album

Eerste luisterbeurt: Nick Cave deelt zijn beproeving op helend 'Ghosteen'

More Songs Of Loss And Healing, zou de ondertitel kunnen zijn van deze dubbelaar van Nick Cave en zijn trouwe begeleiders. Met dien verstande dat de nummers deze keer niet het grimmige, verontrustende en vooral ontredderde geluid hebben meegekregen dat voorganger Skeleton Tree zo onontkoombaar maakte.

Skeleton Tree was een plaat gemaakt en ontvangen in shock, waar de gruwelijke aanleiding – de dood van Nicks vijftienjarige zoon Arthur –  nog niet of nauwelijks verwerkt was. Een aanleiding die zowel de maker(s) als de luisteraar (pers incluis) in een imponerende, maar ook geïmponeerde greep had. Drie jaar verder bevindt Nick Cave zich hoorbaar in een andere fase van rouwverwerking. Het verlies en de pijn daarover zijn nog steeds aanwezig in elke track, maar de rauwe klank heeft plaats gemaakt voor een vele malen reflectiever geluid.

Arthur, we nemen aan dat hij Ghosteen is, de tiener die geest is geworden, danst bijna letterlijk door muziek en tekst heen. Hij is ‘ergens’, hij leeft voort, ook nu hij dood is. Sleutelzin: ‘I am here and you are where you are’ (Fireflies). Acceptatie. De ‘songs’, zo die term hier al van toepassing is, dragen een meditatief, bijna new age-achtig, ‘helend’ karakter. Dit is onversneden healing music, op het randje van de kitsch, de hoes gaat daar trouwens overheen. Synthesizers, soundscapes, semi spoken word, angelieke vocalen, Nick gevoeliger zingend dan ooit, soms met gepijnigde falset, The Bad Seeds als koor in een kathedraal, met galm en devotie.

Gitaren ontbreken, de viool van Warren Ellis geraakt nooit in het eens zo vertrouwde delier en als in de eindtrack Hollywood eindelijk drums roffelen, voelt dat als een verlossing. Jezus, een bijbels zeemonster en Boeddha – in dat zelfde slotnummer, ogenschijnlijk het beste van deze plaat, maar die conclusie komt nog geen dag na de release, for what’s worth – komen er aan te pas om datgene wat niet te accepteren is toch te accepteren.

De enorme kracht die Nick op Ghosteen mobiliseert om op dit punt te geraken dwingt wederom grote bewondering en ontzag af. Ghosteen raakt – in dat opzicht is de rouw hier toch ook weer rauw –  ten diepste de liefde van een mens voor een ander mens (in dit geval zijn kind, maar vul in wat voor jezelf van toepassing kan zijn). Your Funeral, My Trial, doopte hij in 1986 een dubbel-EP, het vierde album met The Bad Seeds. Ghosteen, hun zeventiende, is óók Nick Cave’s trial. Zijn beproeving, die hij met ons deelt. Voor ruige, ziedende rock & roll kun je op deze plaat niet terecht. Maar – de tijd gaat het leren – misschien deelt hij er wel net zo’n dreun mee uit.

Lees ook

OOR’s Grote Nick Cave-story. Al onze ontmoetingen met de grote meneer zelf in al zijn hoedanigheden. Nooit had hij Niets te vertellen. Integendeel: altijd wist hij de gemoederen in beweging te brengen. Never a dull moment with Nick.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR's Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar
eindlijst

OOR’s Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar

Norman Fucking Rockwell! van Lana Del Rey is door de verzamelde Nederlandse muziekcritici uitgeroepen tot het beste album van het ...
Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen
tips

Kerstmuziek, maar dan leuk: 8 albums voor fijne feestdagen

Kerstboom, knipperlichtjes, een klauterende kerstman tegen de gevel en dan alleen nog... de muziek! Rond deze tijd van het jaar ...
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki
Club OOR
Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Grauzone met o.a. Shame, The Murder Capital, Stephen Mallinder, Damo Suzuki

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...

Eerste luisterbeurt: Nick Cave deelt zijn beproeving op helend 'Ghosteen' (album) | OOR