen – vriend en soms ook vijand  – vindt zich in deze drie geweldige, alleszeggende woorden: Liefde Voor Muziek. De lijst van ondertekenaars leest als de who is who van iedereen die er toe doet in de Nederlandse muziek(industrie). Onderteken de petitie ook zelf. Laat de minister in Den Haag maar eens goed weten waar wij voor staan. Volgende maand wordt het resultaat van deze petitie aan de minister van OC&W overhandigd.

TEKEN DE PETITIE

19 mei
Op de barricade!

Vroeger had je de Stichting Popmuziek Nederland (SPN), door mij ooit het Kremlin aan de Wibautstraat genoemd. Deze ging in 1997 over in het Nationaal Pop Instituut (NPI), gevestigd in een vorstelijk Amsterdams pand waar voorheen Fantasio huisde. Directeur was Jaap van Beusekom (speelde banjo en steel bij CCC Inc.), een prachtkerel en lastpak ineen. Wanneer de minister en zijn/haar ambtenaren het in hun bolle kop haalden om de pop te negeren, of – nog kwalijker – popbelangen voor een zoveelste keer ‘ernstig’ te schaden, dan reisde Jaap schamperend en briesend af naar Den Haag om ze aldaar de oren te wassen, verschrikkelijke dingen in te peperen en net zo lang het leven zuur te maken tot ze weer helemaal op het rechte (pop)spoor zaten. Met in zijn kielzog juriste Margriet Koedooder, die je ook beslist om een boodschap kon sturen. Dan konden ze in Den Haag de borst nat maken. En anders zette Jerney Kaagman (Earth & Fire) namens B.V. Pop haar tanden wel in de ministers nek. Moest je het ook niet mee aan de stok krijgen. Zodra corona voorbij is als de wiedeweerga een krachtige poplobby optuigen. Met superpitbulls als Jaap, Margriet en Jerney.

18 mei
Blue Monday

Als Michael Houellebecq gelijk heeft dat corona historische processen versnelt die al aan de gang waren, dan was Ian Curtis een pionier op het deelterrein ‘afname van menselijke contacten’. Een profeet. ‘Geen gezellige jongen’, schreef Paul Evers in 1979 al. Joy Division luisterde je in het donker, in je eentje, je vertelde er niemand over. Unknown Pleasures is niet gemaakt voor massaconsumptie. Niet voor Instagram, niet voor een ’special’, of voor op een cool T-shirt. De moderne gruwel van het ‘delen’ was nog niet aan de horizon verschenen. Rimbaud stopte op zijn twintigste met dichten, Ian Curtis verhing zich op zijn drieëntwintigste. We hadden maar weinig tijd, zong hij in Insight. De enige volzin die OOR hem ooit ontfutselde gaat over dagdromen bij het op en neer duwen van een wagen met ‘katoenen spullen’ in een fabriek. ‘Ik hoefde verder niet na te denken.’ Hij was niet langer bang. Ian Curtis wilde helemaal niet populair worden. Daar zong hij niet voor. Die Amerikaanse tournee was niks voor hem. Vandaag precies veertig jaar geleden, moest het daar gewoon eindigen. Blue Monday, de dans-hit van New Order, een groot verraad van artistieke idealen noemen? Vandaag mag het. Morgen weer gezellig verder.

Bestel de nieuwe OOR hier!

15 mei
Verveling

De dagen verglijden. Wakker worden, werken, wandelen, boodschappen doen, sporten, slapen. Quiz, Netflix, persconferentie, puzzelen, yoga, taart bakken. Imploderend drama. Sterven is statistiek. Angst is afstand houden met of zonder mondkapje. Vrijdag was altijd het bruisend begin van het weekend. Daar keek je de hele week naar uit. Friday On My Mind. De hort op, kroeg in, concertje pikken, dansen, sjansen, bingo wanneer de huidhonger in de nacht kon worden bevredigd. Duizenden popsongs gaan erover. Volgens de Franse auteur Michel Houellebecq gaat een ‘virus zonder eigenschappen’, dat ‘de merkwaardige indruk wekt een non-event te zijn’, weinig interessante boeken opleveren. Want hoe schrijf je over een pandemie die ‘banaal, oersaai en niet eens seksueel overdraagbaar’ is? Voor popmuziek lijkt de prognose hoopvoller. Verveling leverde bij uitstek altijd al fantastische popsongs op. ‘Despite all the amputation / She could dance to a rock ‘n’ roll station (Velvet Underground, 1969: Rock & Roll). Arcade Fire bezingt het fenomeen ook mooi op The Suburbs (2010). In de digitale drukte doofde ‘ennui’ een beetje uit, maar dankzij corona kan het virus van je-te-blubber-vervelen weer ongehinderd oplaaien. ‘Her life was saved by rock ‘n’ roll’, zingt Lou er achteraan. 

14 mei
Hooijer speelt een popquiz

Mijn hoofd staat Caveiaans op barsten. Dit is The Mercy Seat, kortsluiting, knetterende synapsen, kokend hersenvocht. Van mijn ego als ‘muziekkenner’ zal slechts een hoopje as overblijven. Vanuit zijn patrijspoort links in de livestream ziet DJ St. Paul anderhalf uur lang toe hoe wij worden geroosterd. 1782 masochisten in fikkende app-groepjes. Laten we de beminnelijke quizmaster geen beul noemen. Zijn hele wezen straalt liefde voor muziek uit. Ik wil hem knuffelen. Beertje dat steeds meer op die gast van Mindfuck begint te lijken. Rebel Rebel, ha, ik weet er een. Heeft Primal Scream ook een Helter Skelter uitgebracht??? Coronakapsel? Kinky Afro? Kan je kennis hebben van zowel heavy metal, ‘exotica’, sixties als van vroege hiphop, floorfillers, games? En ook alle songtitels foutloos spellen? ‘The’ of ‘Les’ Poppys? Met of zonder apostrof? Ja, bewijzen genieën als Leiden Calling. Zij winnen voor de tweede keer op rij TivoliVredenburgs Popquiz. Vooraf geen pak Shazam Chips verorberd, niet aan een telepathisch Google-infuus gelegen. ‘Op papier leek het wel te doen, als je de antwoorden ziet’, appt mijn teamgenoot. Best, huichelt de verstokte Googlelaar in mij terug. Highly entertaining derhalve. Volgende keer absoluut weer. Naderhand een half uur zitten zweten op de doneerknop van TivoliVredenburg. Ik wist mijn wachtwoord niet meer.

13 mei
De Denen hebben er alweer zin in

Roskilde Festival 2021 is uitverkocht, mailde de organisatie gisterenmiddag enthousiast. 85% van de mensen die een kaartje hadden voor de afgelaste vijftigste editie van deze zomer kozen ervoor deze te ‘transfereren’ naar 2021. De overige 12.000 beschikbare tickets werden dinsdag in de verkoop gedaan en waren binnen enkele uren verkocht. Daarmee zijn alle 80.000 kaartjes voor Roskilde Festival 2021 verkocht. Geen idee van het programma (zit op Roskilde altijd wel goed), de Denen hebben er nu al weer zin in. We the (Danish) people zet massaal de schouders onder ‘hun’ festival. Net als Denemarken is Nederland klein, vlak, eigenwijs en welvarend. In beide landen spelen dezelfde grote sociale, economische, politieke en culturele kwesties. Soms ligt Denemarken daarin een beetje voor, soms wij. Laat de Denen ons ditmaal de weg wijzen. Ze geven het goede voorbeeld. Waarom zou dat hier niet kunnen? Nederlandse festivaledities voor 2021 nu al uitverkopen, daar moeten we serieus werk van gaan maken. We the (Dutch) people. Dit sluit ook heel goed aan bij de ideeën over het popmecenaat (zie de Volkskrant vanochtend). Zo’n popmecenaat, dan kunnen wij ook samen zijn.

12 mei
Coupe naar de Filistijnen

Tussentijdse update van het front. Gisteren was zowaar een lichtpuntje te melden in het gitzwarte muzikantenbestaan. Letterlijk!  Ze mochten eindelijk weer naar de kapper. Boze tongen beweren dat vele Nederlandse popmuzikanten al sinds 12 maart het huis niet uit zijn geweest. Vanwege: hun zorgvuldig gestileerde coupe naar de Filistijnen. Wat corona allemaal niet op haar geweten heeft. Het had niet veel langer moeten duren of Blaudzun was als een volledig overdekt holenmens uit deze eerste golf gekomen en Spinvis had zich net zo goed Schapendoes kunnen noemen. Om over de ontplofte ananas van Ronnie Flex maar niet te spreken. Maar… er is gisteren stevig gekrabd, gebikt en gesnoeid. Tondeuse en (heggen)schaar hebben hun werk gedaan. De heren shinen weer als vanouds, zo melden betrouwbare bronnen. Voor de rest blijf zwart gewoon zwart. Voorzichtig lijken we uit de fase te klimmen van het thuis-streaming-eenzame-liedjes-zingen. Dat begon langzamerhand ook iets weg te krijgen van het aloude zakkies plakken. Voetballers hebben inmiddels wel genoeg wc-rollen hoog gehouden. Die staan elkaar alweer vrolijk op het trainingsveld van anderhalve meter afstand een doodschop te geven. Voor hen gloort de wei. Voor de popmuzikant: geen wei.

11 mei
Popmuziek is niks waard

Popmuziek is altijd de lul. Clubcircuit weer open: max. 30 man in de zaal = Schiphol weer open, KLM-vloot mag weer opstijgen met max 14 passagiers per toestel. Een klapsigaar uit eigen doos. Jullie mogen weer! Langharig werkschuw tuig, brieste mijn vader vijftig jaar geleden, als hij The Beatles zag. Niks veranderd: in 2020 ziet de politiek mensen die werkzaam zijn in de popmuziek ook als geitenbreiers, neusfluiters en luchtfietsers. In werkelijkheid gaat het om een uiterst professionele industrie, waarin duizenden mensen hun boterham verdienen. Van Pasen tot september heten we niet voor niets Nederland Festivalland. De cultuursector draagt sowieso twee keer zoveel bij aan het BNP als Landbouw, Bosbouw en Visserij. Maar nu staan ze dus al sinds 12 maart droog: de artiest, maar ook de podiumbouwer, licht/geluidstechnicus, cateraar, security, programmeur, boeker en vervoerder. Oom Hugo heeft het sleuteltje van het cachot al weggegooid (pas als er een vaccin is gaat hij zoeken). De gieren hoeven alleen maar af te wachten tot het zaakje definitief in elkaar klapt. Kijken hoe de vaderlandse politiek piept als buitenlandse investeerders (China, Midden-Oosten, Anglo-Amerikaanse roofkapitalisten) er voor een habbekrats met Nederland Festivalland aan de haal gaan en alle technische, logistieke, economische en culturele knowhow die onze nationale livesector in vijftig jaar heeft opgebouwd inderdaad zo goed als niks waard blijkt te zijn.

8 mei
Bono 60 jaar

10 mei is het Sunday Birthday Sunday voor de man die ze Bono noemen. Veertig jaar nadat U2 hun eerste single uitbracht, 11 O’Clock Tick Tock, geproduceerd door Martin Hannett (Joy Division), wordt Paul David Hewson zestig. Het is bon ton om hem af te zeiken. Daar doe ik niet aan mee. Ik vind Bono een toffe peer. Een groot artiest ook. Architect van de belangrijkste en meest dierbare rockplaat van de nineties: Achtung, Baby. Een performer op eenzame hoogte. Meester van het grote gebaar (schiet wel eens door), maar daarachter zie je de zelfspot. ‘Bij elk interview zei hij dat hij ook maar een eenvoudige boerenlul was’, vertelde de onlangs overleden Bert van de Kamp, Bono-watcher van het eerste uur. ‘Ik ben gek op hem’, sprak meesterfotograaf Anton Corbijn. ‘Ik snap dat hij veel wil bereiken en dat dat niet altijd goed valt bij mensen. Maar hij heeft mijn leven meer goed gedaan dan kwaad. Hij heeft heel veel geld (ruwweg 700 miljoen dollar, aldus Google), dus hij hoeft niet al die dingen te doen die hij doet. Zijn keuzes komen voort uit zijn interesse in de mens. Daarom kan hij zijn songs schrijven.’ Eeuwig mooie woorden van Anton. Ik zit er totaal niet mee als U2 via de Amsterdamse Herengracht poen bij de fiscus wegsluist, zolang Bono maar zorgt dat het bij noodlijdende mensen in de Derde Wereld terechtkomt. En dat doet-ie, via organisaties als ONE.org en (RED) die armoede, aids en nu corona bestrijden. Ik heb zijn zoon Eli gesproken, frontman van Inhaler, nú twintig. Eli had, daar heb je zonen voor, tegen NME gezegd dat zijn vader zijn langste tijd wel had gehad. Tegen mij: ‘Dat is een beetje uit z’n context gehaald. Ik bedoelde niks negatiefs. Ik hou echt heel erg van mijn vader, haha!’ Wat ik ook leuk vind aan Bono is zijn gestuntel. Zijn zichzelf voorbij hollen in zijn gedrevenheid. De halve westerse wereld ongevraagd een U2-album door de iTunes-strot duwen: goed bedoeld, maar niet zo slim. Tijdens de vorige pandemie (Ebola) uit volle borst ‘tonight we’re reaching out and touching you’ zingen in de remake van Do They Know It’s Christmas: waarschijnlijk heel goed bedoeld, maar ook niet zo slim. Bono is gewoon een mens die net als jij en ik zo nu en dan een bok schiet. Gefeliciteerd, van harte! Maak er een Beautiful Day van. Wel goed uitkijken als je die kaarsjes uitblaast!

7 mei
Bellen met Sticks (2)

Heb je dit keer wel gekeken naar de persconferentie, gisteren?

‘Nee, ik was niet thuis, dus niet in de gelegenheid. Maar ik heb voor jou wel even opgezocht wat het allemaal inhoudt.’

Wat is je oordeel?

‘Dat het een mooie stap in de goede richting is. Van hieruit verder, hoop ik.’

En als muzikant en onderdeel van het ‘ecosysteem’ van het Nederlandse livecircuit?

‘Ja, het blijft lastig. Dan mogen er dertig man bij Hedon naar binnen. En de andere popzalen. Maar voor mij komt eerst Hedon natuurlijk. Altijd. Dat zet niet zoveel zoden aan de dijk. Daar kan geen popzaal van draaien. Het is geduld oefenen. Maar ik heb liever een kleine stap dan geen stap. En dit is toch iets. Hier kun je in ieder geval je creativiteit op loslaten en kijken wat er wel mogelijk is.’

Zou je dat doen, optreden voor 30 man, inclusief je eigen crew en het personeel van zaal?

‘Daar heb je er dan ook minder van nodig, hé. Voor maar 30 man. Ik heb het wel eens gedaan in het begin van mijn carrière. Dat was hartstikke gezellig. Er kwam gewoon niemand opdagen. Maar ja, echt geld verdienen doe je er niet mee. Dat bedoel ik: als je er goed over nadenkt kun je er misschien iets creatiefs van maken. Zeggen van: je hebt een minieme kans om er bij te zijn, slechts paar mensen kunnen er bij zijn en de rest kan het via een livestream volgen. Dan maak je er een soort van prijsvraag van. Dan zou ik het best een keer willen doen. Maar dat is eenmalig, dat kun je niet met alle concerten doen. Het vergt wat puzzelwerk en creatief denken, maar ik sta er wel proactief in. Ik heb zoiets van: je moet roeien met de riemen die je hebt.’

6 mei
Elon en Grimes

Sommige dingen gaan gewoon door. Men wordt geboren, men sterft. Dat is normaal. Als een 71-jarige man doodgaat, is dat niet abnormaal. Ah, maar het is Dave Greenfield, 45 jaar lang de geluidsbepalende toetsenist van The Stranglers. De man van dat vette, dreigende rol-orgel. Aan corona? Dan is het ineens nieuw normaal. Nieuw normaal is dat we Dave Greenfield moeten herinneren als degene die de wereld Golden Brown schonk. Zegt originele Stranglers-gitarist Hugh Cornwell. Doe maar even oud normaal. Je eert Dave Greenfield veel beter door dezer dagen Rattus Norvegicus (beste Britse album uit het punkjaar 1977) knalhard uit je speakers te pompen. Ga je veel lol aan beleven. Zeg ik. Men sterft best wel veel tegenwoordig, maar gelukkig wordt er ook geboren. Heel normaal, natuurlijk. Nog een paar maandjes wachten voor Tiësto (51) en zijn 28 jaar jongere Annika. Maar als trotse Tijs op Instagram aan zijn 6.3 miljoen volgers de echo toont die hij via Facetime mocht ontvangen en erbij schrijft: ‘Dit is hoe ik mijn dochter voor het eerst zag’, dan moet ik even slikken. Maar het steekt weer heel gewoontjes af (sorry Tijs) bij X Æ A-12. De naam die Elon Musk (48) en zangeres Grimes (32) hun pasgeboren spruit hebben meegegeven. Mom & baby all good, twittert vader Elon. Vertederd wiegt hij de kleine, zelf gehuld in een Occupy Mars T-shirt. De snoezig slapende X Æ A-12 (goed kijken: een pop, Pitchfork tuint erin) heeft zelfs al het nep-getatoeëerde woord Savage onder zijn rechteroogje staan. De excentrieke Amerikaanse Tesla CEO/über-kapitalistische uitvinder (onlangs noemde hij de maatregelen tegen corona nog fascistisch) én de Frans-Canadese meest vooruitstrevende electro-artieste/ ultra ‘sterke popvrouw’. En X Æ A-12. Alles went.

Lees hier alle columns vanaf 30/3.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

'Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch'
muziek in coronatijd

‘Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in ...
OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
Notes On A Conditional Form
album
The 1975

Notes On A Conditional Form

Het moge duidelijk zijn dat het ontstaan én de rappe verspreiding van het coronavirus een van de eerste grote, voor ...

'Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch' (muziek in coronatijd) | OOR