Vroeger had je mannen die zeiden dat ze de Playboy lazen vanwege de goeie interviews. De wantrouwige blik die ze dan ten deel viel kreeg ik de laatste tijd ineens ook vaak, ik werd blijkbaar niet geloofd als ik zei dat ik naar Harry Styles ging vanwege het goeie voorprogramma.
Toch was het de Zweedse Robyn die me op het laatste moment over de streep trok om een kaartje te kopen voor de notoir on-uitverkochte Styles-concerten in de ArenA. De festivals slaat zij deze zomer over, dus dit was de enige kans om haar onlangs verschenen plaat Sexistential live te horen. En dat wilde ik natuurlijk heel graag, want wat een jaarlijstwaardig goed album weer! Namen als Charli XCX en Grimes komen op als je ernaar luistert, waardoor je bijna zou vergeten dat het juist Robyn is die deze electro-kunstenaressen heeft geïnspireerd, in plaats van andersom.
Ze brak eind jaren negentig door met mainstream pop die ik op de middelbare nog heb staan meezingen op schoolfeesten, maar ging vervolgens steeds nadrukkelijker op zoek naar haar eigen geluid. Dat ging niet zonder slag of stoot. In Amerika werd haar opmars in de knop gebroken omdat ze te openlijk zong over haar abortus. En met haar platenbazen liepen de artistieke meningsverschillen zo hoog op, dat ze zich uiteindelijk genoodzaakt zag haar eigen label te beginnen.
Dat werd Konichiwa Records, opgericht in 2004. Sindsdien brengt ze, geheel in haar eigen tempo, melancholische dancepopalbums uit. Grofweg eens in de acht jaar verschijnt er een, allemaal even uitstekend, met Sexistential dus als jongste bewijs van haar gave om commerciële pop met artistieke hoogwaardigheid te combineren. Dus ja, als je, door een inschattingsfout van Harry Styles, via TicketSwap voor een prikkie naar Robyn kunt, ben je wel gek als je dat niet doet.
Maar of een voetbaltempel nou de plek is waar ze het best tot haar recht komt… Tijdens de openingsnummers van haar set begon ik daar sterk aan te twijfelen. Wat bij het eerste kwartier vooral in de weg zat, was het discutabele geluid van de ArenA, dat nog dramatischer bleek te klinken als het stadion nog niet gevuld is. Ook had Robyn ontegenzeggelijk last van de veelbesproken loopbruggen die meneer Styles pontificaal voor de neus van zijn grof betalende fans had neergekwakt. Voor minstens tweederde van het staande publiek was het centrum van het podium, waar zich het leeuwendeel van de show afspeelde, letterlijk niet te zien.
Maar ze sloeg zich er dapper doorheen. Een wonderlijk gezicht was het, om een van de meest invloedrijke artiesten van dit moment aan het werk te zien in een gigantisch doch half leeg stadion, en dan ook nog eens voor mensen die niet of nauwelijks in haar geïnteresseerd zijn.
Maar toch, langzaam maar zeker won ze het gestaag groeiende publiek voor zich. Mede dankzij haar ontwapenende uitstraling (op de avond dat ik er was zong ze een compleet lied in de richting van haar aanwezige moeder, erg aandoenlijk), maar vooral door de onontkoombare kwaliteit van haar songs. Tegen het eind, toen ik al lang niet meer on my own aan het dancen was, aten tienduizenden Harries uit haar hand, en was ik heel blij dat ik dit had meegemaakt.
Dus ja, het is echt waar: ik ging naar Harry Styles vanwege het voorprogramma. En heus niet voor de botergeile feelgood show die daarna kwam.
