‘Voeg wat leuke nummertjes toe!’ las ik in de buurt-app, met daaronder een linkje naar de Spotify-playlist voor het aanstaande straatfeest. Beduusd draaide ik het scherm naar mijn vrouw, die de situatie in zich opnam en hetzelfde dacht als ik: ‘Oh shit.’
We zijn hier net komen wonen. De garage staat nog vol verhuisdozen en de vloeren zijn nog plintloos. Amper bekomen van alle inspanningen die een huis kopen met zich meebrengt, kwamen we nu voor een opgave te staan waar geen makelaar, hypotheekadviseur of bouwkundig specialist je bij kan helpen: integreren in de nieuwe buurt. En wel door middel van een playlist.
Scrollend door de lijst bleek dat de overkant van de straat, het niet-gegentrificeerde deel van deze prachtige volksbuurt, zich het luidst liet horen: één vrolijke parade van zonnebankhoofden met namen als Wesly, Yves, Django en Tino. Wat ga je daaraan toevoegen als alternatieve muziekliefhebber met snobistische trekken?
De nieuwe John Maus bevat heel wat ‘leuke nummertjes’, als je het mij vraagt, maar de uitwerking van deze onheilsdisco op een buurtfeest laat zich raden: stilvallende gesprekken, verwarde kinderen op het springkussen, geroezemoes rondom de barbecue: ‘Apart volk, die nieuwe bewoners van nummer 32.’
Nee, beter hielden we ons afzijdig. Playlists werken sowieso het best als een staalkaart van persoonlijke smaak, gecureerd door één goed ingevoerde samensteller, zoals collega Koen Poolman al jaren alleenheerschappij voert over de redactieplaylist van OOR. Al bewijzen onze nieuwe medewerkers Bart Chabot en Matthijs van Nieuwkerk dat een petit comité van liefhebbers ook tot een boeiende afspeellijst kan komen. Onder de noemer Bob Dylan Bestaat Niet bespreken zij, aan tafel met journalist Alfred Bos, voortaan elke OOR een aantal zelfgekozen tracks, met als missie elkaar – en ons – te verrijken.
Gezien de verrassende keuzes in de eerste aflevering zou je elke straat zulke buurtbewoners gunnen. En doorgaans vind je die ook wel. Eenmaal op het feest wees ik twee straatgenoten op de geluidsboxen, die Snollebollekes-gewijs van links naar rechts door onze buurt stuiterden: ‘Jullie muziekkeuze?’
De rest van de avond hebben we volgepraat over de genialiteit van Song For The Dead van Queens Of The Stone Age en het machtige drumwerk van Jon Theodore op Lowlands – vastberaden om volgend jaar in ieder geval één liedje toe te voegen aan de playlist.
De nieuwe OOR
Bestel ‘m hier.
