tips

Onze man in quarantaine heeft nog een paar helende tips

Coronadag vijf. Ik hoor jaloersmakende verhalen over milde klachtjes, maar het valt mij zwaar. Zaterdag (dag twee) belde ik ’s avonds de huisartsenpost, omdat de benauwdheid ineens in rap tempo toenam. Een bandje met vragen die je jezelf moet stellen (‘Voel ik me heel erg ziek?’) ontmoedigde me twee keer eerder al een arts aan de lijn te krijgen. Hoe voelt ‘heel erg ziek’? Ik zou het als normaliter beresterke drieëndertiger niet weten.

Met gepaste schaamte zit ik het vooropgenomen verhaal ditmaal wèl uit. Een doktersassistent neemt ietwat chagrijnig op, vraagt van alles, bevestigt wat ik al wist. Ze vertelt me verder niets nieuws. Blijkbaar kom ik nog goed genoeg uit m’n woorden. Ik mag thuisblijven. Hoera? Ik heb m’n zoontje al een paar dagen niet gekust.

Zondag, z’n vierde verjaardag, lig ik de halve dag in bed. Bovenop de koorts en longellende heb ik scherpe koppijn. Terwijl ik woel en draai maar niet in slaap kan vallen, versiert de overbuurvrouw, een hartpatiënt wiens bloeddruk door alle stress off the charts is, ‘GEFELICITEERD AVERY’ op haar raam. Andere buren hangen ballonnen aan de voordeur en laten cupcakes achter op de mat. Voor iedere tien hamsteraars een lieverd.

Wat doe je als je moet rusten, maar niet kunt slapen? Hier weer een aantal prachtige onderbelichte platen die me kalm krijgen dezer dagen. Stream ze, en vindt je het wat: koop ze dan. De muzikanten, hun zakken en agenda’s zijn leeg, kunnen het goed gebruiken.

Horse Lords
The Common Task

Op social media krijg ik er wel eens van langs wanneer ik een felle recensie heb geschreven over een Sky Radio-muzikant. Maar weet je wat mij laatst door een Vrienden Van Amstel Live-ganger werd gevraagd toen ik in het openbaar naar The Common Task van Horse Lords luisterde? ‘Is dit de Jostiband?’ Ja, u leest het goed! The Common Task, een muzikaal meesterwerk vol teringspannende tracks met samenspel van bijna wiskundige nauwkeurigheid en duizelingwekkende staaltjes polyritmiekperfectie, wordt door Kensington-liefhebbers in nog geen seconde afgedaan als – met alle respect voor de downies, want er bestaan geen lievere mensen – mongolenmuziek. Laat de Amsteldrinkers maar lallen. De waarheid is dat Horse Lords – machtige bandnaam, by the way – hier één van de meest complexe, maar óók één van de hardst knallende platen van het jaar aflevert.

William Tyler
Music From First Cow

Sommige soundtracks zijn zó goed dat ze de bijbehorende film helemaal niet nodig hebben. Music From First Cow – we blijven even in de categorie boerderijdieren – is zo’n soundtrack. William Tyler behoort al jaren tot de top van de American primitive guitar-scene. Hij is geweldig in het schetsen van hele werelden met slechts een aantal miniscule potloodjes. Dat doet hij ook hier weer prachtig. In 26 adembenemende minuten leidt hij je langs bloemenvelden en groene weides bij zonsop- en zonsondergang. Met alleen een banjo, gitaar (akoestisch en elektrisch) en wat natuurgeluidjes maakt hij nummers die natuurlijke kleuren en geuren hebben. Met dit soort platen ben je altijd buiten.

Adrian Younge & Ali Shaheed Muhammad
Jazz Is Dead 001

Jazzmuzikanten, producers en soundtrackmakers Adrian Younge (foto) en Ali Shaheed Muhammad (A Tribe Called Quest) zijn een ambitieus stel. Ze benaderen hun muzikale plannen altijd alsof het big-budget filmprojecten betreft. Hun werken zitten daarnaast altijd vol black history, van geluiden uit oude Blaxploitation-films tot maatschappelijke betrokken teksten en onderwerpen. Eén van de vele ondernemingen van de twee is het eigen, cynisch getitelde label Jazz Is Dead, waarop het duo nieuw werk van enigszins vergeten jazzlegendes gaat uitbrengen, dat in hun eigen studio te Los Angeles werd opgenomen. Jazz Is Dead 001 is zowel een compilatie als een voorproefje van de magie die zal volgen. In acht nummers die bij elkaar nog geen dertig minuten duren hoor je onder meer de betoverende saxofoon van Gary Bartz, de kalmerende stem van Brazilliaanse zonnegod Marcos Valle en het geile gefluister van bejaarde funkheld Roy Ayers, omringd door adorerende zangeressen. Dit alles over retestrakke ritmes, binnen ijzersterke songs. 

Sun Ra
Haverford College, Jan. 25, 1980

Doel voor als je dit jaar van plan bent helemaal niet meer buiten te komen: de hele discografie van Sun Ra in kaart brengen. Een onmogelijke opgave, lijkt mij, want de op aarde gestrande alien (dacht hij zelf) heeft zoveel muziek gemaakt dat er 27 jaar na zijn dood – pardon, terugkeer naar boven – nog steeds tientallen platen per jaar worden uitgebracht, de één nog lastiger te categoriseren dan de ander. De recente release Haverford College, Jan. 25, 1980 is echter Sun Ra op zijn simpelst. De man die van invloed was op zo’n beetje iedere muzikant die zichzelf funky of spiritueel noemt, speelt hier uitgeklede versies van zijn ‘hits’ op een Rhodes-piano voor een livepubliek. De virtuositeit is groot en de sfeer spat met een mystieke kracht van deze krakende en galmende opnames af. Sun Ra kon zelfs van een piano een spaceship maken. Buitenaards goede muziek: het blijkt van helende werking op dit ontembare virus.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
upsammy: 'Ik draai liever mp3’s dan via Spotify'
audio special
upsammy

upsammy: ‘Ik draai liever mp3’s dan via Spotify’

Hoe komt het dat het klinkt zoals het klinkt? We spreken erover met een aantal vooraanstaande Nederlandse geluidsbepalers. Vandaag: Upsammy ...
K.G.
album
King Gizzard And The Lizard Wizard

K.G.

Toen het laatste King Gizzard-album uitkwam – metalplaat Infest The Rats’ Nest (2019) – lag mijn zoontje nog met glazige ...

Onze man in quarantaine heeft nog een paar helende tips (tips) | OOR