Hoeveel van de 1500 aanwezigen in de Melkweg zouden een paar jaar geleden geweten hebben dat Keanu Reeves eind jaren negentig in de weinig succesvolle grungeband Dogstar speelde? Lang was dit muzikale avontuur niet meer dan een voetnoot in de carrière van de Hollywoodster. Dat is het nog steeds, maar wel een actuelere voetnoot, want Dogstar bracht vorig jaar het album Somewhere Between The Power Lines And The Palm Trees uit. Een hemeltergend slechte plaat. Toch gingen we kijken.
Fotografie Anieck van Maaren
Het is een amusant fenomeen, mensen uit de filmwereld die er een muzikale carrière op na houden. Wie zet het crooneralbum The Return Of Bruno van Bruce Willis nog wel eens op? Of zoek eens de videoclip van de gangsterrap-pastiche Wise Guy van Joe Pesci op als je wil lachen. Die twee zullen we niet snel meer op een Nederlands podium tegenkomen, maar Kiefer Sutherland en David Duchovny zien we met enige regelmaat muzikale passages in ons land maken. En vorig jaar zagen we nog Johnny Depp op Pinkpop als onderdeel van de veredelde Alice Cooper-begeleidingsband Hollywood Vampires.
Keanu Reeves kunnen we dus toevoegen aan dat illustere rijtje. De eerste vraag is: waarom? Het gaat toch niet heel slecht met zijn filmcarrière? Oké, behalve ondergetekende vond vrijwel niemand The Matrix Resurrections (2021) goed en aangezien John Wick – spoiler alert – het loodje legt aan het einde van John Wick: Chapter 4 (2023) komt ook zijn rol in die franchise tot een eind, maar hij zal vast niet wakker liggen vanwege zijn financiën. De conclusie is dat Reeves zijn band weer bij elkaar getrommeld heeft omdat hij zin had om een partijtje bas te spelen met zijn oude maatjes. En wie kan hem dat kwalijk nemen?
Om deze retorische vraag toch maar te beantwoorden: wij, een beetje. Want zoals al eerder gezegd, van de muziek op het vorig jaar verschenen album lusten de honden geen brood. Frontman Bret Domrose klinkt als een nog minder charismatische kruising tussen Chad Kroeger en Ed Kowalczyk en de songs hebben evenveel tempo als zo’n slowmotionkogel uit The Matrix. We kunnen ons dus moeilijk onttrekken aan de indruk dat de meeste mensen zich in Melkweg hebben verzameld om eventjes dezelfde lucht als Neo te ademen.
Dat voelt toch wat dystopisch. Natuurlijk, elk concert is in zekere zin een rituele verafgoding, waarbij het volk voor exorbitante ticketprijzen eventjes in de aura van hun idool mag staan, maar meestal staat daar toch een vorm van ontlading tegenover. Niet alleen ben je in de buurt van je idool, je geniet ook van de muziek. En van de muziek van Dogstar valt niet enorm te genieten. Dan was de ticketprijs met 29,90 euro nog niet eens zó overdreven, maar er was ook een ‘VIP soundcheck experience’ beschikbaar voor 250 euro. Een slim verdienmodel waar Pythia, het Orakel van Delphi in het oude Griekenland, waarschijnlijk nooit aan gedacht had.
Dat alles gezegd hebbende: het is best leuk om Reeves aan het werk te zien op het podium. Hij zoekt nadrukkelijk niet de spotlights op, hij heeft niet eens een microfoon. Hij staat gewoon te spelen en geeft af en toe en goedkeurend knikje. Donrose doet de praatjes en lijkt halverwege ook te beseffen dat niemand daar echt op zit te wachten (‘Meestal vertel ik hier een verhaaltje, maar we rocken maar gewoon door’). Toegegeven, zelfs de meest vreselijke nummers van het nieuwe album klinken live iets leuker, al is dat misschien gewoon een vorm van stockholmsyndroom.
Op muzikaal vlak is het enige echt gedenkwaardige moment een cover van The Cure, maar voor de voorste rijen zullen de fist bumps die Reeves aan het einde uitdeelt memorabeler zijn dan de meeste concerten die de rest van ons ooit zullen meemaken. 29 euro (of 250 euro) well spent. Hebben we verder iets opgestoken van het uur dat we in het aura van Keanu Reeves gespendeerd hebben? Niet echt, behalve dat we een eventuele volgende Dogstar-passage (Domrose dreigt al met een nieuw album) maar overslaan.
Gezien: 5 juni 2024 in Melkweg, Amsterdam
