Met drie concerten van Di-rect valt zaterdag definitief het doek voor de livemuziek in De Kuip. Het stadion in Rotterdam-Zuid, dat in bijna een halve eeuw uitgroeide tot een van de belangrijkste poppodia van Nederland, stopt met grootschalige optredens. Reden: de gemeente wil bouwen en geluidsoverlast staat haaks op woningbouw.
Fotografie Sylvester Lobé
De Haagse band wist het sentiment donderdag aardig te voeden, tijdens de eerste van drie shows in De Kuip, met beelden van legendarische shows op de schermen, You’ll Never Walk Alone over de stadionspeakers en de nodige knipogen naar het popverleden van de iconische concertlocatie: ‘Wie was er bij Bob Dylan in 1978?’.
Dat was de eerste show in dit stadion, toen Bob Dylan en Eric Clapton op een doorweekte zomeravond voor 50.000 man optraden. Het was het begin van een lange stoet aan wereldnamen: The Rolling Stones, Madonna, Bruce Springsteen, Simon and Garfunkel, David Bowie, U2, Pink Floyd en Michael Jackson. De lijst leest als een overzicht van de canon van de popgeschiedenis.
Legendarisch was het concert van Prince op 2 juni 1990, tijdens zijn Nude Tour. Het regende onafgebroken. Het publiek was doorweekt en de technische crew zag letterlijk vonken uit Prince zijn piano schieten. De show werd kort onderbroken, maar de artiest speelde daarna gewoon weer verder.
Het stadion was een vaste halte op Europese tours. In de zomer van 1988 stonden Michael Jackson, Pink Floyd, Bruce Springsteen en Prince allemaal binnen een paar weken op het podium. In 1992 volgden Dire Straits, Elton John, Guns N’ Roses en Genesis. Later kwamen ook Nederlandse acts aan bod: Marco Borsato, René Froger. En nu dus Di-rect, met een setlist vol radiohits en het volledige Residentie Orkest in de rug.
De show van Di-rect op zaterdag markeert het einde van een tijdperk. Geen rijen meer bij de VVV, geen natgeregende fans meer in de vakken en ook nooit meer vlammenwerpers van Rammstein op Zuid. De Kuip keert terug naar zijn kernfunctie: voetbalstadion. Maar de herinnering aan bijna een halve eeuw muziekgeschiedenis blijft. In verhalen, opnames en vergeelde kaartjes onderin de la.
